“ဝါသနာပါရာ...နားခိုပါ...”

က်ေနာ္ရဲ႕အေဖနဲ႕အေမဟာ မၾကာခဏဆိုသလို ရန္ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။

သူတို႕ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့အခါတိုင္း က်ေနာ္စိတ္ဟာ တင္းက်ပ္လာတတ္ပါတယ္။

အေဖနဲ႕အေမကို က်ေနာ္ မမုန္းပါ။

ဒါေပမယ့္ သူတို႕အသံကို မၾကားခ်င္ေတာ့ပါ။ သူတို႕နဲ႕ေဝးရာကို ေျပးခ်င္မိပါတယ္။

ဒါနဲ႕ပဲ က်ေနာ္ဟာ ေျမေအာက္ခန္းကိုဆင္းခဲ့တယ္။

ဒီအခန္းေလးထဲမွာ က်ေနာ္ဝါသနာပါတဲ့ ေဟာ္ကီကစားဖို႕ ပစၥည္းေတြ အျပည့္အစံုရွိေနပါတယ္။

အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆိုရင္ ေဘာလံုးတစ္လံုးကို ဆြဲယူၿပီး ရုိက္တံနဲ႕ နံရံဆီကို ရုိက္ထည့္လိုက္ပါတယ္။

နံရံႀကီးကို က်ေနာ္ရဲ႕အေထြေထြမေက်နပ္မႈ အျဖစ္သေဘာထားၿပီး တအားလႊဲရုိက္လိုက္ပါတယ္။

တစ္ခ်က္……......

ႏွစ္ခ်က္…………...

သံုးခ်က္…………...။

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ ေနသာထိုင္သာရွိသြားတယ္။

ေလးေနတဲ့ စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားတယ္။

ဒီေျမေအာက္ခန္းေလးဟာ က်ေနာ္ရဲ႕“နားခိုရာ”ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ္ဟာ ေဟာ္ကီခ်န္ပီယံ ျဖစ္လာပါတယ္။

အခုဆိုရင္ က်ေနာ္ရဲ႕မိဘႏွစ္ပါးလည္း အရင္ကေလာက္ ရန္မျဖစ္ၾကေတာ့ပါ။

“နားခိုရာ”ရဲ႕ ေက်းဇူးျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဟာ ကေနဒါက ေဟာ္ကီခ်န္ပီယံ “သီအိုဒိုရဲ႕ငယ္ဘဝ” အေတြ႕အႀကံဳျဖစ္ပါတယ္။

ဘဝမွာ အစဥ္မေျပမႈဆိုတာ လူတိုင္းႀကံဳၾကရမွာပါ။

အစဥ္မေျပမႈႀကံဳတိုင္း စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ဘာမွမလုပ္ပဲေနရင္ေတာ့

ဘာမွလည္းျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ေဒါသျဖစ္ၿပီးေပါက္ကြဲေနရင္လည္း ေမာရုံပဲအဖတ္တင္လိမ့္မယ္။

ကဲ……ဒီလိုဆို ဘာလုပ္မလဲ?

ဝါသနာပါတာ တစ္ခုခုကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနဖို႕လိုလိမ့္မယ္။

ဝါသနာဆိုလို႕ ကိုယ္ကိုေရာ၊ အမ်ားကို ပါ မထိခိုက္ႏိုင္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ဖို႕ေတာ့လိုသေပါ့့ေလ။

ဝါသနာကို ေရြးခ်ယ္တာ မွန္ကန္ရင္ေတာ့ အဆုိးဆံုးေတြဟာ

အေကာင္းဆံုးျဖစ္လာမွာအမွန္ပါပဲ။

ဒီီအနမ္းေၾကာင့္ ……...

ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဘင္ဂ်မင္ ဝက္စ္ဟာ ငယ္ငယ္တုန္းကထဲက ပန္းခ်ီဆြဲဝါသနာပါခဲ့ပါတယ္။

သူ႕အေမအျပင္ထြက္ေလတိုင္းစုတ္တံနဲ႕ေဆးေတြယူၿပီး ပန္းခ်ီေရးဆြဲပါေတာ့တယ္။

တစ္ေန႕မွာ ပန္းခ်ီေရးဆြဲဖို႕ စုတ္တံေတြ၊ ေဆးေတြ၊ စာရြက္ေတြ၊နဲ႕ အျခားလိုတဲ့ပစၥည္းကိရိယာေတြ ထုတ္ယူၿပီး

ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့အခါ အားလံုးညစ္ပတ္ရႈတ္ပြေနပါေတာ့တယ္။

အေမကလည္းျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္။

အေမမေရာက္ခင္ေသေသသပ္သပ္ျပန္လုပ္ေနက်။

ဒီေန႕ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မမီေတာ့ဘူး။

ညစ္ပတ္ရႈတ္ပြေနတာကို အေမျမင္ရင္ေတာ့ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခံရေတာ့မွာ ပဲလို႔

က်ေနာ္ကအဆိုးဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။

အေမရဲ႕လုပ္ရပ္က က်ေနာ္ကို အံ့အားသင့္ေစပါတယ္။

က်ေနာ္ေရးဆြဲထားတဲ့ပံုေတြထဲက ပံုတစ္ပံုကို အေမကယူၾကည့္ၿပီး

“အို…..သားေလးရယ္….သားေလးရဲ႕ညီမေလးပံုကိုေရးထားလိုက္တာ

လွလိုက္တာကြယ္….”လို႕ေျပာပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေမေမက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ က်ေနာ္ကို ေမႊးေမႊးတစ္ခ်က္ေပးၿပီး အျပင္ျပန္ထြက္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္အံ့အားသင့္ၿပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္တာလည္းမေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ။

“အဲဒီအနမ္းေၾကာင့္ ……..က်ေနာ္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးျဖစ္လာခဲ့တာပါ”လုိ႕

ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဘင္ဂ်မင္ဝက္စ္ကေျပာပါတယ္။

ဒီလိုျဖစ္ရပ္မိ်ဳးေတြဟာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွပါတယ္။

မိဘနဲ႕သားသမီးၾကားမွာရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုေတြ႕ထိခံစားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

မိဘတိုင္းဟာ သားသမီးေတြကို လူေတာ္၊လူေကာင္းျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာ အတူတူပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ သားသမီးေတြအေပၚ ဆက္ဆံပံုေတြကေတာ့မတူေတာ့ပါဘူး။

ကြဲျပားမႈေတြအမ်ားႀကီးကို သတိျပဳမိပါတယ္။

သားသမီးေတြကအျပစ္တစ္ခုခုလုပ္မိရင္ ထိုက္သင့္တဲ့အျပစ္ေပးလိုက္ရမွ

သားသမီးေတြကေကာင္းမယ္လို႕ထင္ေနၾကပံုေပၚတယ္။

အျပစ္လုပ္လိုက္ရင္လည္း အျပစ္ေပးလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာရွိသြားသလုိပါပဲ။

မိဘတိုင္းဟာ ငယ္ဘဝကိုျဖတ္သန္းခဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကာလေတြၾကာသြားတဲ့အတြက္ ငယ္ဘဝကို ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။

ကိုယ့္မိဘကကိုယ့္ကုိအျပစ္ရွိလို႕အျပစ္ေပးတဲ့အခါမေက်မနပ္ျဖစ္တတ္ၾကၿပီး

ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ဒီလို မဆက္ဆံဘူးလို႕ေတြးခဲ့ဖူးၾကေပမယ့္ ၾကာေတာ့ ေမ့သြားေရာ။

မိဘေတြအေနနဲ႕ စိတ္ရွည္ရွည္ထားလိုက္ရင္ ေျပလည္သြားမယ့္ကိစၥေတြခ်ည္းပါပဲလို႕

က်ေနာ္ေတာ့ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သားသမီးေတြအေပၚ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒါသနဲ႕လြယ္လြယ္ကူကူ

မတုန္႕ျပန္ဖို႕ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။

ေမတၱာက အရာရာကိုေကာင္းေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။

“ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္ဆိုတာ...မရွိပါ”

ေရွးေရွးတုန္းကေပါ့။
ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးမွာပညာသင္ေနတဲ့ တပည့္ေပါင္း (၅၀၀)ရွိေနပါတယ္။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ ဆရာႀကီးက တပည့္ေတြအားလံုးကိုေခၚၿပီးေျပာတာက
“တပည့္တို႔.....ငါ့မွာအရြယ္ေရာက္ေနတဲ့သမီးပိ်ဳတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
တပည့္တို႔ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ရုပ္ရည္လည္းလွပတယ္။
လိမ္မာေရျခားလည္းရွိတယ္။ ပညာလည္းတတ္တယ္။
အဲဒီသမီးေခ်ာေလးကို တပည့္တို႔ထဲက သင့္ေတာ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့သမီးမွာ ဝတ္ဆင္ဖို႕၊ သံုးစြဲဖို႕၊ပစၥည္းကလိုေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ငါ့သမီးကို အလိုၾကတယ္ဆိုရင္ ေမာင္တို႔ရဲ႕အိမ္က လက္ဝတ္ရတနာ၊အဆင္တန္ဆာပစၥည္းေတြကို ဘယ္သူမွ မသိေစဘဲ တိတ္တဆိတ္ ခိုးယူလာၾကရမယ္”
လို႕ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက သမီးပိ်ဳေလးကို လိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ သူတို႕အိမ္က ပစၥည္းဥစၥာေတြကို သူတစ္ပါးမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ခုိးယူၿပီး ဆရာႀကီးဆီယူလာေပးၾကတာေပါ့။ သမီးေခ်ာရင္ေခ်ာသေလာက္ သူတစ္ပါးထက္သာေအာင္ဆိုၿပီးခိုးၾကမွာေသခ်ာတယ္။
ဒါလည္း လူစြမ္းေကာင္းေရြးပြဲတစ္ခုလို သူ႕ထက္သူ လူစြမ္းေကာင္းျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီးခိုးယူၾကတာေပါ့။
အားလံုးလိုလို ခိုးၾကတဲ့အထဲမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မခိုးယူလာခဲ့ပါဘူး။
ထူးျခားေနတဲ့ေက်ာင္းသာကို ဆရာႀကီးကစိတ္ဝင္စားသြားတာေပါ့။
ဒါေၾကာင့္အဲဒီေက်ာင္းသားကို အမ်ားေရွ႕မွာ ေခၚၿပီးေမးတယ္။
“ဘာေၾကာင့္ ခိုးမယူလာခဲ့တာလဲ?”

အဲဒီေက်ာင္းသားက
“ဆရာႀကီးကဘယ္သူမွ မသိ၊မျမင္ေအာင္ခိုးလာခဲ့ရမယ္လို႕ေျပာတယ္။
တကယ္ခိုးမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ မသိ၊မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္ခိုးရင္ က်ေနာ္ကေတာ့ သိ၊ျမင္ေနမွာပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမွမသိ၊မျမင္ေအာင္ ခိုးဖို႕ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္ကို ရွာမေတြ႕တဲ့အတြက္
က်ေနာ္ မခုိးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။”

အဲဒီေတာ့ ဆရာႀကီးက ပညာဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ရွိသူ၊ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းသူျဖစ္တဲ့အဲဒီေက်ာင္းသားနဲ႕ သမီးပိ်ဳေလးကိုေပးစားလိုက္ပါတယ္။
အျခားေက်ာင္းသားေတြ ခိုးလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုလည္း အသီးသီးျပန္ေပးလိုက္ပါသတဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။
ဒီပံုျပင္ေလးဟာ ႏွစ္ေပါင္း(၂၅၀၀)ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၿပီးၿပီ။ ထပ္ခါတလဲလဲေျပာေပမယ့္မရုိးႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ကိုယ္က်င့္သီလက အဓိက အေၾကာင္းျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႕ဆရာႀကီးသာေငြကို အဓိကတန္းဖိုးထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့
အေျဖက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားမွာေသခ်ာတယ္။
အမ်ားဆံုးခိုးႏိုင္သူက သမီးပိ်ဳေလးကို ရသြားပါလိမ့္မယ္။
ဒီလိုပံုျပင္မ်ိဳးဆိုရင္လည္း ကာလၾကာရွည္မယ္ မထင္မိပါ။
ခဏေလးနဲ႕တိမ္ေကာေပ်ာက္ကြယ္သြားပါလိမ့္မယ္။
ေခတ္က ဘာကိုတန္ဖိုးထားသလဲ? ဆိုတာက အေရးမႀကီးပါ။
လူသားေတြရဲ႕ႏွလံုးသားက ဘာကိုတန္ဖိုးထားသလဲ?ဆိုတာကသာ
အေရးႀကီးေၾကာင္းကို ဒီပံုျပင္ကေထာက္ျပေနပါတယ္။

ႀကိဳးစားေနသေရြ႕...ေအာင္ျမင္မယ္...

လူမည္းဆင္းရဲသားေလးဘဝမွ အေမရိကန္ပံုႏိွပ္ထုတ္ေဝေရးေလာကရဲ႕ ထိပ္သီးပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးျဖစ္လာသူမွာ ဂၽြန္ဟာရုိးလ္ ဂၽြန္ဆင္ျဖစ္တယ္။
သူကအေမ့စကားကို ေျမဝယ္မက် နားေထာင္သူျဖစ္တယ္။
သူ႕အေမရဲ႕ ၾသဝါဒက“ျဖစ္ရမယ္လို႕စြဲစဲြၿမဲၿမဲယံုၾကည္မယ္။
ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ပြဲကို ကုိယ္ဝင္ၿပိဳင္ဖို႕ ဇြဲနပဲလည္းရွိမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ပြဲဆိုတာ ေျပးမလြတ္ပါဘူး။ ”
အေမရွိစဥ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ႕မွာ အခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းႀကံဳတိုင္း အေမ့ထံမွာ အႀကံေတာင္းတယ္။
အေဝးေရာက္ေနရင္ဖုန္းဆက္တယ္။ တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ဖုန္းဆက္ရမလြယ္တဲ့ ေမာတီကၽြန္းမွာေရာက္ေနခ်ိန္ အေမရိကရွိသူ႕မိခင္ဆီ စကားေျပာခ်င္တဲ့အခါ ေၾကးနန္းတိုင္ေပၚတက္ၿပီး ဆက္သြယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
သူ႕တို႕သားအမိ ေျပာေလ့ရိွတဲ့ စကားေတြကေတာ့......
“အေမ...ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္ သြားၿပီထင္တယ္”
“မသြားပါဘူးသားရဲ႕၊ ေအာင္ျမင္မွာပါ”
“မဟုတ္ဘူးအေမ......အခုက်ေနာ္ႀကံဳေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြက.................................
.....................................................................................................................................
......................................................................................................................................”
“ဒီမွာသား၊ မင္းဒီကိစၥအတြက္ တကယ္ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ရဲ႕လား?”
“လုပ္ပါတယ္အေမ”
“တကယ္ေသေသခ်ာခ်ာႀကိဳးစားေနတာအမွန္ပဲေနာ္”
“အမွန္ပါပဲ......အေမ”
“ဒါဆို မပူနဲ႕သား၊ မင္းတကယ္ႀကိဳးစားေနတာမွန္ရင္ မေအာင္ျမင္စရာမရွိပါဘူး၊ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္၊
မႀကိဳးစားေတာ့ဘူးဆိုေတာ့မွ တကယ္ ရႈံးသြားတာပါ”

သူ႕ရဲ႕အေမက အဲဒီလိုမ်ိဳးအေမပါ။
သူ႕အေမက အလြန္စိတ္ဓာတ္ႀကံ႕ခိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
“မိမိရဲ႕ ဘဝမွာ မိခင္ဆီက စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ မရတဲ့ေန႕တစ္ေန႕မွ မရွိခဲ့ေၾကာင္း ” ဂၽြန္ဆင္ကေျပာပါတယ္။

ႀကီးက်ယ္တဲ့ေအာင္ျမင္မႈရေနသူေတြရဲ႕ေနာက္မွာ စိတ္အားထက္သန္စြာ အားေပးေနတဲ့ မိဘေတြရွိေနတတ္ပါတယ္။
မိဘေတြရဲ႕အားေပးကူညီမႈေၾကာင့္သာ သားသမီးေတြဟာျမင့္သထက္ျမင့္မားလာၾကတာပါ။
ဒါေတြကို နားလည္၊သေဘာေပါက္ဖို႕လိုသလို အသိအမွတ္ျပဳဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။
လုပ္လက္စအလုပ္ကုိ ခဏရပ္ၿပီးမိဘရဲ႕ေက်းဇူးကိုစဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။
ၿပီေတာ့ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေႁကြးေဟာင္းကို ဆပ္ရေအာင္လား။

သီလ၊သမာဓိေကာင္းၾကေတာ့......ဆရာဝန္ခင္ဗ်ာ......ဟီးးးးး

က်ေနာ္တို႕ဆရာဝန္ျဖစ္လာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ဘယ္ေနရာမွာ ေဆးခန္းဖြင့္မလဲ?

ဆိုတဲ့ကိစၥဟာ ေခါင္းစားရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္လာပါတယ္။

ကိုယ္ေဆးခန္းဖြင့္မယ့္ေနရာနဲ႕ကိုယ္နဲ႕အစဥ္မွေျပပါ့မလား?

ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြမ်ား ေတြ႕ရမလဲ?

အေတြးမ်ိဳးစံုကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးခဲ့ရပါတယ္။

ဒါနဲ႕ပဲေသခ်ာေအာင္ဆိုၿပီး

ေတာရြာကေလးတစ္ခုကိုသြားၿပီးစံုစမ္းေရးလုပ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာရြာကေလးကအေတာ္ ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာတစ္ခုဆိုတာ

ရြာထဲဝင္တာနဲ႕သိရပါတယ္။

ရြာသူရြာသားအမ်ားစုကလည္း ေတာင္ယာအလုပ္ေတြကို လုပ္ၾကပါတယ္။

ရတာနဲ႕ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ၾကတယ္။

ေစတီပုထိုးေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ရတယ္။

ရသမွ်ကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ လႈဒါန္းၾကပုံေပၚတယ္။

အေၾကာင္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ ရြာမွာေတာ့ အႀကီးမားဆံုးနဲ႕ အခမ္းနားဆံုးပါပဲ။

ရြာျပင္ထြက္ၿပီး ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ သင္းခ်ိဳင္းကုန္းက ေသးေသးေလးျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီအထဲမွာမွ အုတ္ဂူေလးတစ္ခုကို သာေတြ႕ရၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့

ေလး-ငါးႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီဟု ခန္႕မွန္းမိတယ္။

ရြာထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ ရြာထဲမွာ ေဆးခန္းမရွိဘူး။

ရြာမွာရွိတဲ့ လူဦးေရနဲ႕ ဆိုရင္ ေဆးခန္းဖြင့္ဖို႕

အေကာင္းဆံုး ေနရာတစ္ခုလို႕သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ညေနေစာင္း၊ တည္းခိုတဲ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေရခ်ိဳး၊ထမင္းစားၿပီးေတာ့

အဲဒီအိမ္မွာရွိတဲ့ အသက္အႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဘႀကီးတင္ကို

ဒီရြာမွာ ေဆးခန္းဖြင့္ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ဘႀကီးတင္ ေျပာတဲ့စကားကေတာ့

“ေဆးခန္းဖြင့္ခ်င္တာေတာ့ ေမာင္ရင္ေလး သေဘာပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က ဆရာဝန္ေလးတစ္ေယာက္လည္း ေဆးခန္းလာဖြင့္ဘူးပါတယ္။

ဒီရြာသူရြာသားေတြက သီလ၊သမာဓိေကာင္းၾကေလေတာ့

က်န္းမာေရးလည္းေကာင္းၾကတယ္ကြဲ႕။ဒါနဲ႕ပဲ…….”

စကားမဆံုးခင္ က်ေနာ္က ျဖတ္ၿပီးေမးလိုက္တာက

“အဲဒီဆရာဝန္ေလးေရာ အစဥ္ေျပလား?

အခုအဲဒီဆရာဝန္ေလးဘယ္မွာလဲ?” လို႔ေမးလိုက္မိပါတယ္။

ဘႀကီးတင္က

“အတန္တန္တားတဲ့ၾကားက ေဆးခန္းဖြင့္ေတာ့

အခုေတာ့ ေသဆံုးသြားရွာၿပီကြယ့္။ ”

” ဘာျဖစ္လို႔ေသတာလဲ? အဘ”

“ငတ္လို႔ေသတာပါကြယ္”

က်ေနာ္ ထိုရြာကအၿပီးအပုိင္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ေဆးခန္းလည္းမဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ပါ..................။

“မေပးဘူး” ေျပာေရာေပါ့....

က်ေနာ္တို႕လူမ်ိဳးဟာ အားနာတတ္ၾကတယ္။
အားနာတာကို စိတ္ေကာင္း၊ေစတနာေကာင္းရွိတာလို႕ထင္တတ္ျပန္တယ္။ မခက္ဘူးလား?
အလြန္ခက္ပါတယ္။ အဲဒီခက္တဲ့အထဲ က်ေနာ္လည္းပါေနျပန္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားေငြေခ်းတာကို အားနာတဲ့အတြက္ မရွိတဲ့အထဲေခ်းေပါင္းလည္းမ်ားၿပီ။ ျပန္မရေပါင္းလည္းမ်ားလွၿပီ။
“အားနာတတ္တာဟာ ေၾကာက္လို႕ျဖစ္တာပါ။
အားနာတတ္တာဟာ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ့လို႕ျဖစ္တာပါ။”
ဆိုတာကို သိထားေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားေငြေခ်းတိုင္း ေခ်းျဖစ္ေနဆဲပင္။
ျပန္မရေနဆဲပင္။
တိုက္ရုိက္ျငင္းရမွာ ဘယ္လိုအားနာမွန္းမသိပါ။
ေက်ာင္းမ်ားတြင္ အားမနာတတ္ေသာ သင္ခန္းစာမ်ားထည့္သင္လွ်င္ေကာင္းမည္ဟု မၾကာခဏေတြးမိပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးနဲ႕ စကားေျပာရင္း အားနာတတ္မႈနဲ႕ပက္သက္ၿပီးစကားစပ္မိသြားပါတယ္။
သူကနည္းတစ္နည္းကို သင္ေပးသြားပါတယ္။
မၾကာခင္မွာပင္ သူ႕နည္းက အသံုးတည့္သြားပါတယ္။


က်ေနာ္ရဲ႕ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေနဝင္းက
“ ငါ့ကို ေငြတစ္ေသာင္းေလာက္ေခ်းစမ္းပါ”
က်ေနာ္က “စကၤာပူကျပန္လာမွယူကြာ”
“ဘာလဲ မင္းစကၤာပူကို သြားမလို႕လား?”
“စိတ္ေတာင္မကူးဘူး”
“ဟာကြာ...မင္းကလဲ....”
သူကရီရီေမာေမာေျပာၿပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။