ပတ္ဝန္က်င္မွာ ျမင္ျမင္သမွ်၊
ၾကားၾကားသမွ် ကို တရားဟုသေဘာထားေသာေၾကာင့္
တရားရခဲ့ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေဟာတဲ့တရားကား…
“ ဘုန္းႀကီးဟာ လူဝတ္တုန္းက ေတာင္သူလုပ္ကိုင္
စားေသာက္ခဲ့တာ ျဖစ္ေတာ့
ႏြားေက်ာင္းရတာေပါ့။
ႏြားေတြဟာသူ႕ႏြား၊ကိုယ့္ႏြားမ်ားစြာ စုရံုးမိေတာ့၊
အဲဒီအထဲမွာ ႏြားသိုးေတြလည္း ပါလာတာေပါ့၊
ႏြားသိုးေတြက တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္၊
တြန္းၾက၊ ေစာင္ၾက၊ နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာက်ေတာ့
ေဝွ႕ၾကေတာ့တာေပါ့။
ေဝွ႕ၾကလို႕ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ အားသာတဲ့ႏြားက
ႏိုင္ၿပီး၊ အားနည္းတဲ့ ႏြားဟာ ေျပးေလေရာ၊
အဲဒီေတာ့ ႏြားႏွစ္ေကာင္ဟာ ဂ်ိဳရင္းမွာ
ေသြးစက္လက္နဲ႕ေခါင္းကေလးတစ္ခါခါနဲ႕ေနၾကတယ္။
“ ဒီေတာ့မွ အင္း…သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ဟာ
ေဒါသခ်င္း ၿပိဳင္ၾကတဲ့အေကာင္ေတြပဲ ”
ေဒါသဆိုတဲ့ တရားဟာ အခိုက္အတန္႕ကာလ
ခဏကေလးသာ ျဖစ္တဲ့အာဂႏၱဳကဓာတ္ပဲ။
အစြမ္းေကာင္းတဲ့ဝရမ္းေျပးနဲ႕တူတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ေဝွ႕ၾကေပမယ့္
ေဒါသကို ဘယ္ေသာအခါမွ မထိဘူး။
ေဒါသတည္းဟူေသာ ဝရမ္းေျပးကို လက္ခံတဲ့ခႏၶာအိမ္ကသာ
ေခါင္းကေလးတစ္ခါခါနဲ႕က်န္ရစ္ခဲ့ပါကလား လို႕
စဥ္းစားဆင္ျခင္ၿပီး၊
နင္ ဟိုအေကာင္ေတြလို ေဒါသတည္းဆိုတဲ့
ဝရမ္းေျပးကို လက္မခံပါနဲ႕။
လက္ခံခဲ့ပါရင္ ဟိုအေကာင္ေတြလို ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ရမယ္
အမွန္လို႕ ဉာဏ္မ်က္စိနဲ႕ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါေလ
တပည့္ေယာဂီတို႕….”ဆိုၿပီးဆိုဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။
ေဒါသမွာ ဘာေကာင္းတာရွိလဲ။
အခ်ိဳ႕လူေတြက ေဒါသကိုဘဲ အေကာင္းလုပ္ၿပီး အားအားရွိ ေဒါသေတြ ထြက္ျပေနတတ္တယ္။
ေဒါသထြက္ရင္ကိုဘဲ အာဏာႀကီးသေယာင္ေယာင္၊
ၾသဇာရွိသေယာင္ေယာင္၊
ေယာင္ေနတာပဲ ရွိပါတယ္။
တကယ္မဟုတ္ပါဘူး။
ေဒါသဟာ ကိေလသာတစ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္။
ကိေလသာႀကီးသူဟာ ဥာဏ္နည္းသူျဖစ္တယ္လို႕ ဆရာေတာ္တစ္ပါးကေဟာတာၾကားဖူးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေဒါသႀကီးသူတိုင္းဟာ ဥာဏ္နည္းသူေတြလို႕ေျပာလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။
ေဒါသထြက္ေလတိုင္း သတိေလးကပ္ၿပီး သိေနမယ္ဆိုရင္
ဥာဏ္နည္းသူမွ ဥာဏ္ႀကီးသူ ျဖစ္ေအာင္ေလ့က်င့္ရာေရာက္ပါတယ္။
ကဲ...လူႀကီးမင္းကို ဥာဏ္ေကာင္းသူျဖစ္တဲ့နည္းလမ္းတစ္ခု
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အခုပဲ ေလ့က်င့္လိုက္ရေအာင္...။
လူႀကီးမင္းကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လို႕ပါေနာ္...။
