သို႕
ခ်စ္တဲ့အေမ
သားသတိတရစာေရးလိုက္ျပန္ပါၿပီ။
အေမေနေကာင္းလား။
က်ေနာ္တို႕လည္းေနေကာင္းၾကပါတယ္။
က်ေနာ္အလုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းအေမကိုေျပာျပခဲ့တယ္ေနာ္။
အလုပ္က အိ္မ္လိုက္ၿပီး လူနာေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အလုပ္။
က်ေနာ္က လူနာေတြနဲ႕ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နပမ္းလံုးေနခဲ့ဖူးေတာ့
ဒီအလုပ္က ကိုယ္နဲ႕ကိုက္ညီတဲ့အလုပ္လို႕မွတ္ယူခဲ့ပါတယ္။
လူနာက အိုနာပါအေမရယ္။
အိုလာၿပီးနာတဲ့အနာမ်ိဳးပါ။
အိုလာေတာ့ သူငယ္ျပန္လာၿပီး ဒီေရာဂါ ျဖစ္တာပါ။
သတိေတြေမ့လာတယ္။
ဘယ္ေလာက္အထိေမ့သလဲဆိုရင္
သားသမီးေတြရဲ႕နာမည္ေတြေမ့ေနတယ္။
သားသမီးေတြကလည္းဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ဆိုေတာ့လည္း
မမွတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။
အခ်ိဳ႕သားသမီးေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို သူမမွတ္မိေတာ့ဘူး။
သူေျပာတဲ့သူ႕စကားေတြကို သူေမ့ေနတယ္။
ေရွ႕စကား၊ေနာက္စကား မကိုက္ညီေတာ့ဘူး။
ေမးရင္လည္း ျပန္မေျဖႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ႏိုးေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ လက္ေတြတုန္ေနတယ္။
(Tremor) လို႕ေျပာရမယ္။
က်န္တဲ့အဂၤ ါအစိတ္အပိုင္းေတြေတာ့ လႈပ္ရွားလို႕မရေတာ့ဘူး။
ထားတဲ့အတိုင္း ၿငိမ္ေနေတာ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္
ႏွစ္နာရီတစ္ႀကိမ္လွည့္ေပးေနရတယ္။
အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ (Bedsore)လို႕ေခၚတဲ့
အပူေလာင္တဲ့အနာေတြျဖစ္လာႏိုင္တယ္ေလ။
ဒါေတာင္ က်ေနာ္မေရာက္ခင္တုန္းက ေၾကာဖက္မွာ အနာေတြျဖစ္ေသးတယ္။
အခုေတာ့ေဆးေတြလိမ္းေပးလို႕ သက္သာသြားပါၿပီ။
အစာကိုလည္း ကိုယ္တိုင္မစားႏိုင္၊မဝါးႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ပိုက္နဲ႕တစ္ဆင့္အစာေကၽြးေပးေနရတယ္။
ဒါလည္း ႏွစ္နာရီတစ္ႀကိမ္ေလာက္လုပ္ေပးေနရတယ္။
အဲဒီလိုလုပ္ဖို႕အတြက္ လူလိုတယ္ေလ။
သူတို႕မိသားစုဝင္ေတြက အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႕ဆိုေတာ့ အေဖကို
မျပဳစုႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္အလုပ္တစ္ခုရသြားတယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၈-ရက္ေျမာက္ေန႕မွာ အဖိုးက ေသြးဝမ္းေတြသြားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ ေဆးရံုတင္ဖို႕ျဖစ္လာတယ္။
အလုပ္ေတြသြားေနတဲ့သူ႕သားသမီးေတြကို အေၾကာင္းၾကားရတယ္။
သူ႕သားသမီးေတြက အေရးေပၚ (911)နံပါတ္ကိုဖံုးဆက္လိုက္တယ္။
အရင္ဆံုး ရဲကားနဲ႕မီးသတ္ကားေရာက္လာတယ္။
ေရာက္လာတာနဲ႕ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္က လူနာရာဇာဝင္( History of
Patient )ကိုယူတယ္။
အျခားတစ္ေယာက္က လူနာကိုေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးနဲ႕အသက္ရႈပိုက္ကိုတပ္တယ္။
အျခားတစ္ေယာက္က ေဆး(Drip) သြင္းတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ေသြးေပါင္ခ်ိန္တိုင္းတယ္။
ႏွလံုးခုန္စက္ေတြတပ္ဆင္တယ္။
သူတို႕ေတြကိုၾကည့္ရတာ ဆရာဝန္ေတြေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။
အေရးေပၚကုသမႈေပးႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့လူေတြလို႕ထင္တယ္။
ဒါေပမယ့္ သူတို႕လုပ္ရတဲ့အလုပ္ေတြမွာေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ၾကတယ္။
သူနာျပဳယာဥ္ေရာက္လာေတာ့မွ ေရွ႕ကလူေတြက သူနာျပဳယာဥ္က
ေဆးဝန္ထမ္းေတြ
ကို လႊဲေျပာင္းေပးေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။
ပစၥည္းကိရိယာေတြက ျပည့္စံုလွပါတယ္။
လူေတြကိုလည္း စံနစ္တက်ေလ့က်င့္ေပးထားေတာ့ အေရးေပၚဆိုရင္
လူနာအတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို အက်ိဳးရွိလွပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ေဆးရံုအထိလိုက္ပို႕လိုက္ပါတယ္။
ေဆးရံုကလည္း ေဆးရံုနဲ႕ကို မတူဘူး။ ေဟာ္တယ္နဲ႕ေတာင္တူေနတယ္အေမ။
ခန္းနားလိုက္တာ။ စက္ကိရိယာေတြကလည္း စံုလင္လြန္းလွတယ္။
လူနာက စက္ေတြဆီသြားစရာမလိုေတာ့ဘူး။
စက္ကိရိယာေတြက လူနာဆီလာၿပီးလိုအပ္တာေတြ
တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္သြားေတာ့တာပဲ။
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕လုပ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။
သူတို႕လုပ္တာကို ၾကည့္တဲ့အခါ အားလံုးကို လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တကယ္လို႕လုပ္ရရင္ မလုပ္ႏိုင္စရာ ဘာမွမရွိပါဘူး။
စက္ကိရိယာနဲ႕ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕လုပ္ရတာမိို႕ ပိုေတာင္ သက္သာေသးတယ္။
ပိုၿပီးေတာင္ လြယ္ေသးတယ္။
အခက္အခဲကေတာ့ ကိုယ့္ဆီမွာ
သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့လက္မွတ္(Certificate )မရွိဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက ဘာသာစကားအခက္အခဲ။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲဒီအခက္အခဲေတြအတြက္
အခ်ိန္နဲ႕ေငြေၾကး ေပးႏိုင္ဖို႕ေတာ့လိုမယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဆးရံုကညႊန္ၾကားတဲ့အတိုင္း
သက္ႀကီးကုသေဆာင္ကိုေျပာင္းၿပီးကုသဖို႕ျဖစ္လာတယ္။
ဒီေတာ့ က်ေနာ္အလိုလိုေနရင္း အလုပ္တစ္ခုျပဳတ္ျပန္တယ္။
ဒါဟာ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ အလုပ္ျပဳတ္ျခင္းပါပဲ။
ၾကာလာေတာ့ အလုပ္ျပဳတ္တာ မဆန္းေတာ့သလိုေတာင္ျဖစ္လာတယ္။
က်ေနာ့္ကိုလခေပးဖို႕ျဖစ္လာေတာ့ သားသမီးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္က
သူလိုလို ငါလုိလိုလုပ္ေနၾကတယ္။
ဒါေၾကာင့္စကားပံုေတြျဖစ္လာတာထင္တယ္။
“မိဘႏွစ္ေယာက္က သားသမီးဆယ္ေယာက္ကို လုပ္ေကၽြးႏိုင္ေပမယ့္
သားသမီးဆယ္ေယာက္က မိဘႏွစ္ေယာက္ကို လုပ္မေကၽြးႏိုင္ဘူး”
ဆိုတဲ့စကား။
တကယ္မွန္တာပါလား။
အဲဒါကို က်ေနာ္က မေနႏိုင္၊မထိုင္ႏိုင္ သူ႕သမီးအႀကီးတစ္ေယာက္ကို
ေျပာျပလိုက္မိတယ္။ လစာကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ရႊဲ႕ေျပာလိုက္တာပါ။
သူမကျပန္ေျပာတယ္။ “ဒီစကားပံုက အေမရိကန္မွာ ပိုမွန္တယ္”တဲ့။
ေအာ္…ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ေက်းဇူးတရားသိတတ္စိတ္ေတြ
ဆင္းရဲလွပါလား။
ဂ်ပန္ပံုျပင္တစ္ခုလို ျခင္းၾကားထဲကို အေဖကိုထည့္ၿပီး ျမစ္ေရထဲမေမွ်ာတာကိုပဲ
ေတာ္ေသးတာေပါ့လို႕ေျပာရမယ့္ကိန္းဆိုက္ေနတယ္။
ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာျပလို႕ အေမလည္းလန္႕သြားလား။
“ေအာ္ ငါ့သား အေမရိကန္ေရာက္လို႕ အေမရိကန္စိတ္ေပါက္သြားရင္ အခက္
…”
ဆိုတဲ့စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္လည္းျဖစ္မေနပါနဲ႕။
ေတြ႕ႀကံဳရတဲ့အေတြ႕အႀကံဳကို အရင္းအတိုင္းေဖာက္သည္ခ်လိုက္တာပါ။
က်ေနာ္အလုပ္အကိုင္ အစဥ္ေျပတာနဲ႕အေမ့ဆီကို ေငြပို႕ေပးလိုက္ပ့ါမယ္။
က်ေနာ့္အတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႕ေပးပါ။
အေမ့ရဲ႕ေမတၱာကိုခံယူပါတယ္။
က်ေနာ္အခုထိေတာ့
ေငြေၾကးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးတန္ဖိုးရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္
ႀကိဳးစားေပမယ့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။
ဇြဲကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ပါဘူး။
က်ေနာ္ႀကိဳးစားေနၿမဲ၊ ႀကိဳးစားေနဆဲပါအေမ။
က်ေနာ့္ေၾကာင့္ေတာ့ အေမမ်က္ႏွာမပ်က္ေစရပါဘူး။
ကတိေပးပါတယ္။
ဆိုခဲေစ၊ၿမဲေစပါအေမ။
ဒါပါပဲ။
ခ်စ္တဲ့သား
ေအာင္ဝင္းဟိန္း
ဆန္ဟိုေဆး(San
Jose)
ကယ္လီဖိုးနီးယား(California)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု(USA)
၂-၇-၂၀၁၂
