" ရိုးသားမႈဆိုတဲ့အရသာ..."

ဘတ္ လန္စတာဟာ ထင္ရွားတဲ့ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။

ငယ္စဥ္တုံးက နယူးေယာက္ၿမိဳ႕တြင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲေနခဲ့သူျဖစ္တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ အစာငတ္တဲ့လူငယ္သဘာဝအတိုင္း

မုန္႕မ်ား၊ေရခဲမုန္႕မ်ား၊ေခ်ာကလက္မ်ားတို႕ကို

စားခ်င္လြန္းတဲ့အတြက္ တမ္းတမ္းတတရွိခဲ့ပါတယ္။

ငယ္စဥ္တုံုးက သူ႕အတြက္ေငြတစ္မတ္ဟာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတဲ့ ပမာဏျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႕တြင္ သူဟာ ဘဏ္ေဘးလမ္ေထာင့္မွာ ရပ္ေနတံုး ေအာက္ဘက္ကိုငံု႕ၾကည့္မိပါတယ္။

ေရေျမာင္းထဲတြင္ ေဒၚလာ ၂၀ တန္တစ္ရြက္ကိုေတြ႕ပါတယ္။

သူ႕ဘဝတြင္ ေတြ႕ဖူးသမွ်ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေငြဟာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေငြကို ရလို္က္တဲ့အတြက္ သူဟာ အလြန္ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္။

ဝမ္းသာလြန္းလို႕ သူရဲ႕ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းပင္ ျမန္ဆန္လာပါတယ္။

အဲဒီေငြကိုေကာက္ယူၿပီး သူ႕အိတ္ထဲထည့္လ်က္

သူ႕အေမဆီေျပးသြားမယ္လို႕စဥ္းစားပါတယ္။

သူ႕အေမသိရင္ ဘယ္ေလာက္ဝမ္းသာလိုက္မလဲလို႕ေတြးမိၿပီး

ဝမ္းသာမဆံုးျဖစ္ေနမိပါတယ္။

ကိုယ္စားခ်င္တဲ့အရာေတြကို ဝယ္စားရေတာ့မွာပဲလို႕ေတြးၿပီး ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ

အဖြားအိုႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႕ဆီကပ္လာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒီအဖြားအိုဟာ ဘယ္ေလာက္ေသာကေရာက္ၿပီး

စိတ္ပ်က္ေနတာကို ျမင္လိုက္တာနဲ႕ပင္သိႏိုင္ပါတယ္။

“ ေဟ့…သားေလး၊

ေဒၚလာ ႏွစ္ဆယ္တန္တစ္ရြက္ မေတြ႕မိဘူးလားသားေလး”

လို႕ေမးပါတယ္။

သူ႕မိသားစုအတြက္ သိပ္လိုေနတာေတြဝယ္ဖို႕ ဘဏ္က အခုပဲထုတ္လာတာ

ေပ်ာက္သြားတဲ့အေၾကာင္း အဖြားအိုကရွင္းျပပါတယ္။

“ မေတြ႕ရင္ေတာ့ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး သားေလးရယ္”

လို႕မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕ေျပာရွာပါတယ္။

“ အဖြားအထင္ေတာ့ ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ က်က်န္ခဲ့တယ္လို႕ထင္တာပဲ”

လို႕လည္း ဆက္ေျပာပါတယ္။

ဘတ္ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ၂၀-တန္ေဒၚလာ ကို ဖိထားမိပါတယ္။

အဲဒီေငြနဲ႕ဝယ္လို႕ရႏိုင္တဲ့

သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ စားစရာေတြ အစီအရီေပၚလာပါတယ္။

သူေကာက္ေတြ႕ထားတဲ့ေငြကို ပိုင္ရွင္ေတြ႕ေနပါရက္ကယ္နဲ႕

သူယူလိုက္ရင္ မွားမွန္းသိရက္နဲ႕

ယူထားခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကလည္း တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။

“ အဖြားရယ္…က်ေနာ္မေတြ႕မိပါဘူး၊ ဝမ္းနည္းပါတယ္”

လို႕သူေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူေျပာမထြက္ခဲ့ပါ။

အဲဒီလိုေျပာမယ့္အစား သူ႕အိတ္ထဲက ၂၀-တန္ေဒၚလာကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး

“ ဟုတ္တယ္အဖြား

ေပ်ာက္တာ ဒီေနရာပဲ၊ က်ေနာ္ေတြ႕ထားပါတယ္”

လို႕ေျပာၿပီး အဖြားကို သူေတြ႕ထားတဲ့ေဒၚလာ၂၀ကို ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ပင္ပန္းၿပီး ေသာကေတြေရာက္ေနတဲ့

အဖြားရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္္ႏူးရ္ိပ္မ်ားျဖာထြက္လာတာကို ေတြ႕ရတာကိုက

သူရဲ႕ႏွလံုးသားမွာ ေႏြးေထြးတဲ့အရသာကိုခံစားမိခဲ့ပါတယ္။

အဖြားဟာ ေက်းဇူးတင္စကားကိုေျပာၿပီး

သြက္လက္တဲ့ေျခလွမ္းမ်ားလွမ္းၿပီးထြက္ခြာသြားပါေတာ့တယ္။

အဲဒီျဖစ္ရပ္ကေတာ့ သူ႕ဘဝမွာ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရသမွ်အေတြ႕အႀကံဳေတြထဲမွာ

အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္လို႕

ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဘတ္ကေျပာျပပါတယ္။

" စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ..."

ကိုေအာင္ဟိန္းက

“ ခင္ဗ်ားမိန္းမ
ဒီေလာက္က တတ္မွန္း
က်ေနာ္အစက မသိခဲ့ဘူး”


ကိုလွျမင့္ျပန္ေျဖလုိက္တာက...

“မက တတ္ပါဘူး၊
သူမ ခက္ရင္းကို တက္နင္းမိတာပါ”

"သားသမီးအနားမွာ မိဘေတြ ရွိဖို႕လိုတယ္..."

ငယ္ရြယ္တဲ့ကေလးေတြဟာ အကိ်ဳးအေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္းမသိပါ။
အတုျမင္ရင္ အတတ္သင္တတ္ၾကတယ္။
အခုေခတ္ကလည္း အတုယူစရာ ဗီဒီယိုေတြကလည္း ေပါမွေပါ။
ကေလးေတြအတြက္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မိတတ္ၾကတယ္။
မိဘေတြအနားမွာသာ မရွိရင္ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာျဖစ္သြားႏိုင္သလဲဆိုတာ
အကဲခတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြကိုမျဖစ္သင့္တာေတြမျဖစ္ရေအာင္
မိဘေတြက
ေမတၱာနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္သင့္ေၾကာင္းကို
ဓါတ္ပံုမ်ားနဲ႕တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

(လင္းလင္းႏိုင္(ဆန္ဖရန္စစၥကို)မွေက်းဇူူးျပဳပါတယ္။)

“အရႈံးထဲက အျမတ္…”

အဂၤလန္ျပည္ ေက်းရြာေလးတစ္ရြာမွာ

ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိပါတယ္။

အဲဒီဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းဟာ

လယ္ကြင္းမ်ားမွာရွိတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လယ္ကြက္ေတြထဲမွာ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြရွိေနတဲ့အတြက္

ထြန္ယက္ရာမွာ အခက္အခဲမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။

လယ္သမားအမ်ားစုကေတာ့ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြကို က်ိန္ဆဲၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္

လယ္သမားေတြထဲက လယ္သမားႏွစ္ဦးကေတာ့ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြကို

အသံုးခ်ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းကို တရားေဟာဆရာက အားလံုးသိေနပါတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းၿပီးစီးတဲ့အခါမွာေတာ့ တရားေဟာဆရာက

“ သာမန္ေက်ာက္တံုးေတြကို သံုးၿပီး အလြန္လွပတဲ့ဘုရားေက်ာင္းကို

အနားမွ ျဖတ္သြားတဲ့လူတိုင္း

သိေစခ်င္ပါတယ္။

ဒီလိုလွပတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ

လယ္ကြက္ထဲမွာ အခက္အခဲအဟန္႕အတားျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕

တည္ေဆာက္ထားတယ္ဆိုတာ အၿမဲတမ္းသတိရေစခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီလိုပါပဲ

ဘဝမွာ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲ အဟန္႕အတားေတြနဲ႕

သာယာလွပတဲ့ ဘဝတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ

အၿမဲတမ္းသတိရေနေစခ်င္ပါတယ္”

လို႕ တရားထဲမွာ ထည့္သြင္းေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။

" ႀကိဳးစားဖို႕မွ တစ္ပါးအျခားမရွိ..."

က်ေနာ္အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက

မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္မွာေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းက ဘူတာရုံနဲ႕နီးတယ္။

အေပါင္းအသင္းကမ်ားတယ္။ ခဏခဏေက်ာင္းေျပးျဖစ္တယ္။

အိမ္ကထြက္လာတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ပါပဲ။

အေပါင္းအသင္းနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။

တစ္ပတ္မွာေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က ငါးရက္ရွိတယ္။

က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းေျပးရက္က ႏွစ္ရက္၊တစ္ရံတစ္ခါ သံုးရက္။

ေက်ာင္းေျပးၿပီး ရထားလက္မွတ္မပါပဲ စီးလို႕လက္မွတ္စစ္ဖမ္းလို႕

အင္းစိန္အခ်ဳပ္ထဲေရာက္ဖူးပါတယ္။

အင္းယားကန္မွာ ေက်ာင္းေျပးၿပီးေရကူးတဲ့အတြက္လည္း ေရနစ္ဖူးပါတယ္။

ေျမနီကုန္းရုပ္ရွင္ရံုေတြအားလံုးမွာလည္း ရုပ္ရွင္ခိုးၾကည့္ဖူးပါတယ္။

ေက်ာင္းေျပးတာကို အေမကမသိပါ။

ေၾကာက္ရမယ့္အေဖက ေစာေစာစီးစီးကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္

က်ေနာ့္အတြက္ ေက်ာင္းေျပးရတာ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါ။

က်ေနာ္ေက်ာင္းေျပးေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမသိေအာင္ စာခိုးက်က္တတ္တာမို႕

စာေမးပြဲတိုင္းမွာ က်ေနာ္ေအာင္တယ္။

အေတာ္ဆံုးအုပ္စုမွာ က်ေနာ္အၿမဲပါတယ္။

ေက်ာင္းေျပးေပမယ့္ စာေတာ္သူျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာမေတြကခ်စ္ၾကပါတယ္။

အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္သူ ေဒၚအင္ဂ်လင္းဘေသာ္က ခုနစ္တန္းေအာင္ေတာ့

အျခားေက်ာင္းေျပာင္းေနဖို႕အႀကံေပးတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခင္တတ္သူမို႕

ရွစ္တန္းမွာဆက္ေနလွ်င္ ေအာင္ဖို႕မခက္ေသာ္လည္း ထူးခၽြန္ဖို႕ခက္ခဲႏိုင္ေၾကာင္းေျပာတယ္။

ဆရာမစကားကို နားေထာင္တဲ့အေနနဲ႕ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ကိုယူလိုက္တယ္။

အေမေတာင္မသိလိုက္ပါ။

ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ကိုျပၿပီး ဆရာမရဲ႕ အႀကံေပးစကားကို

အေမကိုေျပာျပလိုက္တယ္။

ေက်ာင္းေျပာင္းေပးရင္ေျပာင္း၊

မေျပာင္းေပးရင္ အလုပ္လုပ္မယ္လို႕ေျပာေတာ့အေမက

အလုပ္လုပ္ရမယ့္အရြယ္လားလို႕ေျပာၿပီးေက်ာင္းေျပာင္းဖို႕

အဆက္အသြယ္ရွာပါေလေတာ့တယ္။

အေမရဲ႕ႀကိဳးစားေပးမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာ T.T.C (တီ.တီ.စီ)လို႕ေခၚတဲ့

ပညာေရးတကၠသိုလ္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းကိုေျပာင္းခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။

အျခားေက်ာင္းမွာ အေတာ္ဆံုးျဖစ္တဲ့က်ေနာ္ဟာ T.T.C မွာအညံ့ဆံုးျဖစ္ေနပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာမွာ မလိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနေၾကာင္းကိုေတြ႕ရပါတယ္။

ေက်ာင္းေျပာင္းမိတာမွားၿပီလို႕မၾကာခဏေတြးမိပါတယ္။

ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိပါ။

ေနာက္ဆုတ္လို႕လည္းမရေတာ့၊

ေရွ႕တိုးဖို႕ကလည္း အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ။

အရြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ စိတ္ရႈတ္၊စိတ္ညစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးေဒၚသိန္းဟန္ရဲ႕ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ ေရွ႕တိုးႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္ ရွစ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ဂုဏ္ထူးသံုးဘာသာထြက္သူ သံုးေယာက္ထဲမွာ က်ေနာ္ပါခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္အလြန္ေၾကာက္တဲ့အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးပါခဲ့ပါတယ္။

ဒါက အတိတ္ကာလက ျဖစ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

အခု အေမရိကန္ႏိုင္ငံကိုေရာက္လာပါတယ္။

အေမရိကန္ဆိုတဲ့အတိုင္း ကန္ခ်က္ျပင္းထန္လြန္းလွပါတယ္။

အဂၤလိပ္စကားေျပာမရတဲ့အတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း

အစဥ္မေျပတာကမ်ားလာပါတယ္။

အေနနီးသူေတြကေတာင္

အထင္ေသးအျမင္ေသးစကားေတြေျပာလာတဲ့အထိ အေျခအေနဆိုးခဲ့ပါတယ္။

ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။

ေနာက္ဆုတ္ဖို႕ကလည္း သိပ္ေနာက္က်သြားၿပီ။

ေရွ႕တိုးဖို႕တစ္လမ္းသာရွိေတာ့တယ္။

အလုပ္ရွာတာလည္းၾကာၿပီ။

စကားေျပာအခက္အခဲေၾကာင့္ အလုပ္ကလည္းမရႏိုင္။

ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကို ျပန္ေျပာင္းသတိရလာမိတယ္။

ႀကိဳးစားဖို႕မွ တစ္ပါးအျခားမရွိေတာ့။

“ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး…”

တစ္ခါတုန္းက

လူတစ္ေယာက္ဟာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို

လက္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ ခ်ီထားရင္း ဘူတာမွာ ရထားေစာင့္ေနပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ခ်စ္စရာကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ေတာ့

ကေလးခ်ီထားတဲ့လူကိုေမးပါတယ္။

“ ဒါေလးေတြက ရွင့္ရဲ႕ကေလးေတြလား၊

သူတို႕ရဲ႕နာမည္ကဘယ္လိုေခၚသလဲ”

ကေလးခ်ီလာတဲ့လူႀကီးက စပ္စုတဲ့အမ်ိဳးသမီးကို ေဒါသနဲ႕လွမ္းၾကည့္ၿပီး

“ ငါ မသိဘူး”

လို႕ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အမိ်ဳးသမီးက

“ကေလးေလးေတြက ေယာက်ာ္းေလးလား၊

မိန္းကေလးလား”

ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္။

လူႀကီးက ပိုေဒါသထြက္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ျပန္ၾကည့္ၿပီး

“ ငါ မသိဘူး”

လို႕ျပန္ေျဖလိုက္ျပန္ပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးက

“ ကိုယ့္ကေလးေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာင္မသိဘူးဆိုေတာ့...

ရွင္က ဘယ္လိုအေဖမ်ိဳးလဲ”

လို႕အျပစ္တင္တဲ့ေလသံနဲ႕ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့မွ လူႀကီးက ျပန္ေျပာလိုက္တာက

“ ငါက သူတို႕ေတြရဲ႕အေဖ မဟုတ္ဘူး၊

ငါဟာ ကြန္ဒံုးအေရာင္းသမားတစ္ေယာက္သာျဖစ္တယ္။

အခုဟာေတြက ကြန္ဒံုးရဲ႕ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႕

ကြန္ဒံုးကုမၸဏီကိုျပန္အပ္လိုက္တဲ့ပစၥည္းေတြျဖစ္တယ္”