က်ေနာ္အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက
မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္မွာေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။
က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းက ဘူတာရုံနဲ႕နီးတယ္။
အေပါင္းအသင္းကမ်ားတယ္။ ခဏခဏေက်ာင္းေျပးျဖစ္တယ္။
အိမ္ကထြက္လာတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ပါပဲ။
အေပါင္းအသင္းနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
တစ္ပတ္မွာေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က ငါးရက္ရွိတယ္။
က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းေျပးရက္က ႏွစ္ရက္၊တစ္ရံတစ္ခါ သံုးရက္။
ေက်ာင္းေျပးၿပီး ရထားလက္မွတ္မပါပဲ စီးလို႕လက္မွတ္စစ္ဖမ္းလို႕
အင္းစိန္အခ်ဳပ္ထဲေရာက္ဖူးပါတယ္။
အင္းယားကန္မွာ ေက်ာင္းေျပးၿပီးေရကူးတဲ့အတြက္လည္း ေရနစ္ဖူးပါတယ္။
ေျမနီကုန္းရုပ္ရွင္ရံုေတြအားလံုးမွာလည္း ရုပ္ရွင္ခိုးၾကည့္ဖူးပါတယ္။
ေက်ာင္းေျပးတာကို အေမကမသိပါ။
ေၾကာက္ရမယ့္အေဖက ေစာေစာစီးစီးကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္
က်ေနာ့္အတြက္ ေက်ာင္းေျပးရတာ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါ။
က်ေနာ္ေက်ာင္းေျပးေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမသိေအာင္ စာခိုးက်က္တတ္တာမို႕
စာေမးပြဲတိုင္းမွာ က်ေနာ္ေအာင္တယ္။
အေတာ္ဆံုးအုပ္စုမွာ က်ေနာ္အၿမဲပါတယ္။
ေက်ာင္းေျပးေပမယ့္ စာေတာ္သူျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာမေတြကခ်စ္ၾကပါတယ္။
အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္သူ ေဒၚအင္ဂ်လင္းဘေသာ္က ခုနစ္တန္းေအာင္ေတာ့
အျခားေက်ာင္းေျပာင္းေနဖို႕အႀကံေပးတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခင္တတ္သူမို႕
ရွစ္တန္းမွာဆက္ေနလွ်င္ ေအာင္ဖို႕မခက္ေသာ္လည္း ထူးခၽြန္ဖို႕ခက္ခဲႏိုင္ေၾကာင္းေျပာတယ္။
ဆရာမစကားကို နားေထာင္တဲ့အေနနဲ႕ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ကိုယူလိုက္တယ္။
အေမေတာင္မသိလိုက္ပါ။
ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ကိုျပၿပီး ဆရာမရဲ႕ အႀကံေပးစကားကို
အေမကိုေျပာျပလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းေျပာင္းေပးရင္ေျပာင္း၊
မေျပာင္းေပးရင္ အလုပ္လုပ္မယ္လို႕ေျပာေတာ့အေမက
အလုပ္လုပ္ရမယ့္အရြယ္လားလို႕ေျပာၿပီးေက်ာင္းေျပာင္းဖို႕
အဆက္အသြယ္ရွာပါေလေတာ့တယ္။
အေမရဲ႕ႀကိဳးစားေပးမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာ T.T.C (တီ.တီ.စီ)လို႕ေခၚတဲ့
ပညာေရးတကၠသိုလ္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းကိုေျပာင္းခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။
အျခားေက်ာင္းမွာ အေတာ္ဆံုးျဖစ္တဲ့က်ေနာ္ဟာ T.T.C မွာအညံ့ဆံုးျဖစ္ေနပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာမွာ မလိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနေၾကာင္းကိုေတြ႕ရပါတယ္။
ေက်ာင္းေျပာင္းမိတာမွားၿပီလို႕မၾကာခဏေတြးမိပါတယ္။
ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိပါ။
ေနာက္ဆုတ္လို႕လည္းမရေတာ့၊
ေရွ႕တိုးဖို႕ကလည္း အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ။
အရြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ စိတ္ရႈတ္၊စိတ္ညစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးေဒၚသိန္းဟန္ရဲ႕ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ ေရွ႕တိုးႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီႏွစ္ ရွစ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ဂုဏ္ထူးသံုးဘာသာထြက္သူ သံုးေယာက္ထဲမွာ က်ေနာ္ပါခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္အလြန္ေၾကာက္တဲ့အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးပါခဲ့ပါတယ္။
ဒါက အတိတ္ကာလက ျဖစ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
အခု အေမရိကန္ႏိုင္ငံကိုေရာက္လာပါတယ္။
အေမရိကန္ဆိုတဲ့အတိုင္း ကန္ခ်က္ျပင္းထန္လြန္းလွပါတယ္။
အဂၤလိပ္စကားေျပာမရတဲ့အတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း
အစဥ္မေျပတာကမ်ားလာပါတယ္။
အေနနီးသူေတြကေတာင္
အထင္ေသးအျမင္ေသးစကားေတြေျပာလာတဲ့အထိ အေျခအေနဆိုးခဲ့ပါတယ္။
ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။
ေနာက္ဆုတ္ဖို႕ကလည္း သိပ္ေနာက္က်သြားၿပီ။
ေရွ႕တိုးဖို႕တစ္လမ္းသာရွိေတာ့တယ္။
အလုပ္ရွာတာလည္းၾကာၿပီ။
စကားေျပာအခက္အခဲေၾကာင့္ အလုပ္ကလည္းမရႏိုင္။
ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကို ျပန္ေျပာင္းသတိရလာမိတယ္။
ႀကိဳးစားဖို႕မွ တစ္ပါးအျခားမရွိေတာ့။
