Saturday, October 24, 2009
Sunday, October 18, 2009
တစ္ခ်ိန္တုန္းက...အခ်မ္းသာဆံုးပုဂၢိဳလ္...
တစ္ခါတုန္းက ကမၻာေပၚမွာ အခ်မ္းသာဆံုး ပုဂၢဳိလ္ႀကီးအေၾကာင္း၊
ၾကားဖူးၾကမွာပါ။
ၾကားဖူးၾကမွာပါ။
သူေဌးႀကီး ဂၽြန္ဒီေရာ့ကဖဲလား ဆိုတာေလ။
သူ႕ေခါင္းထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ေငြအေၾကာင္းပဲ ေတြးေနတယ္။
အၿမဲတမ္း ေငြအတြက္ပဲ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတယ္။
ငါ့ကို ဘယ္သူေတြက လိမ္မလဲ?
ငါ ခိုင္းထားတဲ့ ဘယ္သူေတြက သစၥာေဖာက္သြားမလဲ?
အၿမဲ တေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္ေနေတာ့ သူက ပိုက္ဆံရွိေပမယ့္ စည္းစိမ္မခံႏိုင္ဘူး။
တကယ္ေတာ့ သူ ဟာေငြကိုမပိုင္၊
ေငြကသာ သူ႕ကိုပိုင္ၿပီး သူ႕အရွင္သခင္ျဖစ္သြားတယ္။
သူ႕မွာ ေငြေတြကုန္သြားမွာ၊
စီးပြားပ်က္သြားမွာ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတြ ႏိွပ္စက္တဲ့အတြက္
စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ဆိုတာလိုျဖစ္ၿပီးခႏၶာကိုယ္မွာ ေရာဂါေတြ ဝင္လာတယ္။
အစာအိမ္က ခံႏိုင္ရည္မရွိ ျဖစ္လာတယ္။
အစာအိမ္ေရာဂါေၾကာင့္ ႏို႕နဲ႕ေပါင္မုန္႕ကလြဲၿပီး ဘာမွမစားႏိုင္ဘူး။
သူခုိင္းထားတဲ့ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္ဝန္ထမ္းကမွ
သူ႕ထက္စားႏို္င္၊ေသာက္ႏိုင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနႏိုင္ေသးတယ္။
သူနဲ႕သူ႕ဝန္ထမ္းကေလး ဘယ္သူက ပိုခ်မ္းသာသလဲ စဥ္းစားစရာပါ။
ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္တာကို အျပစ္တင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ခ်မ္းသာလာတဲ့အခါ တစ္ဖက္က အေတာမတတ္ႏိုင္တဲ့ ေလာဘစိတ္၊
အျခားတစ္ဖက္က ရွာထားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ဆံုးရႈံးသြားမွာ ေၾကာက္ တဲ့စိတ္၊
ႏွစ္ဖက္ညွပ္တိုက္တဲ့အခါ ေငြရဲ႕ေက်းကၽြန္ျဖစ္သြားတတ္တာကို သတိေပးေနတာပါ။
ေလာဘစိတ္နဲ႕ေၾကာက္စိတ္ ႏွစ္ဖက္ညွပ္တိုက္လို႕ ခံႏိုင္တဲ့သူဆိုတာ မရွိပါဘူး။
အနည္းဆံုးေတာ့ က်န္းမာေရးပ်က္စီးသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။
ေနာက္တစ္ဆင့္ကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆံုးရႈံးသြားဖို႕ေသခ်ာပါတယ္။
က်န္းမာေရးနဲ႕စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အဆံုးရႈံးခံၿပီး ရလာတဲ့ေငြဟာ
ကိုယ့္ဘဝအတြက္တန္သလားလို႕အၿမဲတမ္းေမးသင့္ပါတယ္။
ေလာဘစိတ္နဲ႕ေၾကာက္စိတ္ ႏွစ္ဖက္ညွပ္တိုက္လို႕ ခံႏိုင္တဲ့သူဆိုတာ မရွိပါဘူး။
အနည္းဆံုးေတာ့ က်န္းမာေရးပ်က္စီးသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။
ေနာက္တစ္ဆင့္ကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆံုးရႈံးသြားဖို႕ေသခ်ာပါတယ္။
က်န္းမာေရးနဲ႕စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အဆံုးရႈံးခံၿပီး ရလာတဲ့ေငြဟာ
ကိုယ့္ဘဝအတြက္တန္သလားလို႕အၿမဲတမ္းေမးသင့္ပါတယ္။
စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆံုးရႈံးသြားရင္
အရာအားလံုးကို ဆံုးရႈံးသြားတတ္တယ္ဆိုတာကို မေမ့ဖို႕ေျပာခ်င္တာပါ။
အမွတ္တရလားကြယ္?
ေဆးခန္းတစ္ခုေရွ႕တြင္ လူနာအမ်ားအျပားေစာင့္ေနၾကတယ္။
ဆရာဝန္ႀကီးကမလာေသးပါ။
ခႏၶာေဗဒကို စိတ္ဝင္စားေစလုိေသာေစတနာျဖင့္
လူအရုိးစုတစ္ခုကို ေဆးခန္းထဲတြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။
လူနာႏွစ္ဦးေျပာေသာစကားကိုၾကားလိုက္ရတာကေတာ့
“ဒီဆရာဝန္က သူရဲ႕ေဆးခန္းထဲမွာ လူအရုိးစုကို ဘာျဖစ္လို႕ ခ်ိတ္ဆြဲထားရတာလဲ?”
“မေျပာတတ္ဘူးေလ၊
ျဖစ္ႏို္င္တာကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ပထမဦးဆံုး လူနာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။”
ေနာက္ေန႕မွစၿပီး လူအရုိးစုကို မေတြ႕ရေတာ့ပါ။ ။
Saturday, October 17, 2009
အေျပာထက္...အလုပ္ခက္...
တစ္ခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ ပင္လယ္ကမ္းစပ္နားမွာ
ေပါက္တူးတစ္လက္နဲ႕ ေျမႀကီးကိုေပါက္ေနတယ္။
အတန္ၾကာေတာ့ ေမာေမာနဲ႕ ကုန္းကမူေလး တစ္ခုမွာထိုင္နားေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရြက္သေဘာၤတစ္စင္းဟာ ရြက္လႊင့္သြားတာကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ရြက္သေဘာၤဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေဝးသထက္ေဝးသြားတယ္။
ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္ေအာက္ကို ငုပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
(အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကမၻာႀကီးဟာျပားတယ္လို႕ လူအမ်ားက ယံုၾကည္ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ) အဲဒီလူဟာအေတြးတစ္ခုဝင္လာပါတယ္။
ေပါက္တူးလက္ကိုင္ရုိးေပၚမွာ လက္ညွိဳးတင္ၿပီးလွည့္ၾကည့္မိတယ္။
သေဘာၤဟာပင္လယ္ထဲကို ငုပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အတြက္
ကမၻာႀကီးဟာျပားတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊
ကမၻာႀကီးဟာလံုးတာျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးပါပဲ။
အဲဒီအေတြးကအစျပဳၿပီးသက္ေသျပႏိုင္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။
အစဦးမွာ သူစကားကို ဘယ္သူမွ မယံုၾကည္ခဲ့ပါဘူး။
သူရဲ႕စိတ္အားထက္သန္မႈေၾကာင့္ မယံုၾကည္ေသာ္လည္း ကူညီသူေပၚလာခဲ့တယ္။
အဲဒီလူဟာ ကိုလံဘတ္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
ကိုလံဘတ္ဟာ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုကို ရင္ဆိုင္ၿပီး စတင္ထြက္ခြာရာအရပ္ကို
သေဘာၤနဲ႕ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ကိုလံဘတ္က အေတြးတစ္ခုက အစျပဳၿပီး
ကမၻာႀကီးဟာ လံုးဝန္းေၾကာင္းကိို သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ဳ
ကိုလံဘတ္ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးအျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။
သူ႔ူကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့ ဧည့္ခံပြဲမွာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးလူေကာင္းတစ္ဦးက
“ ကိုလံဘတ္မွ လုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး၊
သူလုပ္မယ္ဆိုရင္လည္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးပါ” ဟု ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ထေျပာပါတယ္။
ကိုလံဘတ္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာပါဘူး။
သူ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာရွိတဲ့ ၾကက္ဥတစ္လံုးကို မွန္စားပြဲေပၚမွာ ဘယ္သူေထာင္ႏိုင္သလဲ? လို႕ေမးလိုက္ပါတယ္။
ဧည့္ခံပြဲကိုတက္ေရာက္လာတဲ့ လူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၾကက္ဥကိုေထာင္ၾကည့္ၾကပါတယ္။
ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ ္ေျပာတဲ့လူလည္းေထာင္ၾကည့္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ မေထာင္ႏိုင္ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မေထာင္ႏုိင္တဲ့အခါက်မွ ကိုလံဘတ္ဟာ
ၾကက္ဥရဲ႕ဖင္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ လံုးတဲ့အပိုင္းကို ဆတ္ကနဲ ေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့အခါ
ၾကက္ဥ ဟာမွန္စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ေနတာကို အားလံုးက ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။
စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးျပည့္ဝတဲ့ လူေတြရဲ႕လုပ္ရပ္ကို စိတ္ဓါတ္ ခပ္ညံ့ညံ့ လူေတြက ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်တတ္တာကို
ကိုလံဘတ္ဟာ အေျပာထက္္ အလုပ္ခက္တယ္ဆိုတာကို
ထပ္မံ သက္ေသျပ ႏိုင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။
ကဲ…ကိုလံဘတ္ကို ေလးစားစြာဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္
က်ေနာ္တို႕တေတြ အေျပာေလွ်ာ့ၿပီး အလုပ္မ်ားမ်ား လုပ္ၾကရေအာင္လားခင္ဗ်ာ။
ေပါက္တူးတစ္လက္နဲ႕ ေျမႀကီးကိုေပါက္ေနတယ္။
အတန္ၾကာေတာ့ ေမာေမာနဲ႕ ကုန္းကမူေလး တစ္ခုမွာထိုင္နားေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရြက္သေဘာၤတစ္စင္းဟာ ရြက္လႊင့္သြားတာကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ရြက္သေဘာၤဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေဝးသထက္ေဝးသြားတယ္။
ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္ေအာက္ကို ငုပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
(အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကမၻာႀကီးဟာျပားတယ္လို႕ လူအမ်ားက ယံုၾကည္ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ) အဲဒီလူဟာအေတြးတစ္ခုဝင္လာပါတယ္။
ေပါက္တူးလက္ကိုင္ရုိးေပၚမွာ လက္ညွိဳးတင္ၿပီးလွည့္ၾကည့္မိတယ္။
သေဘာၤဟာပင္လယ္ထဲကို ငုပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အတြက္
ကမၻာႀကီးဟာျပားတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊
ကမၻာႀကီးဟာလံုးတာျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးပါပဲ။
အဲဒီအေတြးကအစျပဳၿပီးသက္ေသျပႏိုင္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။
အစဦးမွာ သူစကားကို ဘယ္သူမွ မယံုၾကည္ခဲ့ပါဘူး။
သူရဲ႕စိတ္အားထက္သန္မႈေၾကာင့္ မယံုၾကည္ေသာ္လည္း ကူညီသူေပၚလာခဲ့တယ္။
အဲဒီလူဟာ ကိုလံဘတ္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
ကိုလံဘတ္ဟာ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုကို ရင္ဆိုင္ၿပီး စတင္ထြက္ခြာရာအရပ္ကို
သေဘာၤနဲ႕ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ကိုလံဘတ္က အေတြးတစ္ခုက အစျပဳၿပီး
ကမၻာႀကီးဟာ လံုးဝန္းေၾကာင္းကိို သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ဳ
ကိုလံဘတ္ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးအျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။
သူ႔ူကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့ ဧည့္ခံပြဲမွာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးလူေကာင္းတစ္ဦးက
“ ကိုလံဘတ္မွ လုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး၊
သူလုပ္မယ္ဆိုရင္လည္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးပါ” ဟု ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ထေျပာပါတယ္။
ကိုလံဘတ္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာပါဘူး။
သူ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာရွိတဲ့ ၾကက္ဥတစ္လံုးကို မွန္စားပြဲေပၚမွာ ဘယ္သူေထာင္ႏိုင္သလဲ? လို႕ေမးလိုက္ပါတယ္။
ဧည့္ခံပြဲကိုတက္ေရာက္လာတဲ့ လူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၾကက္ဥကိုေထာင္ၾကည့္ၾကပါတယ္။
ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ ္ေျပာတဲ့လူလည္းေထာင္ၾကည့္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ မေထာင္ႏိုင္ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မေထာင္ႏုိင္တဲ့အခါက်မွ ကိုလံဘတ္ဟာ
ၾကက္ဥရဲ႕ဖင္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ လံုးတဲ့အပိုင္းကို ဆတ္ကနဲ ေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့အခါ
ၾကက္ဥ ဟာမွန္စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ေနတာကို အားလံုးက ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။
စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးျပည့္ဝတဲ့ လူေတြရဲ႕လုပ္ရပ္ကို စိတ္ဓါတ္ ခပ္ညံ့ညံ့ လူေတြက ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်တတ္တာကို
ကိုလံဘတ္ဟာ အေျပာထက္္ အလုပ္ခက္တယ္ဆိုတာကို
ထပ္မံ သက္ေသျပ ႏိုင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။
ကဲ…ကိုလံဘတ္ကို ေလးစားစြာဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္
က်ေနာ္တို႕တေတြ အေျပာေလွ်ာ့ၿပီး အလုပ္မ်ားမ်ား လုပ္ၾကရေအာင္လားခင္ဗ်ာ။
Saturday, October 10, 2009
အရူးကိုေတာ့...ေၾကာက္တယ္
တစ္ခါတံုးကေပါ့။
က်ေနာ္ ေဆးေက်ာင္းသားဘဝကအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအေၾကာင္းပါ။
ေနာက္ဆံုးႏွစ္အပိုင္း(ခ)ေရာက္ေနၿပီ။
ဟိုတံုးကေတာ့ အရူးေထာင္ လုိ႕ေခၚပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္း နာမည္ေျပာင္းလိုက္ေတာ့ “စိတၱဇ ေဆးရုံ” ျဖစ္လာပါတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ့ အဲဒီ စိတၱဇ ေဆးရုံကိုေရာက္ခ်ိန္မွာ လူအုပ္ႀကီးကိုေတြ႕ရတယ္။
လူအုပ္ထဲမွာ ဆရာဝန္ေတြ၊ သူနာျပဳဆရာ/ဆရာမေတြ၊ လူနာေတြ၊အမ်ားအျပားကိုေတြ႕ရတယ္။ အားလုံးေသာလူေတြကလည္း အေပၚေမာ့ၾကည့္ေနတာေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ လူနာတစ္ေယာက္က သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ထိပ္ဖ်ားေပၚကို္တက္ေနေလရဲ႕။
ဆရာဝန္ႀကီးက ေအာက္ကိုဆင္းခဲ့ဖို႕ေအာ္ေျပာေနတယ္။
ေခ်ာ့တစ္ခါ ေျခာက္တစ္လွည့္နဲ႕အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာပါတယ္။
လူနာကတက္ၿမဲတက္ေနပါတယ္။
သူနာျပဳဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြက လည္း တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္္ ေအာက္ကိုဆင္းခဲ့ဖို႕ေအာ္ေျပာၾကပါတယ္။
လူနာကေခါင္းတစ္ခါခါနဲ႕ တက္ၿမဲတက္ေနပါတယ္။
လူနာက ေျပာတာကိုၾကားေပမဲ့ နားမေထာင္ပါဘူး။
စိတၱဇ ေဝဒနာရွင္ လူနာအတြက္ ျပဳတ္က်ႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ကလည္း နီးသထက္နီးလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ႏွစ္ႀကီးသမား လူနာတစ္ဦးက
“ ေဟ့ေကာင္….ဝင္းေရႊ…ဒီမွာ ေတြ႕လား ငါ့လက္ထဲမွာ လႊ၊
တစ္….ႏွစ္….သံုး…၊ ေအာ္လို႕မွ ဆင္းမလာရင္
သစ္ပင္ကို လႊနဲ႕တိုက္ျဖတ္ပစ္မယ္။ မင္းေသဖို႕သာမွတ္ေပေတာ့။”
လူနာရဲ႕လက္ထဲကလႊဆိုတာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဆးပုလင္းမ်ားကို ျဖတ္ေသာလႊေသးေသးေလးကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္။
လူအမ်ား၏မ်က္ႏွာမ်ားဟာ ၿပံဳးစိစိျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။
အသံထြက္ေအာင္ေတာ့မရီၾကပါ။ ထို႕ေနာက္မွာေတာ့
“တစ္……..”
“ႏွစ္……….”
ေအာ္သံကိုၾကားရတယ္။
သစ္ပင္ေပၚက လူနာက
“ ေနအံုး ေနအံုး ဆင္းမယ္…ဆင္းမယ္ ” ဆိုကာဆင္းလာပါေတာ့တယ္။
လူနာေအာက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဆရာဝန္ႀကီးက
”မင္းကြာ…ငါေခၚေတာ့ ဆင္းမလာဘဲနဲ႕ သူေခၚမွ ဘာေၾကာင့္ဆင္းလာရသလဲ?”
လူနာဝင္းေရႊ ျပန္ေျပာတဲ့စကားက
”ဆရာကလူေကာင္း၊ ဘာဘဲေျပာေျပာ တကယ္လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး၊
ဟိုေကာင္ကအရူး၊
တကယ္လုပ္မဲ့အေကာင္၊လႊနဲ႕တကယ္ျဖတ္မွာေသခ်ာတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ဆင္းလာရတာေပါ့။”
ထိုအခါမွပင္ လူအမ်ားတို႕ဟာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရီေမာႏိုင္ပါေတာ့တယ္။
Tuesday, October 6, 2009
ဆရာမ်ားလို႕ ေယာက်ာ္းေသတာလား?
တစ္ခါတုန္းက အမိ်ဳးသားလူနာတစ္ေယာက္ဟာ
အရက္ေတြအေသာက္လြန္ၿပီး အသည္းေရာဂါနဲ႕
ေဆးကုခံဖို႔ ၿမိဳ႕ေပၚတက္သြားပါတယ္။
ၿမိဳ႕ေပၚမွာရွိတဲ့ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးေတြတစ္ဦးၿပီးတစ္ဦးျပၾကည့္ပါတယ္။
အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး ေလးေယာက္ရဲ႕ကုသမႈခံၿပီးေနာက္မွာေတာ့
လူနာဟာ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။
အသုဘမွာ ကြယ္လြန္သူရဲ႕ဇနီးကို အားေပးဖို႕သြားေတြ႕ေတာ့
သူမေျပာတဲ့စကားေၾကာင့္
က်ေနာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္သြားရပါတယ္။
သူမေျပာတဲ့စကားကေတာ့
“ေလးေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့လဲ
သူဘယ္ခံႏိုင္ေတာ့မလဲဆရာရယ္” တဲ့။
ၿပီးေတာ့ သူမ အားရပါးရငုိပါေတာ့တယ္။
က်ေနာ္မွာ ငိုရမလို၊ ရီရမလိုျဖစ္ရပါတယ္။
သီလရွိေတာ့...စိတ္ၾကည္..
သီလရွိေတာ့ စိတ္ၾကည္၊
စိတ္ၾကည္ေတာ့ ဝမ္းေျမာက္၊
ဝမ္းေျမာက္ေတာ့ ႏွစ္သက္၊
ႏွစ္သက္ေတာ့ ၿငိမ္းေအး၊
ၿငိမ္းေအးေတာ့ ခ်မ္းသာ၊
ခ်မ္းသာေတာ့ တည္ၾကည္၊
တည္ၾကည္ေတာ့ အျမင္မွန္၊
အျမင္မွန္ေတာ့ ၿငီးေငြ႕၊
ၿငီးေငြ႕ေတာ့ မဂ္ျမင္၊
မဂ္ျမင္ေတာ့ ဖိုလ္ေရာက္၊
တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရား
သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ
...................................................................................................................................................................
တစ္ေန႕ေတာ့ စံကင္းဆရာေတာ္ဘုရားဆီကို
ဦးႏုနဲ႕အဖြဲ႕ ေရာက္လာၾကပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ဘုရားက သက္ေတာ္ (၉၂) ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။ ေရႊက်င္သာသနာပိုင္လည္းျဖစ္ေနၿပီ။
ဆရာေတာ္ဘုရားက ဦးႏုေမးတဲ့ေမးခြန္းကိုေျဖရင္းနဲ႕
ပံုျပင္တစ္ပံုကို ေျပာျပပါတယ္။
" ေရွးက မင္းရယ္(အစိုးရရယ္)၊ ဘုန္းႀကီးရယ္၊ လူထုရယ္
ဘယ္သူတရား(သီလ)ရွိ/မရွိ သိရေအာင္
တရား(သီလ)ရွိတဲ့ သူရဲ႕ဆန္ထုပ္က
ျပဳတ္ရင္နပ္မွာပဲဆိုၿပီး
ဆန္ထုပ္သံုးထုပ္ျပဳတ္ၾကသတဲ့။
ျပဳတ္ၿပီး အားလံုးဆယ္ၾကည့္ၾကေတာ့ တစ္ထုပ္မွ မနပ္ဘူးဆိုဘဲ "
သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ
....................................................................................................
ဆရာေတာ္ဘုရားက
တိုင္းျပည္တစ္ခု တိုးတက္ဖို႕ ဆိုရင္
မင္းေကာ၊ ရဟန္းေကာ၊ ျပည္သူေကာ
တရား(သီလ)ရွိဖို႕
သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ဟာသဆန္ဆန္ ပံုျပင္ေလးနဲ႕
ၾသဝါဒ ေပးထားတာပါ။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ တကယ္တိုးတက္ ႀကီးပြားေစခ်င္ရင္
ရဟန္းေရာ၊ မင္းေရာ၊ျပည္သူေရာ
သီလကို
အထူးေစာင့္ထိန္း ေပးၾကရမွာပါ။
သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ သီလ .........................................................................................................
သီလကို ပါရမီျဖစ္ ကုသိုလ္ျဖစ္ပဲ ပူေဇာ္ပူေဇာ္၊
ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႕အတြက္ပဲ ပူေဇာ္ပူေဇာ္၊
ဘဝမွာ မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ ကုသိုလ္တစ္ခုကို
လုပ္ၾကည့္ လိုက္တာေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။
{ ရေဝႏြယ္(အင္းမ)၏ ျမင့္ျမတ္သူတို႕ရဲ႕အလုပ္စာအုပ္မွ.........}
Sunday, October 4, 2009
လဲက်တိုင္း.....ျပန္ထပါ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
သူ႕ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိအက်ဥ္းကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။
ဘယ္သူလဲဆိုတာ ဖတ္ၾကည့္ရင္း စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။
အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွာ....................စီးပြားေရးလုပ္တယ္။ အႀကီးအက်ယ္ ရႈံးတယ္။
အသက္၂၃ ႏွစ္မွာ.....................ဥပေဒျပဳေကာင္စီမွာ ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရ။ ရႈံးတယ္။
အသက္၂၅ ႏွစ္မွာ.....................စီးပြားေရးထပ္လုပ္ျပန္တယ္။ ထပ္ရႈံးျပန္တယ္။
အသက္ ၃၇ ႏွစ္မွာ................အႀကိမ္ႀကိမ္၀င္ၿပိဳင္ရင္း ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာတယ္။
အသက္ ၃၉ ႏွစ္မွာ................ေအာက္လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပဲြ မွာ ထပ္အေရြးခံရဖို႕
ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ျပန္တယ္။ ရႈံးတယ္။
အသက္ ၄၆ ႏွစ္မွာ................ဆီးနိတ္ အထက္လႊတ္ေတာ္မွာ ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။
အသက္ ၄၇ ႏွစ္မွာ................ဒုတိယ သမၼတအျဖစ္ ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။
ဒီေလာက္ေတာင္ဆက္တိုက္ဆိုသလို ရႈံးနိမ့္သူ ဟာဘယ္သူျဖစ္မယ္
ထင္ပါသလဲ ?
ခပ္ညံ့ညံ့ထဲကလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။
အသက္ ၅၁ ႏွစ္မွာ................အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။
ဒီေလာက္ဆိုရင္ သူဟာဘယ္သူလဲ သိေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။
သူရဲ႕နာမည္ကေတာ"့ အီဗရာဟင္လင္ကြန္း " ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕တေတြ သူေလာက္ နီးပါး အရႈံးေတြနဲ႕ နဘမ္းလံုးေနရပါသလား?
အရႈံးေတြ နည္းလို႕သူေလာက္ မေအာင္ျမင္တာလားလို႕လဲ ေတြးစရာပါ။
ငယ္စဥ္တံုးက လမ္းေလွ်ာက္သင္ကာစ မွာ လဲက်တိုင္း ျပန္ထခဲ့တယ္။
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
အႀကိမ္ႀကိမ္ လဲက်တိုင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ထရင္းနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။
အသက္ကေလး နည္းနည္းရတာေတာ့ လဲက်ၿပီးဆိုရင္ ျပန္မထခ်င္ေတာ့ဘူး။
ဘာမဆို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႕ အရႈံးေပးခ်င္တဲ့စိတ္က အက်င့္ပါၿပီး
ေအာင္ျမင္မႈနဲ႕ေ၀းေနရတာပါ။
မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ပစ္ရင္ ရပါတယ္။
လဲက်ရင္... လဲက်မွန္္းသိဖို႕လိုပါတယ္။
ၿပီးေတာ့.... လဲက်တဲ့ေနရာက သဲတစ္ဆုပ္ကို ဆုပ္လိုက္ပါ။
ၿပီးေတာ့.... အားယူၿပီး က်ံဳးရုန္းထလိုက္ပါ။
ေအာင္ျမင္မႈဟာ လက္တစ္ကမ္းမွာဘဲရွိတယ္ ဆိုတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။
အသက္၂၃ ႏွစ္မွာ.....................ဥပေဒျပဳေကာင္စီမွာ ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရ။ ရႈံးတယ္။
အသက္၂၅ ႏွစ္မွာ.....................စီးပြားေရးထပ္လုပ္ျပန္တယ္။ ထပ္ရႈံးျပန္တယ္။
အသက္၂၆ႏွစ္ မွာ.....................အလြန္ခ်စ္ရတဲ့ခ်စ္သူ ကြယ္လြန္သြားတယ္။
အသည္းကြဲတဲ့ေ၀ဒနာကိုအႀကီးအက်ယ္ ခံစားရတယ္။
အသက္၂၇ ႏွစ္မွာ......................သြက္ခ်ာပါဒျဖစ္သြားတယ္။အသည္းကြဲတဲ့ေ၀ဒနာကိုအႀကီးအက်ယ္ ခံစားရတယ္။
အသက္၂၉ႏွစ္ မွာ......................ပါတီေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ေနရာအတြက္ ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။
အသက္၃၄ ႏွစ္မွာ.................ကြန္ဂရက္ေအာက္လႊတ္ေတာ္မွာ ၀င္ၿပိဳင္ျပန္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။အသက္ ၃၇ ႏွစ္မွာ................အႀကိမ္ႀကိမ္၀င္ၿပိဳင္ရင္း ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာတယ္။
အသက္ ၃၉ ႏွစ္မွာ................ေအာက္လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပဲြ မွာ ထပ္အေရြးခံရဖို႕
ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ျပန္တယ္။ ရႈံးတယ္။
အသက္ ၄၆ ႏွစ္မွာ................ဆီးနိတ္ အထက္လႊတ္ေတာ္မွာ ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။
အသက္ ၄၇ ႏွစ္မွာ................ဒုတိယ သမၼတအျဖစ္ ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္တယ္။ အေရြးမခံရပါ။
ဒီေလာက္ေတာင္ဆက္တိုက္ဆိုသလို ရႈံးနိမ့္သူ ဟာဘယ္သူျဖစ္မယ္
ထင္ပါသလဲ ?
ခပ္ညံ့ညံ့ထဲကလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။
အသက္ ၅၁ ႏွစ္မွာ................အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။
ဒီေလာက္ဆိုရင္ သူဟာဘယ္သူလဲ သိေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။
သူရဲ႕နာမည္ကေတာ"့ အီဗရာဟင္လင္ကြန္း " ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕တေတြ သူေလာက္ နီးပါး အရႈံးေတြနဲ႕ နဘမ္းလံုးေနရပါသလား?
အရႈံးေတြ နည္းလို႕သူေလာက္ မေအာင္ျမင္တာလားလို႕လဲ ေတြးစရာပါ။
ငယ္စဥ္တံုးက လမ္းေလွ်ာက္သင္ကာစ မွာ လဲက်တိုင္း ျပန္ထခဲ့တယ္။
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
လဲက်-ျပန္ထ...၊
အႀကိမ္ႀကိမ္ လဲက်တိုင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ထရင္းနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။
အသက္ကေလး နည္းနည္းရတာေတာ့ လဲက်ၿပီးဆိုရင္ ျပန္မထခ်င္ေတာ့ဘူး။
ဘာမဆို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႕ အရႈံးေပးခ်င္တဲ့စိတ္က အက်င့္ပါၿပီး
ေအာင္ျမင္မႈနဲ႕ေ၀းေနရတာပါ။
မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ပစ္ရင္ ရပါတယ္။
လဲက်ရင္... လဲက်မွန္္းသိဖို႕လိုပါတယ္။
ၿပီးေတာ့.... လဲက်တဲ့ေနရာက သဲတစ္ဆုပ္ကို ဆုပ္လိုက္ပါ။
ၿပီးေတာ့.... အားယူၿပီး က်ံဳးရုန္းထလိုက္ပါ။
ေအာင္ျမင္မႈဟာ လက္တစ္ကမ္းမွာဘဲရွိတယ္ ဆိုတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။
Saturday, October 3, 2009
အားနာေတာ့...ခါးပါသြားသတဲ့....
ဟိုေရွးေရွးတုန္းက...အလြန္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရွိၾကတယ္။
ခက္တာက ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ သမီးေတြခ်ည္းေမြးလာေတာ့ စိတ္ညစ္ၾကတာေပါ့။
သမီးေတြက အရြယ္ေရာက္လာေတာ ့ ကတိအတိုင္း လက္ထပ္ေပးခ်င္ေပမဲ့
ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တာမို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ညစ္ၾကတယ္။
အေဖေတြ စိတ္ညစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းကို သမီးေတြကသိေတာ့
အေဖေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာ ေစခ်င္တာေပါ့။
သမီးတစ္ေယာက္က ႀကံရာမရျဖစ္ၿပီး ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္သြားၿပီး
ေယာကၤ်ားေလးျဖစ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းဆုေတာင္းတယ္။
အဲဒီေညာင္ပင္ႀကီးမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ရုကၡစိုးက
့ အရမ္းလည္း အားနာတတ္သတဲ့။
အမိ်ဳးသမီးေလးက ခဏခဏလာၿပီး ဆုေတာင္းေနတာေတြ႕ေတာ့
ေအာက္ပိုင္းကို သံုးလလဲဖို႕သေဘာ တူလုိက္သတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ မိန္းမျဖစ္သြားတဲ့ ရုကၡစိုးကို
ထိန္ပင္ေစာင့္ေနတဲ့ လူပ်ိဳႀကီး ရုကၡစိုးက
အသစ္ကေလး ေရာက္လာတယ္ ထင္ၿပီး ရုကၡစိုးမကို ေနာက္ပိုးလိုက္တာ
သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ၿငိၿပီး မၾကာခင္မွာဘဲ အမ်ိဳးသမီးအသြင္ေျပာင္းေနတဲ့
ရုကၡစိုးမဟာ
ကုိယ္၀န္ရသြားတာေပါ့။
သံုးလျပည့္ေတာ့ မိန္ကေလးဟာ သူမရဲ႕ ကတိအတိုင္းပဲ ေအာက္ပိုင္းလာလဲပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခါးတုတ္ေနတဲ့ ရုကၡစိုးမကိုေတြ႕ေတာ့ သူမရဲ႕
ေအာက္ပိုင္း မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ျငင္းေတာ့တာေပါ့။
ဒါနဲ႕႔ပဲ အားနာတဲ့ အတြက္ " ခါး "ဟာသူမ်ားေနာက္ ပါသြားေတာ့တာေပါ့။
က်ေနာ္တို႕ လူမ်ိဳးဟာ အလြန္ အားနာတတ္ၾကပါတယ္။
အားနာတာနဲ႕ စိတ္ေကာင္းရွိတာလည္း ေရာေထြးေနၾကပါတယ္။
အားနာတာဟာ ေၾကာက္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။
အားနာတာဟာ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့တာပါ။
အားနာတဲ့အတြက္ ကိုယ့္အက်ိဳးထိခိုက္တာမ်ားပါတယ္။
စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းရွိလို႕ကိုယ့္အက်ိဳးထိခိုက္ေပမဲ့ ေက်နပ္တယ္။
အားနာလို႕ကိုယ့္အက်ိဳးထိခိုက္တာက မေက်မနပ္ျဖစ္ေစပါတယ္။
အားနာတာဟာ သတိၱမရွိတဲ့၊ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့၊ လားရာအျမင္ကင္းမဲ့တဲ့
ခပ္ညံ့ညံ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး
တစ္ခုလို႕သိတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္သူမဆို ျပဳျပင္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေန႕ကစၿပီး ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့၊ ကုိယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥကို "ဟင့္အင္း" လို႕
လိမ္မာပါးနပ္စြာ ျငင္းၾကည့္ရေအာင္။
လူႀကီးမင္း...တစ္ခါျငင္းလိုက္ႏိုင္တိုင္း
တစ္ခါ စိတ္ခ်မ္းသာလာပါလိမ့္မယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မ်ား...
