 |
| လက္ဖက္ရည္လည္းေကာင္းတယ္... |
သို႕
ခ်စ္တဲ့အေမ
သားသတိရစြာျဖင့္
စာေရးလိုက္ပါတယ္။
ေသာၾကာေန႕၊
ေရာက္ၿပီးတစ္ပတ္ၾကာေတာ့မွ ေဆာက္လုပ္ေရးက မၿပီးေသးေပမယ့္
လတ္ဆတ္တဲ့ေစ်းႀကီး
(The Fresh Market)ထဲကုိ ဝင္ခြင့္ရတယ္။
ဖြင့္ပြဲအတြက္
ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ဝန္ထမ္းေတြအမ်ားအျပားကိုလည္းေတြ႕ရတယ္။
တာဝန္ခံ
စတိုးမန္ေနဂ်ာကို ေတြ႕ၿပီး မိတ္ဆက္ရတယ္။
ၿပီးေတာ့
ဆူရွီးပစၥည္းေတြထားသိုဖို႕အတြက္ ေနရာေတာင္းရတယ္။
ေနရာက
အေရးႀကီးလွတယ္။
အေအးခဲခန္း(Frozen)မွာ
တစ္ေနရာ၊
အေအးခန္း(Walk-in)မွာ
တစ္ေနရာ၊
အဲဒီေနရာေတြမွာအစဥ္ေျပေပမယ့္
ဆန္နဲ႕ကုန္ေျခာက္ေတြထားမယ့္ေနရာ
(Dry-Desk) က်ေတာ့ က်ဥ္းေနတယ္။
အျခားဌာနနဲ႕တြဲထားတာကိုေတြ႕ရတယ္။
အဲဒီကိစၥအတြက္
စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာေနရတယ္။
ေနာက္ဆံုးက်မွ
အစဥ္ေျပသြားတယ္။
ဒီေန႕မွာပဲ
supervisor လည္းေရာက္လာတယ္။ဂ်ပန္လူမ်ဳိးဟုယူဆရတယ္။
ကုမၸဏီက
ပစၥည္းေတြကိုလာပို႕ရင္းနဲ႕ထားသိုရမယ့္စံနစ္ကို အေသးစိတ္ျပသသြားပါတယ္။
အေရာင္းေကာင္တာက
က်ယ္ဝန္းတဲ့အတြက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။
သို႕ေသာ္
ေနာက္ဖက္ ဆူရွီးလိတ္ရမယ့္ေနရာက က်ဥ္းေနသလိုျဖစ္ေနတယ္။
မထင္မွတ္ပဲ
ဆန္နဲ႕ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေဆးေၾကာရမယ့္ေဗဆင္(Basin) တစ္ခုက
ဆူရွီးလိတ္ရမယ့္ေနရာနဲ႕ဘူးပိတ္ရမယ့္ေနရာၾကားထဲေရာက္လာတယ္။
ဆန္ကိုအေဝးမွာ
သြားေဆးစရာမလိုတာက ေကာင္းပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ side job လုပ္ရမယ့္ေနရာကေတာ့
အေတာ္က်ဥ္းေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။
အလုပ္လုပ္ရမယ့္ေနရာက်ဥ္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲဆိုတာ
စဥ္းစားရတဲ့အတြက္ အေတာ္ေခါင္းစားလွတယ္။
အဖြား(အေမႀကီး)ေျပာတဲ့စကားကို
သတိရမိတယ္။
အဖြားနဲ႕အတူ
ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ကို မီးရထားနဲ႕ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။
အဖြားကလည္း
သူမရဲ႕ၿခံထြက္ပစၥည္းေတြအားလံုးသယ္လာတယ္။
ရထားတြဲမွာလည္းလူေတြက
ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနတယ္။
အဖြားပစၥည္းေတြကို
ရထားရဲ႕ျပဴတင္းေပါက္ကေန တင္ရတဲ့အထိ ျဖစ္လာတယ္။
က်ေနာ္တို႕က
လူငယ္ေတြျဖစ္ေတာ့ အဖြားနဲ႕ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ရႈတ္ရတယ္။
က်ေနာ္တို႕
ဘာလုပ္၊ဘာကိုင္ရမသိေအာင္ ျဖစ္ေနတာကို အဖြားကၾကည့္ၿပီးေျပာလိုက္တာက
“ဟဲ့….ဘာမွစိတ္ရႈတ္မေနနဲ႕၊
ရထားထြက္သြားရင္
သူ႕ဟာသူ အားလံုးေနရာက်သြားလိမ့္မယ္။
ငါ
ခရီးသြားတာမ်ားလွၿပီ။
ေနရာမက်တဲ့အႀကိမ္တစ္ခါမွ
မရွိခဲ့ဘူး”တဲ့။
အဖြားေျပာတဲ့အတိုင္း
အစစအရာရာ အစဥ္ေျပစြာနဲ႕
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို
ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
အခုလည္းဒီအတိုင္းျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။
ဆိုင္သစ္ကို
တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါ။
အေတြ႕အႀကံဳလည္း
မရွိပါ။
မိတ္ေဆြေတြကို
ေမးၾကည့္ေတာ့ ပထမေန႕မွာ လူေတြဘယ္ေလာက္မ်ားေၾကာင္း၊
ထင္မွတ္မထားတဲ့အတြက္
ေတာ္ေတာ္ကို ပင္ပန္းေၾကာင္း၊
ရသင့္ရထိုက္တာကို
မလုပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ မရလိုက္ေၾကာင္း၊
လူေတြႀကိဳတင္ေခၚထားဖို႕လိုေၾကာင္း၊စတဲ့စကားလံုးေတြေၾကာင့္
အလိုလိုေနရင္းနဲ႕ဆိုင္သစ္ဖြင့္ပြဲေရာက္လာမွာကို
ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိပါတယ္။
ဆိုင္သစ္ျဖစ္တာေၾကာင့္
ေနရာမက်မွာ စိုးရိမ္တယ္။
လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြကို
မႏိုင္မနင္းျဖစ္မွာ စိုးရိမ္တယ္။
ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႕စိုးရိမ္မႈဒီဂရီတိုးသထက္တိုးလာတယ္။
စိတ္ေအးေအးထားၿပီးေတြးေတာ့
ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါသလား။
ဘယ္သူမဆို
တစ္ေန႕ကို ၂၄-နာရီထက္ပိုမလုပ္ႏို္င္ပါ။
လုပ္ႏို္င္တာထက္လည္း
ပိုမလုပ္သင့္ပါ။
စိတ္ေအးေအးထား၊
လုပ္သင့္တာကို လုပ္၊
“ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပါပဲ”
ဆိုတဲ့စကားကို ယံုယံုရဲ႕အေဖက မၾကာခဏေျပာတတ္တယ္။
အဲဒီစကားကို ယုံယံုခဏခဏေျပာျပတတ္တယ္။
ဒီစကားဟာ မွန္တာကို မၾကာခဏေတြ႕ႀကံဳရပါတယ္။
အခုလည္း အဲဒီစကားကို ေတြးမိၿပီး စိတ္အလုိလို
ေအးသြားပါတယ္။
 | ||
| အေမရိကန္မွာ စားရတဲ့ငပိေဖ်ာ္ရည္... |
ဖြင့္ပြဲကိုတာဝန္ယူထားတဲ့
ဂ်ပန္တာဝန္ခံက လူႏွစ္ေယာက္နဲ႕လုပ္တာထက္
ေနာက္တစ္ေယာက္အကူရခဲ့ရင္
ပိုေကာင္းႏိုင္တယ္လို႕ေျပာတယ္။
အေတြ႕အႀကံဳရွိသူရဲ႕စကားဆိုေတာ့
လိုက္နာဖို႕လိုအပ္မွန္းသိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း
အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့စေန၊တနဂၤေႏြေန႕ကို အလုပ္အတြက္မျပင္ဆင္ျဖစ္ပဲ
လူရွာျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဓိက
ရွာျဖစ္တဲ့ေနရာက ျမန္မာထမင္းဆိုင္၊
က်ေနာ္တုိ႕ေနတဲ့ေနရာနဲ႕မနီး၊မေဝးေနရာမွာ
ျမန္မာထမင္းဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ရွိတယ္။
ျမန္မာထမင္းဆိုင္ဆိုေတာ့
ျမန္မာေတြ အမ်ားစုလာၾကမယ့္ေနရာ၊
ဒီီီအလုပ္ကလည္း
ျမန္မာေတြ အမ်ားစုလုပ္တ့ဲအလုပ္ဆိုေတာ့
ျမန္မာေတြအမ်ားစုလာတဲ့ေနရာမွာ
ရွာတာမွန္မယ္ထင္တယ္။
ရွာတဲ့ေနရာမွန္ေပမယ့္
အခ်ိန္ရတာနည္းလြန္းတဲ့အတြက္
လူမရခဲ့ဘူး။
လူမရခဲ့ေပမယ့္
ျမန္မာထမင္းဟင္းကို ေကာင္းေကာင္းစားရတဲ့အတြက္
ေက်နပ္စရာပါ။
ျမန္မာထမင္းဟင္းေကာင္းေကာင္းမစားရတာေတာင္
ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။
ၾကာေတာ့
လြမ္းမိတယ္။
အခုစားေတာ့လည္း
စားလို႕ေကာင္းလိုက္တာ၊
ၿမိန္လိုက္တာလို႕ေျပာရင္
ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။
ၿမိန္ေတာ့
ေစ်းႏႈန္းမ်ားေပမယ့္ မ်ားတယ္လို႕မထင္မိဘူး။
ငပိ၊တို႕စရာတစ္ပြဲကို
ျမန္မာေငြ ငါးေထာင္ေက်ာ္ေပးရတယ္။
ယံုယံုကစားခ်င္လြန္းလို႕
ဝယ္စားျဖစ္တယ္။
က်ေနာ္က
ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ငပိေဖ်ာ္ရည္ကို မစားျဖစ္ဘူး။
က်ေနာ္အလုပ္က
လူေတြနဲ႕စကားေျပာရတဲ့အလုပ္ျဖစ္ေတာ့ ငပိေဖ်ာ္ရည္က အနံ႕စြဲတာေၾကာင့္
မစားျဖစ္ခဲ့ဘူး။
မစားတာၾကာေတာ့လည္း
မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႕ပဲ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မစားပဲေနလာခဲ့တယ္။
ဒီေရာက္ေတာ့
လူေတြနဲ႕ဆက္ဆံတဲ့အလုပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
လက္နဲ႕လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ေတာ့
စားလည္း အေရးမႀကီးဘူးေလ။
ေနာက္တစ္ခုက
ယံုယံုက အားရပါးရစားေနတာေတြ႕ေတာ့ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ငပိကို စားျဖစ္တယ္။ စားလို႕ေကာင္းလိုက္တာအေမရယ္။
တို႕စရာကလည္း
တို႕လို႕ေကာင္းလိုက္တာ။
ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက
ဒီလိုစားလို႕ေကာင္းတာမ်ိဳးမရွိခဲ့ဘူးလို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။
ဒီျမန္မာထမင္းဆိုင္က
ျမန္မာေတြရဲ႕အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္သိပံုရတယ္။
ျမန္မာျပည္ထုတ္
မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတြလည္း ဝယ္ထားေပးတယ္။
ျမန္မာျပည္ထုတ္
မဂၢဇင္းကို ဖတ္ၿပီး ျမန္မာအစားအစာကို စားရတဲ့အရသာဟာ
ေျပာရင္
ေတာ္ေတာ္ကို အရသာရွိတာပါပဲလား။
ေျပာမယံု၊
ႀကံဳဖူးမွသိ ဆိုတာမိ်ဳး။
 |
| ငါးျမင္းဟင္း... |
လူရွာလို႕မရေပမယ့္ ဖြင့္ပြဲေန႕ဟာ
ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ယံုယံုက
စိတ္ပူတတ္သူမို႕ နံနက္၃း၀၀ကထဲကႏိုးေနၿပီ။ သြားဖုိ႕ျပင္ဆင္ေနၿပီ။
သူမက
လႈပ္ရွားေနၿပီမို႕ က်ေနာ္အိပ္ေနလို႕ မရေတာ့ပါ။
သူမနဲ႕အတူ
အလုပ္ကိုသြားဖို႕ျပင္ဆင္ရေတာ့တယ္။
ေစာလွခ်ည္လားလို႕
ေစာဒကမတက္ခ်င္ေတာ့ပါ။
အလုပ္ရွိတုန္း
လုပ္ရတာပဲေလ။
အလုပ္မရွိေတာ့မွ
လုပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕လို႕ ေျပာေနလို႕လည္း
အက်ိဳးမထူးတာကို
ႀကံဳခဲ့ဖူးၿပီ။
က်န္းမာေရးေကာင္းေနလို႕
လုပ္ႏိုင္တာ။
မက်န္းမာတဲ့အခါ
လုပ္ခ်င္စိတ္ ဘယ္ေလာက္ျပင္းျပင္း
ဘာကိုမွ
လုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့အေတြးစိတ္နဲ႕
အိပ္ယာက
ကုန္းရုန္းထခဲ့ရတယ္။
လူတကာေတြ
အိပ္ေကာင္းေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အိပ္ယာကထဖို္႕ဆိုတာ
ထင္သေလာက္
မလြယ္ကူလွပါ။
ရာသီဥတုကေအးစိမ့္ေနေတာ့
ပိုဆိုးတာေပါ့။
ေရေႏြးနဲ႕ေရခ်ိဳး၊
ဘုရားရွိခိုးၿပီး
အလုပ္ကိုထြက္ခဲ့တယ္။
အလုပ္က
မေဝးလွပါ။
တစ္မိုင္ခြဲေလာက္သာ
ရွိတယ္။ ၾကားမွာ မီးပြိဳင့္မရွိပါ။
မီးပြိဳင့္ေရာက္ခါနီးမွာ
လတ္ဆတ္တဲ့ေစ်းကိုေရာက္ၿပီ။
ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္၊ေအသင္ၿမိဳ႕တုန္းကလည္း
အလုပ္နဲ႕အိမ္က နီးလွတယ္။
ခရီးက
တစ္မိုင္ပင္ မျပည့္ပါ။
အဲဒီတုန္းက
ၾကားမွာ မီးပြိဳင့္ႏွစ္ခုကို ျဖတ္ၿပီးမွ အလုပ္လုပ္တဲ့ေစ်းကို ေရာက္တယ္။
ၾကာတဲ့ကာလက
အတူတူေလာက္နီးပါးရွိမယ္ထင္တယ္။
အလုပ္နဲ႕အိမ္နဲ႕နီးတဲ့အတြက္
ေကာင္းတဲ့အခ်က္က
အခ်ိန္ကုန္သက္သာတယ္။
ဓာတ္ဆီကုန္
သက္သာတယ္။
ေစာေစာထြက္ခဲ့တဲ့အတြက္
ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရတယ္။
ဒီေန႕ဆိုင္ဖြင့္ပြဲရွိတယ္ဆိုတာကို
ဘယ္လိုက ဘယ္လို သိၾကတယ္မသိပါဘူး။
လာလိုက္ၾကတဲ့လူေတြ။
မ်ားလိုက္တာ။
ေတြ႕တာကို
ဝယ္ေနေတာ့တာပဲ။
အလကားရေနသလိုမ်ိဳး
ဝယ္ေနတာ။
တစ္ႏွစ္မွာ
တစ္ခါသာ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ေတာဘုရားပြဲနဲ႕တူတယ္။
ၾကက္ပ်ံမက်
စည္းကားဆိုတာမ်ိဳး။
ဆူရီွးလည္း
လိတ္မေလာက္ပါပဲ။
လိတ္လိုက္၊
ေကာင္တာထဲခ်လိုက္၊
ဆြဲသြားလိုက္၊
ျပန္လိတ္လိုက္၊
ဒီလိုေရာင္းေကာင္းတာမ်ိဳး
တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးပါဘူး။
ေန႕လည္စာ
မစားျဖစ္လိုက္ဘူး။
ညစာကို
ည ၁၀း၀၀ ေက်ာ္မွ စားျဖစ္တယ္။
မဆာဘူးလားဆိုေတာ့
ဆာတာေပါ့။
ဆာတိုင္း
လိတ္ေနတဲ့ဆူရွီး ပါစပ္ထဲေကာက္ထည့္။
ေလာဘရဲ႕သေဘာက
အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။
အလြန္အကဲ
ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနတယ္။
အိမ္ေရာက္သြားရင္
အဝစားလိုက္မယ္၊ၿပီးေတာ့ အိပ္ပစ္လိုက္မယ္လို႕ အားခဲထားေပမယ့္
မစားႏိုင္ဘူး။
အိပ္ေရးပ်က္ေတာ့ အစားလည္း ပ်က္သြားတဲ့သေဘာ။
ေနာက္တစ္ခုက
ဆိုဒ္ေဂ်ာ့(Side Job)လို႕ေခၚတဲ့ေဘးထြက္အလုပ္၊
တစ္နည္းအားျဖင့္
ျပင္ဆင္ရတဲ့အလုပ္ေတြက
အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႕လိုလာတယ္။
ဟင္းေကာင္းတစ္ခြက္ျဖစ္ဖို႕
ၾကက္သြန္ႏႊာရ၊
ငရုတ္သီးေထာင္းရတဲ့အလုပ္မ်ိဳးနဲ႕တူတယ္။
ဒီလိုလူစည္ကားတာဟာ
တစ္ပတ္၊ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာမယ္လို႕
ကုမၸဏီကလူႀကီး
ေတြကေျပာတယ္။
အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့
တစ္ညကို သံုးေလးနာရီေလာက္ပဲ အိပ္ရတယ္။
ေလာဘက
သံပတ္တင္းေတာ့လည္း အေမာဆို႕ေလာက္ေအာင္္
ျပင္းျပင္းေျပးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ကာလတစ္ခုလို႕ေျပာရမယ္ထင္ပါရဲ႕။
 |
| ပုဇြန္ကြက္ေၾကာ္... |
ေတာ္ေသးၿပီအေမ။
အေမ့ကို
ခ်စ္တဲ့သား
ေအာင္ဝင္းဟိန္း
အက္ရွ္ဗန္းၿမိဳ႕၊(Ashburn)
ဗာဂ်ီးနီးယားျပည္နယ္၊(Virginia)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု။(USA)
၁-၄-၂၀၁၄
၁-၄-၂၀၁၄
 |
| သီးစံုဟင္းလို႕ေခၚတဲ့ပဲကုလားဟင္း |
.JPG)
