Sunday, March 18, 2012

"သတိကုိ အိမ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ေနပါ..."


၁။

I have no parents.

I make the heavens and earth my parents.

ငါ့မွာ မိဘ မရွိပါဘူး။

ငါဟာ ေကာင္ကင္နဲ႕ ေျမႀကီးကို

မိဘသဖြယ္ လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၂။

I have no home.

I make awareness my home.

ငါ့မွာ အိမ္မရွိပါဘူး။

ငါဟာ သတိကို အိမ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ေနပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၃။

I have no life or death.

I make the tide of breathing my life and death.

ငါ့မွာ ေမြးဖြားျခင္း၊ေသဆံုးျခင္းဆိုတာ

မရွိပါဘူး။

ထြက္ေလ၊ဝင္ေလကိုပဲ ေမြးဖြားျခင္း၊ေသဆံုးျခင္းလို

သေဘာထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၄။

I have no divine power.

I make honesty my divine power.

ငါ့မွာ တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္ မရွိပါဘူး။

ငါဟာရုိးသားမႈကို ငါ့ရဲ႕တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္ အျဖစ္

လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၅။

I have no friend.

I make my mind my friend.

ငါ့မွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း မရွိပါဘူး။

ငါဟာ ငါ့စိတ္ကို မိတ္ေဆြအျဖစ္လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၆။

I have no enemy.

I make carelessness my enemy.

ငါ့မွာ ရန္သူမရွိပါဘူး။

ငါဟာ သတိမပါ၊

ဉာဏ္မပါ၊ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ျဖစ္သလို

ေနတတ္၊လုပ္တတ္ တာကိုပဲ

ငါ့ရန္သူလို႕ သေဘာထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၇။

I have no armour.

I make benevolence my armour.

ငါ့မွာ သံခ်ပ္ကာ အကၤ် ီမရွိပါဘူး။

ငါဟာ သူတစ္ပါးေကာင္းက်ိဳးကို လိုလားတယ္ဆိုတဲ့စိတ္

ကိုပဲ သံခ်ပ္ကာ အကၤ် ီသဖြယ္လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၈။

I have no castle.

I make immovable mind my castle.

ငါ့မွာ ရဲတိုက္ႀကီး မရွိပါဘူး။

ငါဟာမလႈပ္ရွား၊ မယိမ္းယိုင္တဲ့ စိတ္ကိုပဲ

ရဲတိုက္အျဖစ္ လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++


၉။

I have no sword.

I make absence of self my sword.

ငါ့မွာဓားရွည္ မရွိပါဘူး။

ငါဟာ အတၱမရွိျခင္းကိုပဲ

လက္နက္ျဖစ္တဲ့ဓားရွည္ႀကီးအျဖစ္

လုပ္ထားပါတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++

(ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက)

Saturday, March 17, 2012

"ခ်င္း တကယ္ စားသြားၿပီ…"



တစ္ခါတုန္းက က်ေနာ္ဟာ ဖါးကန္႕နယ္မွာ ေဆးခန္းဖြင့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဖါးကန္႕နဲ႕ေျခာက္မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ဆိုင္းေတာင္မွာ ေဆးခန္းကိုေရြးခ်ယ္ပါတယ္။

အေၾကာင္းကေတာ့ ဆိုင္းေတာင္က ေမွာ္ေတြနဲ႕နီးတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာပန္းျဖစ္တဲ့ကိုသန္းထြန္းဟာ ဝဝ၊ အသားကမည္းမည္း၊

ေလာပန္းဆိုတာ က်င္းပိုင္ရွင္ကို ေခၚပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းသာပါတယ္။

အခိ်ဳ႕ကေတာ့ သူလို ကိုယ္လို ပါပဲ။ ျမတ္မလားဆိုၿပီး က်င္းေထာင္ၾကပါတယ္။

က်င္းေထာင္လို႕ သူေ႒းျဖစ္သြားသူေတြ ရွိသလို

အရႈံးေပၚၿပီး က်င္းသားျပန္ျဖစ္သြားသူလည္း ရွိပါတယ္။

က်င္းသားဆိုတာက ေလာပန္းဆီမွာ အလုပ္လုပ္သူေတြ ကိုေခၚပါတယ္။

ေလာပန္းတစ္ေယာက္ဆီမွာ က်င္းသား ခုဂဏန္းကေန ေထာင္ဂဏန္းအထိရွိတတ္ပါတယ္။

ေလာပန္းရဲ႕ခ်မ္းသာမႈနဲ႕ က်င္းေထာင္ႏုိင္တဲ့အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။

ေလာပန္းကိုသန္းထြန္းဆီမွာ က်င္းသား အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ရွိပါတယ္။

အဲဒီက်င္းသားေတြထဲမွာ ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ရွိေနပါတယ္။

တစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ့ခ်င္းရဲ႕နာမည္ကိုလည္း "ကိုခ်င္း" လို႕ေခၚပါတယ္။

ကိုခ်င္းတို႕ရဲ႕အုပ္စုက ေက်ာက္စိမ္းေတာ္ေတာ္ထြက္ပါတယ္။

ေဝစုခြဲေဝပံုစံနစ္ကေတာ့ ထြက္လာတဲ့ေက်ာက္စိမ္းကို တန္ဖိုးျဖတ္ၿပီး

အဲဒီတန္ဖိုးရဲ႕ ၅၀%ကို ေလာပန္းက ရယူၿပီး က်န္ ၅၀%ကိုေတာ့ က်င္းသားအုပ္စုေတြ

ခြဲေဝယူရပါတယ္။ က်င္းသားေတြကေတာ့ ဘာေငြေၾကး အရင္းအႏွီးမွ မစိုက္ထုတ္ရပဲ

လုပ္အားကိုသာ စိုက္ထုတ္ၿပီး ေက်ာက္တူးရပါတယ္။

ေလာပန္းကေတာ့ အဓိကေငြေၾကးစိုက္ထုတ္သူျဖစ္တယ္။

က်င္းသားေတြရဲ႕စားေရး၊ေနေရးနဲ႕က်န္းမာေရးကိုလည္း တာဝန္ယူရပါတယ္။

ေလာပန္းက ရိုးသားရင္ေတာ့ က်င္းသားေတြက ေက်ာက္စိ္မ္းထြက္တဲ့အခါ

ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ရတတ္ပါတယ္။

မရိုးသားရင္ေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ေက်ာက္စိမ္းကို မတရားတန္းဖိုးျဖတ္တတ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုိဆိုရင္ေတာ့ က်င္းသားေတြ ခံေပေတာ့။

ကိုခ်င္းပါတဲ့အုပ္စုမွာ ေက်ာက္စိမ္းထြက္ေလတိုင္း

ေလာပန္းကိုသန္းထြန္းက “ခ်င္းစားသြားၿပီ”လို႕ေျပာတတ္ပါတယ္။

သေဘာကေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းရဲ႕ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္ထဲကို

ရွင္း(ခ်င္း)စားသြားတဲ့အတြက္ အရည္ပ်က္သြားၿပီး

တန္ဖိုးဟာ ေအာက္ကိုထိုးက်သြားတယ္လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ ...ေက်ာက္စိမ္းကို အျမင္အတိုင္း သိန္းတစ္ရာ တန္ဖိုးျဖတ္ေပမယ့္

ေက်ာက္စိမ္းကို ေက်ာက္ျဖတ္စက္နဲ႕ ျဖတ္လိုက္လို႕ ရွင္း(ခ်င္း)စားသြားရင္

သိန္းမေျပာနဲ႕ေထာင္ဂဏန္းနဲ႕ပင္ ဝယ္သူမရွိေတာ့ပါ။

ကိုခ်င္းကေတာ့ ဒါေတြကို နားမလည္ပါ။

ခ်င္းျပည္နယ္က ခ်မ္းသာခ်င္လို႕ တစ္ေယာက္ထည္း ထြက္လာၿပီး

ေမွာ္ထဲအလုပ္လာလုပ္သူျဖစ္တယ္။

“ခ်င္းစားသြားၿပီ”လို႕သာ ေျပာတယ္။ သူလည္းတစ္ခါမွ မစားလိုက္ရပါ။

အဲဒီလိုေျပာတိုင္း ကိုခ်င္းက စိတ္တိုေနပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းတစ္လံုးထြက္ပါတယ္။

ေက်ာက္စိ္မ္းကလည္း အရည္ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းေနပါတယ္။ တန္ဖိုးေတာ္ေတာ္ ရွိမယ့္ပံုပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကိုခ်င္းမရွိေတာ့ပါ။ ေက်ာက္စိမ္းတုံးကို ခိုးၿပီးထြက္ေျပးသြားပါတယ္။

ကိုခ်င္းရဲ႕အိပ္ယာမွာ စာတစ္ေစာင္ေရးထားပါတယ္။

“ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခ်င္းတကယ္ စားသြားၿပီ”တဲ့။



Friday, March 16, 2012

"တန္ဖိုးရွိတဲ့ေန႕တစ္ေန႕…"



တစ္ခါတုန္းကေပါ့။

က်ေနာ္က ဖါးကန္႕မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္တုန္းက

တာဝန္တစ္ခုနဲ႕ရန္ကုန္ ကိုဆင္းလာခဲ့တယ္။

ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေတာ့ လုပ္စရာရွိတာကိုလုပ္ၿပီး အခ်ိန္ပိုေနတာနဲ႕

သင္တန္းတစ္ခုကို သြားေရာက္တက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

သင္တန္းဆိုတာထက္ ဝပ္ေရွာ့ (Workshop) တစ္ခုလို႕ေျပာရင္ပိုမွန္မယ္ထင္ပါတယ္။

သင္တန္းခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ

ေက်ာက္ခဲေတြ၊ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ၊ သဲေတြကို

ပံုးေတြနဲ႕ထည့္ထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။

ဆရာဦးဝင္းသိန္းက သင္တန္းကိုလာၾကတဲ့လူေတြကို

ေလးေလးစားစားဖိတ္ေခၚပါတယ္။

ပံုးတစ္ခုထဲကို ေက်ာက္ခဲေတြ၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ၊ သဲေတြကို

ဆန္႕ေအာင္ထည့္ေပးဖို႕ေျပာပါတယ္။

သင္တန္းလာေရာက္တက္သူေတြကလည္း တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္

သြားၿပီးထည့္ၾကပါတယ္။

ပံုးနဲ႕မဆန္႕ပါဘူး။

က်ေနာ္လည္း သြားေရာက္ထည့္ၾကည့္ပါတယ္။

အရင္္ဆံုး ပံုးထဲကို သဲေတြ ေလာင္းထည့္လိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြထည့္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွ ေက်ာက္ခဲအႀကီးေတြကိုထည့္ေတာ့

ေက်ာက္ခဲအႀကီးေတြအမ်ားႀကီး စားပြဲေပၚမွာ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေျပာတာက အဲဒီပံုးထဲကို အားလံုးဝင္ဆန္႕ေအာင္ ထည့္ၾကည့္ဖို႕ေျပာထားေတာ့

က်ေနာ္ရဲ႕လုပ္ရပ္ကလည္း မမွန္ေသးတဲ့သေဘာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

သင္တန္းတက္ေရာက္လာသူေတြ အားလံုးနီးပါး လုပ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ

ဆရာဦးဝင္းသိန္းက

“စံနစ္တက် ထည့္ရင္ဝင္ပါတယ္” လို႕ေျပာၿပီး ပံုးထဲကို ထည့္ျပပါတယ္။

ဆရာက အရင္ဆံုး ေက်ာက္ခဲအႀကီးေတြကို ပံုးထဲကို စံနစ္တက်ထည့္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြကို ေက်ာက္ခဲအႀကီးေတြ ၾကားထဲကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။

ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ အားလံုးဝင္သြားေတာ့မွ

သဲေတြကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလာင္းထည့္ပါတယ္။

သဲေတြကို ေလာင္းထည့္လိုက္၊ ပံုးကိုလႈပ္ခါလိုက္နဲ႕လုပ္ရင္းနဲ႕ပင္

ေနာက္ဆံုးမွာ ဝင္မဆန္႕ဘူးလို႕ထင္တဲ့ ေက်ာက္ခဲႀကီးေတြ၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ၊

သဲေတြဟာ အဲဒီပံုးေသးေသးထဲကို အားလံုးဝင္သြားပါတယ္။

ဒီေတာ့မွ ဆရာကေျပာပါတယ္။

“က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက

ဒီပံုးေလးဟာ က်ေနာ္တို႕လူတိုင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ တစ္ေန႕တာ ၂၄-နာရီနဲ႕တူပါတယ္။

ေက်ာက္ခဲအႀကီးေတြက က်ေနာ္တို႕အတြက္ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႕တူပါတယ္။

ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြက က်ေနာ္တို႕အတြက္

အသင့္တင့္အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႕တူပါတယ္။

သဲေတြကေတာ့ အေရးမႀကီးတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႕တူပါတယ္။

မေရးမႀကီးေပမယ့္ မလုပ္မျဖစ္လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႕တူပါတယ္။

အဲဒီအလုပ္ေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ စိတ္အလိုလိုက္ၿပီး လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြပါပဲ။

တစ္ေန႕တာအတြက္ အလုပ္ၿပီးေျမာက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႕ဟာ

အေရးအႀကီးဆံုးအလုပ္ကိုုအရင္ဆံုးလုပ္ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။

ၿပီးမွ အသင့္အတင့္အေရးႀကီးတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရပါမယ္။

ေနာက္ဆံုးမွ က်ေနာ္တို႕ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြကိုလုပ္ရင္

တစ္ေန႕တာဟာ တန္ဖိုးရွိရွိ ၿပီးဆံုးသြားႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္

“အေရးႀကီးတဲ့အလုပ္ကို အရင္လုပ္ပါ”

လို႕ေျပာခ်င္ပါတယ္။


လူသားတိုင္း က်န္းမာၾကပါေစ... လူသားတိုင္း ခ်မ္းသာၾကပါေစ...
ခႏၶာကိုယ္ကို ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ စိတ္ကို စာဖတ္ျခင္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။...

ႏူတ္ဆက္စကားေလးမ်ား.....

ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မ်ား...

picoodle.com