တစ္ခါတုန္းက
ကိုယ္လံုးကို္ယ္ေပါက္ထြားက်ိဳင္းသန္မာတဲ့လူရြယ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူ႕နာမည္ကေတာ့ စိုးသန္းပါ။
သူဟာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ကိုေရာက္လာတယ္။
စာသင္ရမွာ စိတ္မဝင္စားေတာ့ ရတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရေတာ့တယ္။
ပညာမတတ္ေတာ့ ရတဲ့အလုပ္ကလည္း အလုပ္ၾကမ္းေတြပါပဲ။
သူရတဲ့အလုပ္က ဝက္သားေတြကို အေအးခန္းကေန
ေနာက္ကားေတြရဲ႕အေအးခန္းထဲကို သယ္ေပးရတဲ့အလုပ္ျဖစ္တယ္။
ဝက္သားေတြကို ပုတ္သိုးမသြားေအာင္ အေအးေတြကို အျမင့္ဆံုးကိုတင္ထားတာေပါ့။
သူက အေအးခန္းထဲဝင္တိုင္းေတြးမိတာက
“ တကယ္လို႕မ်ား အေအးခန္းထဲမွာ ပိတ္မိေနခဲ့ရင္
အဲဒီအေအးဒဏ္ေၾကာင့္ လူေသမွာ အမွန္ပဲ”
ဆိုတဲ့အေတြးကို အေအးခန္းထဲကို ဝင္တိုင္းေတြးမိတယ္။
သူဟာ လူေကာင္ထြားႀကိဳင္သန္မာေပမယ့္
စိတ္ကေတာ့ အလြန္ေၾကာက္တတ္သူျဖစ္တယ္။
ေၾကာက္စိတ္ကိုဖံုးကြယ္ခ်င္တဲ့အတြက္ သူဟာအားကစားမ်ိဳးစံုကို
အခ်ိန္ရရင္ရသလို လုပ္ေလ့ရွိတယ္။အားကစားရံုေတြကို သြားေလ့က်င့္တတ္တယ္။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ဝက္သားေတြအမ်ားအျပားေအာ္ဒါရတယ္။
ဒီေတာ့ ဝက္သားေတြကိုသယ္ရတဲ့အလုပ္ကလည္းမ်ားတာေပါ့။
အဲဒီေန႕က အလုပ္မ်ားလြန္းေတာ့ လူေတြကလည္း နားခ်င္ေနၿပီ။
ဒါနဲ႕ပဲ အလုပ္ၿပီးခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္သမားေခါင္းက နားခ်ိန္လို႕ေအာ္ၿပီး
ထံုစံအတိုင္း အေအးခန္းတံခါးေတြကိုပိတ္တာေပါ့။
လူေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာမစစ္ေဆးလိုက္မိဘူး။
အဲဒီေန႕မွာပဲ စိုးသန္းဟာ အေအးခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တယ္။
သူက အလုပ္မၿပီးေသးလို႕အခန္းထဲဝင္ခ်ိန္မွာ အေအးခန္းတံခါးက
ပိတ္သြားတာကို မသိလိုက္ဘူး။
သိလို႕ေအာ္ေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွမၾကားေတာ့ဘူး။
ဘယ္သူမွလည္းမရွိၾကေတာ့ဘူး။
စိုသန္းဟာ တျဖည္းျဖည္းေၾကာက္လာတယ္။
အေအးခန္းထဲမွာ….ဆိုတဲ့အေတြးက မူလကေၾကာက္စိတ္ကိုပိုပိုဆိုးေစတယ္။
အသံကုန္ဟစ္ၿပီးေခၚေတာ့လည္းလူသံေတြမၾကားရဘူး။
တံခါးထုေတာ့လည္းဖြင့္ေပးမယ့္သူမရွိဘူး။
ေၾကာက္စိတ္က ပိုပိုၿပီးႀကီးထြားလာတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္မွာ လူေတြက အလုပ္ဝင္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့
တံခါးကိုဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ တံခါးဝနားမွာ စိုးသန္းဟာ
ထိုင္လ်က္ေသေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။
ကိုယ္ခႏၶာကလည္းေႏြးေနတယ္။
ေအးေတာင့္ေနတာလည္းမရွိဘူး။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီညမွာ အေအးခန္းလွ်ပ္စစ္မီးဟာ ပ်က္ေနတယ္။
“ဒါဆိုရင္ စိုးသန္းဟာ ဘာေၾကာင့္ေသသလဲ”ဆိုတဲ့ေမးခြန္းက
စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ေမးခြန္းျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ ဥပေဒဆိုင္ရာေဆးပညာဆရာဝန္ရဲ႕မွတ္ခ်က္ကေတာ့
“ေသဆံုးသူဟာ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ေသဆံုးျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊
ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ေသဆံုးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း”
ဆိုတဲ့မွတ္ခ်က္နဲ႕အဆံုးသတ္သြားခဲ့တယ္။
++++++++++++++++++++
စိတ္ကလူကိုေသေစတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္က စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္။
ေဆးပညာေလာကမွာလည္း ေဆြးေႏြးျငင္းခံုစရာျဖစ္ခဲ့တယ္။
ရုပ္အဓိကထားတဲ့ဆရာဝန္၊နဲ႕
စိတ္အဓိကထားတဲ့ ဆရာဝန္ဆိုၿပီးအုပ္စုႏွစ္စုကြဲထြက္သြားတယ္။
ေရာဂါဆိုတာ ရုပ္မွာျဖစ္တာမွန္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ရုပ္မွာျဖစ္တဲ့ေရာဂါ၊ေဝဒနာေၾကာင့္
စိတ္မွာလည္းအနာတရျဖစ္သြားတတ္စၿမဲပါပဲ။
က်ေနာ္ေလ့လာမိတဲ့အခ်က္က
ရုပ္ကိုပဲအဓိကထားၿပီးကုသေနတဲ့ဆရာဝန္ေတြထက္
စိတ္ကိုပါ တြဲၿပီးကုသတတ္တဲ့ဆရာဝန္ေတြက
ေဆးပညာေလာကမွာ ပိုမိုေအာင္ျမင္တာကို သတိထားမိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဆရာဝန္ေတြဟာ စိတ္ပညာအေၾကာင္းကိုနားလည္ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။
လူနာကိုစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ဆရာဝန္ဟာ
ေဆးမကုသခင္မွာကို ေရာဂါတစ္ဝက္သက္သာေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။
+++++++++++++++++++++++++++++++
အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ရုပ္ကိုအဓိကထားတာကိုလည္းသတိထားမိတယ္။
အေမရိကန္မွာက စည္းကမ္းနဲ႕ဥပေဒနဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေၾကာင့္
ဆရာဝန္ေတြကလည္းကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပႆနာမတက္ေအာင္
ကာကြယ္ေနရတာနဲ႕
လူနာရဲ႕စိတ္ခံစားမႈအေပၚ ရႈျမင္သံုသပ္မႈရာမွာ စာနာေထာက္ထားဖို႕
သတိမရၾကေတာ့ပါ။
စံနစ္ေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာဟု နားလည္မိပါတယ္။
+++++++++++++++++++++++++++
လူႀကီးမင္းကေရာ.....
လူဟာ စိတ္ေၾကာင့္ေသဆံုးတယ္ဆိုတာကို
လက္ခံပါသလား။
