သို႕…..
ခ်စ္တဲ့ အေမ
သားသတိရစြာျဖင့္စာေရးလိုက္ပါတယ္။
အေမေၾကာင့္ သားဆရာဝန္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
သား ၁၀-တန္းေအာင္ေတာ့ သားက ဆရာဝန္လိုင္းကို မယူခ်င္ဘူး။
သားမွာ လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းေတြရွိတယ္အေမ၊
တစ္အခ်က္က
အေမက မုဆိုးမအေမျဖစ္ေနတယ္။
သားအတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားမွာကို မလိုလားဘူးအေမ၊
အေမမွာ ေငြလံုေလာက္ေအာင္မရွိရင္ အေမစိတ္ေရာ၊ကိုယ္ပါ ပင္ပန္းေနလိမ့္မယ္။
အေမကို မပင္ပန္းေစခ်င္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေဆးတကၠသိုလ္ကို မတက္ခ်င္ဘူး။
ႏွစ္အခ်က္က
က်ေနာ္က စာက်က္ရတာ ပ်င္းတယ္။
သခ်ာၤမွာသာ စိတ္ဝင္စားတာ၊
စာက်က္ရပ်င္းသလို အဂၤလိပ္စာမွာလည္း ညံ့တယ္။
က်ေနာ္သာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို တက္ရင္
ဆရာဝန္ျဖစ္ေအာင္ အရမ္းကို ႀကိဳးစားရမယ္ဆိုတာကိုသိေနတယ္။
သံုးအခ်က္က
က်ေနာ္က စစ္တကၠသိုလ္ကိုသာ တက္ရင္
အေမကို အျမန္ဆံုး လုပ္ေကၽြးခြင့္ရမွာပဲလို႕
ေတြးမိတယ္ေလ။
အဲဒီတုန္းက အေမေျပာတဲ့စကားကို က်ေနာ္အခုထိ မွတ္မိေနတုန္းပါပဲ။
“ စစ္သားျဖစ္ဖို႕ အမွတ္မ်ားမ်ားမလိုပါဘူး။
ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႕ေတာ့ အမွတ္မ်ားမ်ားလိုအပ္တယ္။
ၿပီးေတာ့ စစ္သားက သူမ်ားရဲ႕အသက္ကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတယ္။
ဆရာဝန္က သူမ်ားရဲ႕အသက္ကို ကယ္တင္ရတယ္။
စစ္သားနဲ႕ဆရာဝန္ေတြက လားရာမတူၾကပါဘူး။
ပ်က္ေစသူနဲ႕ျဖစ္ေစသူ၊
သားဘယ္အရာကိုေရြးမလဲ။
သားတစ္ေယာက္ဆရာဝန္ျဖစ္ေနတာကို
အေမ မေသခင္မွာ ျမင္သြားခ်င္တယ္။
အေမရဲ႕ေက်းဇူးကို ဆပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
သားဆရာဝန္ျဖစ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားပါ”
လို႕ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။
အဲဒီစကားေၾကာင့္ သားဆရာဝန္လိုင္းကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္အေမ။
အခုေတာ့ သားေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမွန္ေၾကာင္း
တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ပိုပိုသိလာရပါတယ္။
သားက လူေတာ္မဟုတ္ေတာ့ မနည္းမနည္းကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ရပါတယ္။
အဲဒီအတြက္ အေမ့ကို အရမ္းအရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္အေမ။
သားဆရာဝန္ဘြဲ႕ရေတာ့ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္မွာ
အေမ့ရဲ႕အၿပံဳးကို ဒီေန႕အထိသားမေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။
အေမ့ရဲ႕အၿပံဳးက အရမ္းလွပေနတယ္ေလ။
“ ငါတို႕အမ်ိဳးမွာ ဆရာဝန္ျဖစ္သြားသူဆိုလို႕ ငါ့သားတစ္ေယာက္ထဲရွိတယ္ေဟ့”
လို႕အေမခဏခဏေျပာေတာ့ သားေတာင္ရွက္မိပါတယ္။
ဆရာဝန္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သားသူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ
ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကိုထြက္သြားၾကတယ္။
ေနာက္ထပ္ဘြဲ႕လြန္ပညာေတြ သြားသင္သူေတြရွိသလို
ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္သြားလုပ္သူေတြလည္း ရွိၾကေလရဲ႕။
သူငယ္ခ်င္းေတြကေခၚေတာ့ သားလည္း ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကို
ထြက္ခ်င္စိတ္မၾကာခဏျဖစ္မိတယ္လို႕ဝန္ခံခ်င္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သားမထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
အေၾကာင္းကေတာ့ သားရဲ႕ေဆးခန္းလုပ္ငန္းက ေအာင္ျမင္တာရယ္၊
ၿပီးေတာ့ သားက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေရႊတိဂံုဘုရားလို ဖူးေမွ်ာ္စရာဘုရားမရွိဘူးထင္တာရယ္၊
သားႀကိဳက္တတ္တဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ငပိိတို႕စရာေတြမရွိဘူးထင္တာရယ္ေၾကာင့္
မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူးအေမ၊
ဒါနဲ႕ပဲ သားဟာ
ဆရာဝန္ဘဝနဲ႕ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့အထိ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရပါတယ္။
ဘဝဆိုတာ နိမ့္တုံ၊ျမင့္တံုပါပဲ။
သံုညဘဝကိုလည္းအခါခါေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလုိေရာက္ေလတိုင္း အေမ့ရဲ႕စိတ္အားျမွင့္တင္တဲ့စကားေတြေၾကာင့္
ျပန္ျပန္ျမင့္တက္လာခဲ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္၊
အခုမွ ဘဝကံဇာတာျမင့္လာတာေၾကာင့္ သားႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ကိုသြားခြင့္ႀကံဳခဲ့ပါတယ္။
သားသြားရမယ့္ႏိုင္ငံကလည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊
အေမရိကန္မွာ အၿမဲတမ္းေနထိုင္ခြင့္ရတယ္လို႕အေမကို ေျပာျပေတာ့
အေမက ေတြေဝသြားတယ္။
“ ငါ အသက္ႀကီးၿပီသား၊
ငါတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ သားအနားမွာ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕
ေတြးမိေတာ့ စိတ္အားငယ္မႈျဖစ္မိတယ္။
ဒါေပမယ့္
သားက တိုးတက္ႀကီးပြားတဲ့အခြင့္အေရးရတာကို အေမမတားရက္ပါဘူး။
သားေရ…မသြားခင္ေတာ့ စဥ္းစားေပါ့ကြယ္၊
သားက သြားမယ္လို႕ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မဆုတ္ေလနဲ႕။
ေယာက်ာ္းဆိုတာ ငုတ္မိရင္ သဲတိုင္၊
တက္မိရင္ အဖ်ားေရာက္ေအာင္တက္ေပေတာ့”တဲ့။
ေလဆိပ္ကို အေမလိုက္ပို႕တယ္။
သားအားျဖစ္ရပါတယ္အေမ။
ဒီအတြက္လည္း သားေလ အေမ့ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။
စာလည္းရွည္သြားၿပီ။
ေနာက္မွ စာထပ္ေရးမယ္ေနာ္။
ဒီေန႕ေတာ့ဒီေလာက္နဲ႕ရပ္နားခြင့္ျပဳပါအေမ။
ခ်စ္တဲ့အေမ ကို ဦးတင္ကေတာ့လိုက္ပါတယ္။
ခ်စ္တဲ့သား
ေအာင္ဝင္းဟိန္း
ကာရိုးလိုင္းနား(ေျမာက္)/ ( North Carolina )
အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ( U.S.A )
ဧၿပီလ-၂၉ရက္-၂၀၁၁ ( ေသာၾကာ )
( အေမမ်ားေန႕ကို ဂုဏ္ျပဳပါတယ္ )
