“ ေရေရာႏို႕…”

တစ္ခါတုန္းက ႏြားေမြးထားတဲ့မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့

သိခ်င္တာနဲ႕ ေမးၾကည့္မိတယ္။

“ခင္ဗ်ား ေမြးထားတဲ့ ႏြားမဆီက 

တစ္ေန႕ကို ႏို႕ဘယ္ေလာက္ရသလဲ ”

“ ဆယ္လီတာပါ ”

“ေရာင္းေတာ့ေကာ…”

“ေရာင္းေတာ့လည္း ဆယ္လီတာပဲ ေရာင္းတယ္။

ဒီထက္ ပိုမေရာင္းႏိုင္ဘူးဗ် ။

အိမ္က ကေလးေတြ ေသာက္ဖို႕ ၄-၅ လီတာေလာက္ခ်န္ထားရေသးတယ္ေလ။

“ ေက်းဇူးကမၻာ…”

တစ္ခါတုန္းကေလ၊

သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္က

အျခားတစ္ေယာက္ကိုေျပာတယ္။

“ သိလား၊ မေန႕က ေငြသိန္းတစ္ရာပါတဲ့

အတက္ခ်ီေက့စ္တစ္လံုးကို

ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္မွာ ငါေကာက္ရတယ္ ”

“ ေဟ ဟုတ္လား။

ဟန္က်တာေပါ့။ 

 အဲဒီေတာ့ မင္းဘာလုပ္သလဲ ”

“ အတက္ခ်ီေက့စ္ထဲမွာ ပိုင္ရွင္ရဲ႕လိပ္စာ ကတ္ျပားပါလာတယ္။

ဒါနဲ႕ ေက်းဇူးတင္စာနဲ႕အတူ ေငြ ငါးေထာင္က်ပ္ကို

ငါစာတိုက္ကေန ျပန္ပို႕ေပးလိုက္တယ္ ”

"ဘယ္သူက ပိုခ်စ္သလဲ?..."

သားငယ္က

“ေမေမက သားကို ခ်စ္တာထက္ေတာင္

သားက ေမေမကို ပိုခ်စ္တယ္ သိလား”

ေမေမက

“ဟုတ္ပါၿပီ။

ဒီစကားကို သားက ဘယ္လိုသက္ေသျပမလဲ ေျပာစမ္းပါဦး”

သားငယ္က

 “ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ေမေမ့မွာ သားေလးေယာက္ေတာင္ရွိတယ္။

သားမွာ ေမေမ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိတယ္ေလ”

“ ၾကယ္သီးတဲ့ေတာ္ မေျပာခ်င္လိုက္ဘူး…”

 

ကိုဘေသာင္းနဲ႕မေအးမႈံတို႕ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕အိမ္နီးခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။

ကိုဘေသာင္းက ကုန္တင္ကုန္ခ်မွာ အလုပ္ၾကမ္းသမားျဖစ္တယ္။

ညေန အလုပ္မွျပန္လာရင္ အလုပ္ပင္ပန္းတယ္ဆိုၿပီး အရက္ေသာက္လာေလ့ရွိတယ္။

သူရွာတာနဲ႕သူသံုးတာ လံုးလည္လိုက္ေနတယ္။

အိမ္စရိတ္အတြက္ မိန္းမျဖစ္သူ မေအးမံႈက ပဲျပဳတ္ေရာင္းရတယ္။

နံနက္ေစာေစာ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ ေရာင္းရတာမို႕

အေႏြးထည္ ဝတ္ၿပီး ေစ်းေရာင္းသြားတယ္။

အဲဒီအေႏြးထည္တစ္ထည္ကိုပဲ အၿမဲတမ္းဝတ္ဆင္ေနတာေၾကာင့္

မဒါဝတ္လို႕ ခင္မင္သူေတြက ေခၚၾကတယ္။

တစ္ေန႕ေတာ့ ကိုဘေသာင္းကို အေႏြးထည္အသစ္ဝယ္ဖို႕

ဘာလိုေျပာရမွန္းမသိ။

သိသလို ေျပာခ်လိုက္တယ္။

“ ကိုဘေသာင္း

ဒီဆြယ္တာအေဟာင္း ဝတ္ၿပီး

လမ္းထြက္ရတာ က်မ ရွက္လွၿပီေတာ့ ”

“ ေအးပါကြာ၊

မနက္ဖန္က်ရင္ ငါ အသစ္ဝယ္ေပးပါ့မယ္ ”

                                 မေအးမႈံက ဝမ္းသာအားရ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။

“ ဆြယ္တာလား ”

ကိုဘေသာင္း ျပန္ေျပာလိုက္တာက…

“ ဟင့္အင္း၊

ၾကယ္သီး ”