တစ္ေန႕တြင္
ဆရာမဟာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကို
မနာလို ဝန္တိုျခင္းႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ စာစီစာကံုး
တစ္ပိုဒ္ေရးခိုင္းပါတယ္။
အဲဒီစာစီစာကံုးထဲက ပဥၥမတန္းေက်ာင္းသား ေကာင္းခန္႕ညိမ္းဟာ
ေအာက္ပါအတိုင္းေရးသားထားပါတယ္။
‘ မနာလိုဝန္တိုမႈကို က်ေနာ္သာ ပိုင္ပါသည္။
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ဖန္တီးယူတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ရလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေယာက္အေပၚ မေက်နပ္ျဖစ္ၿပီး မနာလိုဝန္တိုေသာ
စိတ္ခံစားမႈျဖစ္လာပါသည္။
မႏွစ္က က်ေနာ္သည္ သိန္းစိုးအေပၚ မနာလိုဝန္တိုစိတ္ ေမြးခဲ့ပါသည္။
သူက ပထမတန္းေဘာလံုးအသင္းမွာ ပါၿပီး က်ေနာ္က မပါပါ။
ထိုေၾကာင့္ သူ႕အေပၚမနာလိုျဖစ္မိပါသည္။
သူ႕အေပၚ တစ္ႏွစ္လံုး မနာလိုဝန္တိုစိတ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ့္အနား သူလာထိုင္တိုင္း မနာလိုစိတ္က ျဖစ္လာတတ္ပါသည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ က်ေနာ္သူ႕ကို မုန္းသည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ အလိုလိုျဖစ္ေပၚလာပါသည္။
သိန္းစိုးသည္ က်ေနာ္အမုန္းဆံုး လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။
ထူးဆန္းတာ ျဖစ္ေနပါသည္။
သိန္းစိုးႏွင့္ က်ေနာ္ေတြ႕တိုင္း သိန္းစိုးက စကားေျပာသည့္အခါ
က်ေနာ္က စကားမေျပာႏိုင္ပါ။
ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပတတ္ပါသည္။
သို႕ေသာ္ သိန္းစိုးကေတာ့ ေျပာစရာကို ဆက္ေျပာပါသည္။
ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးထံေရာက္ရမည့္ကိစၥတြင္
က်ေနာ္မပါေအာင္ပင္ သူက က်ေနာ့္အား ကယ္တင္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္က သူ႕အေပၚ မနာလိုျဖစ္ေနသည္ကို သိန္းစိုးကမသိပါ။
တစ္ေန႕တြင္ က်ေနာ္ဘာသာ ျပန္သံုးသပ္မိပါသည္။
‘ ငါကသာ သူ႕အေပၚ မနာလိုျဖစ္ေနတာ၊ ငါကသူ႕အေပၚ မနာလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတာင္
သူကေတာ့ သိပံုမရဘူး။အဲဒီေတာ့ ဒါေတြအားလံုးေမ့ပစ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။
ဒီကိစၥမွာ စိတ္ထဲမွာ ခုလုခုလုျဖစ္ေနတာ ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲ ’ ဟုျပန္လည္ဆင္ျခင္မိပါသည္။
ယခုဆိုရင္ က်ေနာ္ႏွင့္သိန္းစိုးသည္ အလြန္ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ေနပါၿပီ။
မနာလိုဝန္တိုျခင္းဆိုသည္မွာ
တစ္ဖက္သတ္ျဖစ္ေနေသာ ကစားပြဲတစ္ခုႏွင့္သာ တူပါသည္။
ပန္းသီးအစိမ္းကိုစားရတာႏွင့္ တူပါသည္။
ခ်ဥ္သည့္အတြက္ အျခားသူကို မထိပါ။
စားသူသာ သြားက်ိန္းပါသည္။
ၿပီးေတာ့ ဗိုက္နာေသာေရာဂါလည္း စားသူသာရပါသည္။
