" ဂုဏ္မေဖၚတဲ့ လူေတာ္+လူေကာင္း..."

သူ႔ကို နယူးဂ်ာစီေန အေမရိကန္အိုင္းရစ္လူမ်ဳိး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ သာမန္မိသားစုတစ္စုက ေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။
၂ဝ၁၁ခုႏွစ္မွာ သူ႔အသက္(၈ဝ)ျပည့္ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ
အိမ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့အိမ္ေလးမွာ ဇနီးနဲ႔အတူ ငွားရမ္းေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။
နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြ သူ မဝတ္ဆင္ခဲ့ဖူးသလို
သူ႔မ်က္မွန္ကတည္း ေဟာင္းႏြမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔လက္မွာပတ္ထားတဲ့ နာရီကလည္း ေျမေအာက္ဘူတာတစ္ေနရာမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့နာရီျဖစ္တယ္။
အစားအေသာက္ေကာင္းေတြကို သူ မမက္ေမာခဲ့ပါဘူး။
သူႏွစ္သက္တဲ့အစားအစာက ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်ိစ္ဆန္းဝွစ္ျဖစ္တယ္။
သူ႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိဘူး။
ဘတ္စကားကိုပဲ သူအသံုးျပဳတယ္။
သူ႔ရဲ႕လက္ကိုင္အိတ္ဟာလည္း အဝတ္စနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့အိတ္ပဲျဖစ္တယ္။
တကယ္လို႔ သူနဲ႔အတူ စားေသာက္ဆိုင္သြားရင္ ေဘလ္ေတြကို
စနစ္တက် သူစစ္ေဆးမွာကို သင္ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။
တကယ္လို႔ သူ႔အိမ္မွာ ညအိပ္ညေန သင္အိပ္ခဲ့ရင္
မအိပ္ခင္ မီးပိတ္ပါလို႔ သူသတိေပးပါလိမ့္မယ္။
ဒီေလာက္ဆင္းရဲတဲ့ အေမရိကန္အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း
ဘာမ်ားေျပာစရာရွိသလဲလို႔ သင္အံ့ၾသေကာင္း အံ့ၾသလိမ့္မယ္။

သူလုပ္ခဲ့သမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္ၾကည့္ရေအာင္.....
Cornell University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၅၈၈ မီလီယံ၊
California University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၁၂၅ မီလီယံ၊
Stanford University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း သန္း၆ဝ၊
အိုင္ယာလန္မွာ တကၠသိုလ္အသစ္ ၇ေက်ာင္းနဲ႔
ေျမာက္အိုင္ယာလန္မွာ ၂ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ တစ္ဘီလီယံကို သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။
ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ လက္မႈပစၥည္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္
အၿပံဳးစစ္ဆင္ေရး "Operation Smile" ပရဟိတလုပ္ငန္းကို သူစတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး
ေဆးဖိုးဝါးခေတြ ရွာေပးခဲ့တယ္။
အာဖရိကတိုက္အတြက္ ပုလိပ္ေရာဂါနဲ႔ အျခားေရာဂါတိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္
ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။
ဒီကေန႔အထိ သူလွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ေငြေၾကးေပါင္း ၄ဘီလီယံေက်ာ္ရွိခဲ့ၿပီး
လွဴဒါန္းဖို႔ ေငြေၾကး (၄)ဘီလီယံ လ်ာထားဆဲျဖစ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္အတြက္ မၾကည့္ဘဲ အမ်ားအတြက္ၾကည့္သူ၊
ေငြေၾကးရွာေဖြတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ့္
ေငြေၾကးေတြကို လက္ဝယ္မထားတဲ့သူ
"Chuck Feeney"ပဲျဖစ္ပါတယ္။

Chuck Feeney ဟာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလိုသူ မဟုတ္ပါဘူး။
သူဟာ အမည္မေဖာ္တဲ့အလွဴရွင္ျဖစ္တယ္။
သူဟာ ေငြေၾကး ၈ဘီလီယံပိုင္ဆိုင္တဲ့ The Atlantic Philanthropies ကို သူတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေမရိကန္ဥပေဒက ကင္းလြတ္ေအာင္
အေမရိကန္နဲ႔ေဝးတဲ့ Bermuda ကၽြန္းစုမွာ သြားေရာက္ တည္ေထာင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။
လုပ္ငန္းကိုလည္း သူ႔နာမည္ျဖစ္တဲ့ Chuck Feeney ကို မေပးခဲ့တဲ့အျပင္
အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့လူေတြကိုလည္း ဘယ္သူ႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္း
မေပါက္ၾကားေစခဲ့ပါဘူး။
သူ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ သူတို႔လုပ္ငန္းက လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြမွာ
သူ႔နာမည္ကို မွတ္တမ္းမတင္ခဲ့ၾကဘူး။
၁၉၉၇ခုႏွစ္ေရာက္မွ Chuck Feeney တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Free Shoppers Group ကို ျပင္သစ္ကနာမည္ႀကီးတဲ့ Bernard Arnault က ဝယ္ယူလိုက္မွ သူ႔ကို လူေတြသိခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို The Atlantic Philanthropiesထဲ သူအားလံုးလဲႊေျပာင္းခဲ့တယ္။ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြဟာ Macarthur ၊
Rockefellerတို႔တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ နာမည္ႀကီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြထက္
ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။
သူ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခဲ့ဘူး။
လွဴဒါန္းေငြေတြမွာလည္း နာမည္ကိုမေဖာ္ျပခဲ့ဘူး။
သူကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ထားတဲ့ ၈ဘီလီယံတန္ The Atlantic Philanthropies ကိုေတာင္ သူ႔နာမည္နဲ႔တည္ေထာင္ဖို႔ ျငင္းခဲ့တယ္။
ႏွစ္အေတာ္ၾကာမွ လူေတြက သူ႔ကိုသိခဲ့ၾကတယ္။
သူဟာ တစ္ကမာၻလံုးကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေစခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခ်င္သူတစ္ေယာက္ဟာ ထင္ေပၚလာခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ သူတို႔အဖဲြ႔အစည္းက လွဴဒါန္းမယ့္အေၾကာင္းေတြကို သူတို႔မေၾကညာတတ္သလို
အလွဴရွင္ဆိုတဲ့ စာတန္း၊ နာမည္ေတြ ကမည္းမထိုးဖို႔လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။
သူလွဴဒါန္းတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြမွာ သူ႔နာမည္ကို ကမည္းမထိုးဖုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

"အေဆာက္အဦးေတြ ဘယ္သူေဆာက္တယ္၊
ဘယ္သူလွဴဒါန္းတယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။
အေရးႀကီးတာက အေဆာက္အဦး ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးဖို႔ပဲ"
လို႔ သူကဆိုခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeney က သူဟာ "အဝတ္အစားစုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ အလွဴရွင္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။
သူရဲ႕ေခၽြတာမႈက လူေတြကို အံ့ၾသေစခဲ့တယ္။
သူဟာ အေဆာက္အဦးေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့တယ္။
ျပင္သစ္ နာမည္ႀကီးခရီးသြားေနရာေတြ၊
လန္ဒန္အဆင့္ျမင့္ေနရာေတြနဲ႔
နယူးေယာက္ပန္းၿခံ အနီးအနားေတြမွာ
အဆင့္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေပါင္း ၆ခုရွိခဲ့ေပမယ့္
ဒီကေန႔မွာ တစ္ခုမွ သူ႔အတြက္ သူခ်န္မထားခဲ့ပါဘူး။
သူဟာ ဇနီးနဲ႔အတူ ဆန္ဖရန္စၥကိုေနရာတစ္ခုမွာ အိမ္ငွားေနထိုင္ၿပီး
ဘတ္စကား၊ ေျမေအာက္ရထား၊ တကၠစီေတြကိုပဲ အသံုးျပဳေနခဲ့ပါတယ္။

Chuck Feeneyဟာ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Freeဆိုင္ေတြကေန ေငြေၾကးမ်ားစြာ ရရွိခဲ့ေပမယ့္
သူကိုယ္တိုင္ နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြကို မဝတ္ဆင္ခဲ့ပါဘူး။
သူစားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြဟာလည္း ဆင္းရဲသားဆန္လြန္းခဲ့ပါတယ္။

"နာမည္ႀကီး အဆင့္ျမင့္စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ
ထမင္းတစ္နပ္ကို ေဒၚလာ(၁ဝဝ)နဲ႔ သင္စားႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၂၅ေဒၚလာတန္တဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည့္ဝမႈေတြေပးႏိုင္ပါတယ္"
လို႔ Chuck Feeneyက ေျပာခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeneyမွာ သားသမီးငါးေယာက္ရွိၿပီး
ဒီသားသမီးေတြဟာ ထူးျခားတဲ့အလုိလိုက္ျခင္း၊ ဥစၥာပစၥည္းေတြအေပၚ ဇိမ္ခံျခင္းေတြ မရွိခဲ့ပါဘူး။
ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ သူတို႔ဟာ စားေသာက္ဆိုင္၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရပါတယ္။ ကေလးေတြထဲက သမီးတစ္ေယာက္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္အရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းအၾကာႀကီး ေျပာခဲ့မိလို႔ ဖုန္းခေဆာင္ရခ်ိန္မွာ Chuck Feeney ဟာ အိမ္ကဖုန္းကို ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကဖုန္းနံေဘးမွာလည္း လမ္းေဘးဖုန္း တည္ေနရာကို ေျမပံုဆဲြကပ္ထားခဲ့တယ္။ သမီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဖုန္းခစာရြက္ကို ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ စစခ်င္းမွာ သမီးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို အားနာခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးဟာ Chuck Feeney လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ မွန္ကန္ေၾကာင္းေထာက္ခံခဲ့တယ္။
ဖခင္ရဲ႕ အမည္အေဖာ္တဲ့အလွဴေတြကိုလည္း သားသမီးေတြက ေထာက္ခံခဲ့ၾကၿပီး
"အေဖ ဒီလိုလုပ္တာ နည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းေပမဲ့ ဒီလိုလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ လွဴဒါန္းခံရသူေတြရဲ႕ အထူးတလည္ဆက္ဆံတာကို ကၽြန္မတို႔မခံရေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မတို႔ဟာ တျခားလူေတြနဲ႔ တန္းတူျဖစ္တယ္"
လို႔ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။


ထင္ထင္ေပၚေပၚ၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကားၾကားေနခ်င္သူေတြနဲ႔စာရင္
Chuck Feeneyက တမ်ဳိးတဘာသာ ထူးျခားတယ္၊ ဆိတ္ၿငိမ္တယ္လို႔ ဆိုရလိမ့္မယ္။

Chuck Feeneyရဲ႕ အလွဴအတန္းေတြထဲမွာ "Operation Smile" လို႔ေခၚတဲ့လုပ္ငန္းတစ္ခုပါတယ္။ အဓိက,က ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြကို ခဲြစိတ္ကုသေပးဖို႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ခါက ႏႈတ္ခမ္းခဲြစိတ္ကုသေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သူဆံုခဲ့တယ္။
ေကာင္မေလးက ပါးစပ္ကိုလက္နဲ႔အုပ္ထားေပမယ့္
လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ကိုေတာ့ မဖံုးကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ခဲြစိတ္ကုသၿပီးေနာက္ ေကာင္မေလးဟာ ၿပံဳးရယ္ေနၿပီး
"ကၽြန္မရဲ႕ပံုစံက အရင္ကလို ရုပ္ဆိုးမေနေတာ့ဘူး"လို႔ ဆိုေနသေယာင္ရွိေနခဲ့တယ္။
ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီး Chuck Feeneyက
"ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ ဥစၥာပစၥည္းက တန္ဖိုးရွိလြန္းတယ္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။
တစ္ခါက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ Chuck Feeney ဆီေလွ်ာက္လာၿပီး
"မစၥတာရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ဆုကို ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ပါတယ္။
အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီစားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ေနပါၿပီ" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။
Chuck Feeneyဟာ ျပင္သစ္စကား၊ ဂ်ပန္စကားေတြကို ေကာင္းစြာေျပာႏိုင္ၿပီး
ကမာၻ႔အရပ္ရပ္ ခရီးသြားရတာကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။
ေရာက္ရာအရပ္မွာလည္း အလွဴဒါနေတြ သူျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္။
The Atlantic Philanthropies လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ဝန္းက်င္ဟာ
ကမာၻ႔ဝန္းက်င္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ဗီယက္နမ္ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ယာဥ္လမ္းစည္းကမ္းအလွဴေငြ၊
ၾသစေတးလ် ကင္ဆာရွာေဖြေရးအတြက္ လွဴဒါန္းေငြ၊
ဖိလစ္ပိုင္ မ်က္ႏွာခၽြတ္ယြင္းကေလးငယ္အတြက္ ပလပ္စတစ္ဆာဂ်င္ရီ လွဴဒါန္းေငြ
စတာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။

"လူေတြဟာ ေငြရွာၿပီး သူေဌးသူၾကြယ္လုပ္ၾကတယ္။
လူအမ်ားရဲ႕အာရံုကို ဖမ္းစားၾကတယ္။
လူေတြကို ဘာလုပ္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။
ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းလွဴဒါန္းတာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျပည့္စံုမႈ၊ ျပည့္ဝမႈေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္"

အခုေခတ္လက္ရွိ သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြျဖစ္တဲ့ ဘီလ္ဂိတ္၊
Warren Buffettတို႔ဟာ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ စံထားထိုက္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။
Chuck Feeney ကေတာ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြအတြက္
သင္ယူေလ့လာသင့္တဲ့ ဆရာေကာင္းဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။
အခုေလာေလာဆယ္ Chuck Feeneyမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ရွိပါသတဲ့။
တစ္ခုက ၂ဝ၁၆ခုႏွစ္မတိုင္ခင္ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ၄ဘီလီယံကို
အကုန္လွဴဒါန္းခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။
အခုခ်ိန္ခါမွာ အဲဒီေငြထဲက ၄မီလီယံဟာ ကမာၻ႔အရပ္ရပ္က လိုအပ္သူေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္လွဴဒါန္းေငြေတြျဖစ္ပါတယ္။
ကမာၻႀကီးရဲ႕ေနရာတိုင္းမွာ အကူအညီလိုသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးေၾကာင္း
Chuck Feeney က ခန္႔မွန္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ လွဴဒါန္းေငြေတြကို မၾကန္႔ၾကာေစခဲ့ပါဘူး။

"ဒီေငြေတြကို ကၽြန္ေတာ္မလွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္အေသေျဖာင့္မွာ မဟုတ္ဘူး"
လို႔ Chuck Feeney က အရယ္တစ္ဝက္နဲ႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ေနာက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခု က သူေဌးသူၾကြယ္ေတြ စံနမူနာယူတတ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

"ဘဝမွာေနထိုင္ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးသလို
လွဴဒါန္းမႈေတြကိုလည္း လုပ္ပါ" လို႔ သူကဆိုပါတယ္။

သတင္းေထာက္ေတြက Chuck Feeneyကို
"ဘာေၾကာင့္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမခ်န္ဘဲ လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ေနသလဲ" လို႔ေမးေတာ့
Chuck Feeney က ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္။

"အေလာင္းဝတ္တဲ့အဝတ္အစားမွာ
အိတ္ကပ္မရွိလို႔ပါ" တဲ့.....

http://en.wikipedia.org/wiki/
Chuck_Feeney http://wn.com/Chuck_Feeney

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

(ျမန္မာျပည္ကေပးပို႕သူ ေရွ႕ေနမေလးနီဝမ္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ႏိုင္းႏိုင္းစေနဘေလာ့ဂ္ဟာ က်ေနာ္နဲ႕အနီးဆံုးမွာ ရွိတဲ့ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အမွန္ဝန္ခံရရင္ ဒီေဆာင္းပါးကို က်ေနာ္မဖတ္မိလိုက္ဘူး။
အလွမ္းေဝးတဲ့ျမန္မာျပည္က မိတ္ေဆြေရွ႕ေနမေလးေဒၚနီဝမ္းက
လွမ္းပို႕ေတာ့မွ ဖတ္ျဖစ္လိုက္မိတယ္။
ဖတ္မိေတာ့လည္း အလြန္ကို ႏွစ္သက္သြားမိပါတယ္။
အလြန္အားက်သင့္တဲ့အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမို႕
လက္ဆင့္ကမ္းခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာမိပါတယ္။
က်ေနာ္လို မ်က္စိရွန္းၿပီးမဖတ္လိုက္မိသူမ်ားအတြက္
ဖတ္မိေစလိုတဲ့ေစတနာနဲ႕ တစ္ဆင့္တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ဘာသာျပန္သူ 99စေနကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း၊
ေရွ႕ေနမေလး မနီဝမ္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း၊
ေျပာၾကားလိုပါတယ္။
++++++++++++++++++++++++++++
တစ္ခါတုန္းက က်ေနာ္
ဆရာေတာ္တစ္ပါးကိုေမးဖူးပါတယ္။
"ဘာသာျခားေတြလည္း နတ္ျပည္ေရာက္ႏိုင္ပါသလား" ဆိုတဲ့ေမးခြန္းပါ။
ဆရာေတာ္ျပန္ေျဖတာက...
" နတ္ျပည္မွာ ဘာသာျခားေတြက ပိုမ်ားတယ္။
ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူတို႕လွဴဒါန္းတဲ့ေနရာမွာ အလွဴဒါနကိုသာ အာရံုျပဳတယ္။
ဂုဏ္မေဖၚတတ္ၾကဘူး။
ဒို႕ဘာသာက လွဴၿပီးဆိုရင္ လူမသိ သိေအာင္လွဴတယ္။
ဂုဏ္ေနာက္ကို လိုက္ၾကလြန္းတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ ဒါနရဲ႕အႏွစ္သာရကေမွးမိန္သြားေရာ။
ဒါေၾကာင့္ဘာသာျခားေတြပိုမ်ားတယ္လို႕ေျပာတာ။"

++++++++++++++++++++++++++++++++++

" တကယ္တမ္း ခ်မ္းသာခ်င္လွ်င္… "

ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ ရွင္ပုဏၰတို႕၏ အေမးအေျဖ…

ျမတ္စြာဘုရား…

ခ်စ္သားပုဏၰ၊

သုနာပရ ႏၱဇနပုဒ္သားတို႕သည္ ၾကမ္းတမ္းၾကကုန္၏။

ရုန္႕ရင္းၾကကုန္၏

အကယ္၍ သုနာပရႏၱဇနပုဒ္သားတိုသည္ သင့္ကို ဆဲေရးၾကလွ်င္

သင္၏စိတ္မည္ကဲ့သို႕ျဖစ္မည္နည္း။

ရွင္ပုဏၰက

“ ျမတ္စြာဘုရား သုနာပရ ႏၱဇနပုဒ္သားတို႕သည္

တပည့္ေတာ္ကို ဆဲေရးၾကလွ်င္

“ သုနာပရႏၱဇနပုဒ္သားတို႕သည္

လူေကာင္းမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။

ငါ့ကို ဆဲေရးရံုမွ်သာဆဲေရးၾကသည္။

ထုျခင္းေတာင္းျခင္းကိုမူ မျပဳၾကေပ။

ဟူ၍ ႏွလံုးသြင္းလ်က္ အမ်က္ေဒါသကို သိမ္းဆည္း

သည္း ခံပါမည္ဘုရား၊

ျမတ္စြာဘုရားက

“ ခ်စ္သားပုဏၰ

သုနာပရ ႏၱဇနပုဒ္သားတို႕သည္ သင့္ကို

ထုျခင္း၊ေထာင္းျခင္းျပဳၾကလွ်င္ သင္၏စိတ္

မည္သို႕ျဖစ္မည္နည္း ”

ရွင္ပုဏၰက

“ ျမတ္စြာဘုရား သုနာပရ ႏၱဇနပုဒ္သားတို႕က

တပည့္ေတာ္ကို ထုျခင္း၊ေထာင္းျခင္းျပဳၾကလွ်င္

“ ငါ့ကို ထုျခင္း၊ေထာင္းျခင္းသာျပဳၾကသည္၊

ဓားျဖင့္ခုတ္သတ္ျခင္းကိုမူ မျပဳရွာၾက ”

ဟု ႏွလံုးသြင္းၿပီး

အမ်က္ေဒါသကို သိမ္းဆည္းသည္းခံပါမည္ဘုရား ”

ျမတ္စြာဘုရားက

“ ခ်စ္သား သင့္ကို ဓားျဖင့္ခုတ္သတ္ၾကလွ်င္

သင့္စိတ္မည္သို႕ျဖစ္မည္နည္း ”

ရွင္ပုဏၰ က

“ ျမတ္စြာဘုရား

တပည့္ေတာ္ကို ဓားျဖင့္ခုတ္သတ္ၾကပါလွ်င္

အရွင္ဆႏၵသည္ မိမိကိုယ္ကို မိမိဘာသာ ဓားျဖင့္ သတ္ရသည္၊

ငါ့မွာ ရွင္ဆႏၵလို ကိုယ္တိုင္ မသတ္ရ၊ သူတို႕က သတ္ေပးၾကသည္။

ဟူ၍ ႏွလံုးသြင္းကာ အမ်က္ေဒါသကို သိမ္းဆည္း

သည္းခံပါမည္ဘုရား ”

ျမတ္စြာဘုရားက

သာဓုခ်စ္သား ပုဏၰ၊သာဓု၊ သာဓု ”

+++++++++++++++++++++++++++

ဇနက မင္းသားသည္ (၇)ရက္တိုင္တိုင္

မေလွ်ာ့ေသာဇြဲျဖင့္ သမုဒၵရာျပင္၌ ကူး၏။

သမုဒၵရာ၌ ကူးေနစဥ္ အတြင္း မင္းသားသည္

ဥပုသ္ကို ေစာင့္၏။

မင္းသားသည္ ေသေဘးမွ စိုးရိမ္စိတ္ကို ေဖ်ာက္၏။

ရဲရင့္စိတ္ကို ေမြး၏။

စိုးရိမ္ျခင္းဟူသည္မွာ အကုသိုလ္ျဖစ္၍

ရဲရင့္ျခင္းဟူသည္မွာ ကုသိုလ္ျဖစ္၏

အကုသိုလ္သည္ မေကာင္းေသာ အက်ိဳးကို ေပး၏

ကုသိုလ္သည္ေကာင္းေသာအက်ိဳးကိုေပး၏။

+++++++++++++++++++++++++++

တကယ္တမ္း

ခ်မ္းသာခ်င္လွ်င္

ဒါနကို ျပဳရမည္။

တကယ္တမ္း က်န္းမာခ်င္ပါလွ်င္

သီလကို ေစာင့္ထိန္းရမည္။

ဘာဝနာသည္ သာ စစ္မွန္ေသာ

ပညာကို ရရွိျခင္း၏အေၾကာင္းျဖစ္၏။

+++++++++++++++++++++++++++

ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ပါရမီမရင့္ေသးမီက

ပါဏတိပါတ- စေသာ

ျပစ္မႈမ်ားကို ျပဳတန္သေလာက္ျပဳမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း

မုသားကိုကား သူတစ္ပါး အက်ိဳးပ်က္ေအာင္

သစၥာဖ်က္၍ မည္သည့္အခါမွ် မဆိုခဲ့ေပ။

(ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ)

+++++++++++++++++++++++++++

ခႏၱီပါရမီသည္ အမိႏွင့္တူ၏။

ဥေပကၡာပါရမီသည္ အဖႏွင့္တူ၏။

ေနကၡမၼပါရမီသည္ သမားေတာ္ႏွင့္တူ၏။

( လယ္တီဆရာေတာ္ )

+++++++++++++++++++++++++++

ငါသည္ ေယာက္်ားေကာင္းျဖစ္ပါလ်က္ သံသရာဒုကၡမွ

တစ္ကိုယ္ေကာင္းႀကံၿပီး တစ္ေယာက္တည္းအေနျဖင့္

လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အားမထုတ္၊

ေလာက အတြက္ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ကို ရ၍ ဘုရားအျဖစ္သို႕

ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ၿပီး နတ္ႏွင့္တကြေသာ ေလာကကို

သံသရာဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္

ကယ္တင္ရန္ အားထုတ္မည္။

(သုေမဓာရွင္ရေသ့)

+++++++++++++++++++++++++++

စြမ္းပကားကို ရေအာင္ အားထုတ္ရာ၌

အမွန္ကန္ဆံုးနည္းကား

မိမိ၏ ကိုယ္က်ိဳးကို စြန္႕၍

ေလာက၏

အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏။

+++++++++++++++++++++++++++

လူေကာင္းတရား…

ေလာကတြင္ သာဓုနရ လူေကာင္းတရားျဖစ္လာႏိုင္ေစရန္

မိမိအေပၚျပဳထာေသာ

သူတစ္ပါး၏ ေက်းဇူးကို တံု႕ျပန္ျပဳရ၏။

အကယ္၍ မျပဳႏိုင္ေသးလွ်င္ စိတ္ျဖင့္ပင္ မျပစ္မွားရ။

စိတ္ျဖင့္ျပစ္မွားေခ်ေသာ္

စိုေသာလက္ကို ေျခာက္ေအာင္ ျပဳရာေရာက္၏။

ကိုယ္ျဖင့္ကာယကံေျမာက္ ျပစ္မွားလွ်င္မူကား

အေဆြခင္ပြန္းကို ျပစ္မွားသူျဖစ္၏။

ထို႕ေၾကာင့္ ေက်းဇူးရွင္ကို သက္မဲ့ပင္ျဖစ္ေစ မျပစ္မွားရ။

မိန္းမတို႕၏ယုတ္မာေသာအလိုသို႕ မလိုက္ပါရ။

ဤတရားေလးပါးသည္ သာဓုနရ=လူေကာင္းတရား ေလးပါးျဖစ္၏။

ထိုတရားေလးပါးကို ျပည့္စံုေအာင္ျဖည့္က်င့္ပါမွ

လူေကာင္း မည္၏။

+++++++++++++++++++++++++++

(ကိုယ္က်င့္ဗုဒၶဝင္…ဦးေရႊေအာင္)

" ေနာင္ႏွစ္တစ္ရာၾကာေသာအခါ..."

“ သည္းခံဖို႕ ေလ့က်င့္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားပါ ”

တစ္ေန႕လွ်င္ ငါးမိနစ္မွ်ေလ့က်င့္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားပါ။
ေနာက္ထပ္ (၅)မိနစ္အတြင္း ႀကံဳသမွ်ကို
ငါ ဂရုမစိုက္ဘဲ သည္းခံေနေတာ့မယ္ ”
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္၊
စိတ္ေရာ၊ကိုယ္ပါ
စာေရးပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဘဝတြင္ ဘယ္ဟာ အေရးႀကီးဆံုးလဲ…?

သေဘာေပါက္ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္းျဖစ္၏။
စိတ္ခ်မ္းသာမႈလား...?
ေငြေၾကးလား....?
အာဏာလား....?
ေအာင္ျမင္မႈလား..?..
လား....?
လား....?
လားးးးးး?
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ႏွစ္တစ္ရာၾကာေသာအခါ
အားလံုးလူသစ္ေတြျဖစ္ၾကလိမ့္မည္ကို သတိျပဳပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဘဝဆိုတာ အေရးေပၚလုပ္ငန္းမဟုတ္ပါ။
ဘဝဆိုတာ သူနည္းႏွင့္သူ ေျပာင္းလဲျဖစ္ပ်က္ေနမည္သာ ျဖစ္သည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေက်းဇူးတင္ျခင္းႏွင့္ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ဒြန္တြဲလ်က္ရွိသည္။
ေက်းဇူးတင္တတ္ျခင္းသည္ ေလ့က်င့္ထိုက္ေသာ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေန႕စဥ္တိတ္ဆိတ္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားပါ။
Ø နံနက္ (၄:၀၀)နာရီသည္ အႀကိဳက္ဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္သည္။
Ø တစ္ေန႕ (၁၀)မိနစ္မွ် တရားထိုင္ပါ။
Ø ေယာဂီက်င့္စဥ္ကို ေလ့က်င့္ပါ။
Ø သဘာဝရႈခင္းမ်ား၌ ႏွစ္သိမ့္ၾကည္ႏူးေနပါ။
Ø ေရခ်ိဳးခန္းကို ပိတ္ၿပီး (၁၀)မိနစ္မွ် ေရခ်ိဳးပါ။
Ø ကားကို လမ္းေဘးကပ္ၿပီး ရပ္ပါ။
တစ္မိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္မွ် သဘာဝရႈခင္းကို ၾကည့္ပါ။
အသက္ဝဝရႈၿပီး ခဏတျဖဳတ္မ်က္စိမွိတ္ထားပါ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

မွန္ကန္ျခင္းထက္ စာနာျခင္းကို ေရြးခ်ယ္ပါ။
ဥေပကၡာျပဳတတ္ေသာသူတစ္ဦးျဖစ္လုိပါက
ရွိသမွ်အခ်ိန္မ်ားတြင္ မွန္ကန္မႈအစား ၾကင္နာမႈကို က်င့္သံုးရေပမည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ႏွိမ့္ခ်မႈကို အေလ့အထျပဳပါ။
ႏွိမ့္ခ်ျခင္းႏွင့့္ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းတို႕သည္ ယွဥ္တြဲ၍ ျဖစ္ေပၚတတ္သည္။
အျခားသူမ်ား အထင္ႀကီးေစလိုစိတ္နည္းပါးေလေလ
သူတို႕က ကိုယ့္ကိုု ပို၍ အထင္အျမင္ေကာင္းေလေလျဖစ္သည္။
ႏွလံုးသားျဖင့္ မွ်ေဝခံစားတတ္ေသာသူတို႕ကို လူေတြက ခင္မင္တတ္စၿမဲျဖစ္သည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အျပစ္အနာရွာျခင္းကို ေရွာင္ပါ။
ကိုယ့္အေပါင္းအသင္း၊ ကိုယ့္မိတ္ေဆြမ်ားကို အျပစ္မျမင္တတ္ျခင္းသည္ ကိုယ့္ဘဝအဆင့္အတန္းရွိျခင္းကို ေဖာ္ျပရာေရာက္ေလသည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေမတၱာထားရမည့္သူကို ရွာေဖြစဥ္းစားရန္ ေန႔စဥ္အခ်ိန္ေပးပါ။
တစ္ေန႕လွ်င္ ခင္မင္စရာတစ္ဦးရွာႀကံစဥ္းစားမိလွ်င္
မုန္းတီးစိတ္မ်ား ေဝးကြာသြားလိမ့္မည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ကိုယ့္ခံယူခ်က္ႏွင့္ မတူေသာစာအုပ္၊စာေပမ်ားကို
ရွာဖတ္ၿပီးအလိမ္မာတိုးေအာင္လုပ္ပါ။
တစ္ေန႕မိနစ္အနည္းငယ္မွ်ျဖင့္
ကိုယ္ႏွင့္အျမင္မတူေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးသားထားသည့္ေဆာင္းပါးမ်ား၊
စာအုပ္မ်ားကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖတ္ရႈေလ့လာၾကည့္သင့္၏။
ကိုယ္စိတ္ထားႏွင့္ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို တိုးခ်ဲ႕ဖြင္လွစ္၍ အႀကံသစ္၊ ဉာဏ္သစ္မ်ား ဝင္ေရာက္လာေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို႕ျဖစ္သည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကိုယ္လိုခ်င္ေသာအရာထက္
ကိုယ့္မွာရွိေသာအရာကို စိတ္ဝင္စားပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သာမာန္လူတစ္ေယာက္၌
တစ္ေန႕လွ်င္ စိတ္ကူးေပါင္း ၅၀၀၀၀ (ငါးေသာင္း)ခန္႕မွ် ေပၚေပါက္မည္
ဟု ခန္႕မွန္းခ်က္ရွိသည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ စိတ္အေျခကို ၿငိမ္သက္ပါေစ”

လူေတြမွာ ျဖစ္တဲ့ျပႆနာအားလံုးဟာ
အခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္တည္း
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္မေနႏိုင္တဲ့ကိစၥက
စတာပဲ။

( ပါစကယ္ )

++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ေပးကမ္းျခင္းသည္ပင္
ဤဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္း၏ဆုလာဘ္ျဖစ္သည္။
တစ္ဦးဦးကို အကူအညီေပးၿပီးေနာက္ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕။
စိတ္ၾကည္နူးမႈကို အဆီးအတားျပဳေသာအရာကား
အတံု႕အျပန္သေဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းျဖစ္၏။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ႀကံဳေတြ႕ရေသာ ျပႆနာတို႕ကို
သင္ဆရာဟု မွတ္ယူပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အျခားသူမ်ားကို အျပစ္ဖို႕ျခင္းမွာ
အလြန္စိတ္အားကုန္ဆံုးရေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
တစ္ေန႕မွ် ဘာကိုမွ် ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ
ႀကံဳလာသမွ်ကို လက္ခံပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခက္အခဲ ႏွင့္ ျပႆနာမ်ားမွာဘဝ၏အစိတ္အပိုင္းမ်ားျဖစ္သည္ကို မေမ့ပါနဲ႕။

ႀကံဳရေသာ ျပႆနာမ်ားက…

1. အလိမ္မာတိုးေစသည္၊
2. သည္းခံျခင္းတရားကို က်င့္သံုးခြင့္ရသည္၊
3. ဘဝအေၾကာင္းေလ့လာခြင့္ရသည္၊
4. စိတ္ထားႏွလံုးသားကို ပြင့္လင္းေစရန္ေလ့က်င့္ခြင့္ရေစသည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္မႈဆိုတာဘာလဲ…

1. အျခားသူမ်ားအား စာနာမႈရွိရဲ႕လား၊

2. ငါ့အားထိပါးလာေသာအခါ အလြယ္တကူတံု႕ျပန္ျခင္းထက္
တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာ ဣေျႏၵကို သိမ္းဆည္းႏိုင္ပါသလား၊

3. ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ထားၿပီး လုပ္စရာရွိသည္ကို လုပ္တတ္ပါသလား၊

4. ေအာင္ျမင္မႈအတိုင္းအတာကား ကိုယ္လုပ္ေနေသာ အလုပ္မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ဘယ္လုိလူစားမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟူေသာအခ်က္ကို မွီလ်က္
ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲတြင္မည္သို႕ စာနာတတ္သည္
ဟူေသာ အခ်က္ကသာ ဆံုးျဖတ္ေပးသည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ေမတၱာမွ်ႏိုင္ေလေလ၊
ေမတၱာရေလေလ ျဖစ္သည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သူမ်ားေပးလာေသာ ဒုကၡကို လက္မခံပါႏွင့္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဘယ္ဟာ အေရးႀကီးသလဲဟု အစဥ္ေမးပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ဒီေန႕ကို ဘဝရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႕အျဖစ္
သေဘာထား၍ အလုပ္လုပ္ပါ။
……………………………………………………………………….

အေသးအမႊား အေရးမထားဖို႕ နည္းလမ္း (၁၀၀)
ေမာင္ဆုရွင္

{ [ Don’t Sweat the Small Stuff ]
by Ruchard Carlson Ph.D}

" အေမ့ထံသို႕ေပးစာမ်ား-၁၄..."

သို႕

ခ်စ္တဲ့အေမ

သားသတိတရစာေရးလိုက္ပါတယ္။

အေမေနမေကာင္းဘူးလို႕ေျပာသံၾကားေတာ့ စိတ္ပူမိပါတယ္။

က်န္းမာေရးဟာ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ပိုပိုၿပီး

အေရးႀကီးလာတယ္ဆိုတာကို သိလာရတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလည္း က်န္းမာေရးစရိတ္ကႀကီးတာပါပဲ။

အခု အထူးကုေဆးရံုေတြေပၚလာတယ္။

အေရးေပၚကိစၥဆိုရင္ေတာ့ အရင္ကလို တန္းစီစရာမလိုတဲ့အတြက္

ေကာင္းတယ္လို႕ေျပာႏိုင္ေပမယ့္

က်န္းမာေရးကုန္က်စရိတ္ေတြက တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ႀကီးမားလာေတာ့

က်န္းမာေရးကို အၿမဲတမ္းဂရုစိုက္ဖို႕ပိုလိုလာတယ္။

က်န္းမာေအာင္ေနဖို႕ဆိုတာက ခက္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

မတည့္တာမစားနဲ႕ေပါ့၊

တည့္တဲ့အစားအစာကိုေတာင္ သင့္ရုံပဲစားေပါ့အေမ။

ဒါက ရုပ္နဲ႕ဆိုင္တဲ့က်န္းမာေရး။

စိတ္နဲ႕ဆိုင္တဲ့က်န္းမာေရးကေတာ့ ေဒါသမထြက္ေအာင္ထိန္းသိမ္းေပါ့အေမ။

ေဒါသထြက္ၿပီဆိုရင္လည္း ေဒါသထြက္ေနမွန္းသိေပါ့။

သိၿပီးဆိုရင္ ေဒါသရဲ႕အရွိန္က က်သြားတယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြကို သိတာကလြယ္ေပမယ့္

တကယ္တန္းက်င့္ႀကံဖို႕ေတာ့ ထင္သေလာက္မလြယ္လွဘူး။

ေဒါသအေၾကာင္းေျပာရအုန္းမယ္။

ဆရာတစ္ဦးကေျပာဖူးတယ္။

သာမန္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေသြး

၂-စီစီ(2-cc)ကို စုတ္ယူၿပီး စမ္းသပ္ခံႂကြက္ျဖဴေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာထဲကို

ထိုးသြင္းလိုက္တယ္။

ႂကြက္ျဖဴေလးဘာမွမျဖစ္ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလူကိုပဲ ေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေသြး ၂-စီစီကိုပဲ ေဆးထိုးႁပြန္နဲ႕စုတ္ၿပီး၊

အဲဒီႂကြက္ျဖဴေလးကို ထိုးသြင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ

အဲဒီႂကြက္ျဖဴေလးဟာ ၂-မိနစ္အတြင္းမွာပဲ

ဆန္႕ငင္ဆန္႕ငင္ျဖစ္ၿပီး ေသသြားတယ္။

အဲဒီစမ္းသပ္္မႈကသိရတာက ေဒါသထြက္လာတဲ့အခါ

လူ႕ကိုယ္ခႏၶာထဲကေန အဆိပ္ေတြထြက္လာတယ္။

ေဒါသေၾကာင့္ ထြက္လာတဲ့အဆိပ္ကိုေတာ့

အရြယ္ငယ္တဲ့သတၱဝါကေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး။

လူကလတ္တေလာခံႏိုင္ေပမယ့္ တာရွည္မွာ

က်န္းမာေရးကိုထိခိုက္လာေစပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေဒါသမထြက္နဲ႕လို႕လူတုိင္းကိုသတိေပးေနရတယ္။

လူတိုင္းကိုသတိေပးရသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း သတိေပးေနရတာပါပဲ။

စိတ္ဆင္းရဲတာလည္း တရားကိုယ္အားျဖင့္ေတာ့ ေဒါသပါပဲ။

သတိ၊ဥာဏ္ရွိရင္ က်န္းမာေအာင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါတယ္။

အေမရိကားကိုေရာက္တာေျခာက္လေက်ာ္လာခဲ့ေပမယ့္

အေမအတြက္ေငြတစ္ႀကိမ္ပဲပို႕ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္

စိတ္မေကာင္းပါဘူးအေမ။

က်ေနာ္တို႕ကယ္လီဖိုးနီးယားကိုေရာက္ေတာ့

ေရာက္စဆိုေတာ့ ဘာအလုပ္မွေတာ့မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။

အားေနတယ္။ ဒီေတာ့ မိန္းမရဲ႕အမက သူ႕ရဲ႕စတိုးဆိုင္ကိုေခၚသြားတယ္။

မိန္းမအလုပ္မရခင္မွာ ေတာ့ လိုရမယ္ရဆိုၿပီး

ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕စာရင္းသြင္းတဲ့အလုပ္ကို ဝိုင္းကူလုပ္ေပးတယ္။

သံုး-ေလး-ရက္အတြင္းမွာပဲ မိန္းမက လုပ္တတ္သြားၿပီ။

က်ေနာ္ကေတာ့ ကုိယ့္ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕အလုပ္ရႈတ္ေနလို႕ မတတ္လိုက္ဘူး။

တစ္ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ မိန္းမက ဂ်ပန္အစားအေသာက္လုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့

ဆူရွီးဆိုင္မွာ အလုပ္ရသြားတယ္။

က်ေနာ္ကအလုပ္မရေသးဘူး။

အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ေတြးရင္ေတာ့ အလုပ္မရတာဟာလည္း

ေကာင္းဖို႕ျဖစ္လာတာပါပဲ။

စာဖတ္ျဖစ္တယ္။စာေတြေရးျဖစ္တယ္။

ကိုယ္ဝါသနာပါရာအလုပ္ကို စိတ္တိုင္းက်လုပ္ခြင့္ရတာကိုက

ကံေကာင္းလို႕ျဖစ္လာတဲ့အခြင့္အေရးပဲမဟုတ္လား။

မိန္းမကၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႕ သူမရဲ႕လုပ္စာကို ထိုင္စားခြင့္ေပးထားတာဟာလည္း

ကံေကာင္းတာပဲမဟုတ္လား။

ေယာက်ာ္းကို မိန္းမကေစတနာေကာင္းနဲ႕လုပ္ေကၽြးခြင့္ရတာကို ကုသိုလ္လို႕ထင္ေပမယ့္

မိန္းမရဲ႕အမ်ိဳးေတြက ‘ေယာက်ာ္းျဖစ္ၿပီး မိန္းမလုပ္စာကို ထိုင္စားေနတယ္’ လို႕ထင္ေနၾကတယ္။

ေျပာေနၾကတယ္။ၾကားတာေပါ့။ နံရံေတြမွာနားရွိတယ္ေလ။

ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးအလုပ္ရွာဖို႕ခ်ည္း ေျပာေနတယ္။

တစ္ခ်ိန္လံုးကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ အလုပ္ေလွ်ာက္ဖို႕တို္က္တြန္းေနတယ္။

ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ေနေတာ့ မခံခ်ိ၊မခံသာေအာင္ေျပာေနတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အဲဒီအသံကိုခ်ည္းေန႕စဥ္ေန႕တိုင္းၾကားေနရေတာ့

စိတ္ရႈတ္လာတယ္။ စိတ္ပ်က္လာတယ္။

အိမ္မွာမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဘယ္သြားရမွန္းလည္းမသိဘူး။

မိန္းမအလုပ္ရွိရာ ေနရာမွာသြားထိုင္ေနမိတယ္။

အၿမဲတမ္းက်ေတာ့လည္းမေကာင္းျပန္ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကားထဲမွာပဲ စာဖတ္ျဖစ္တယ္။

ကားဟာ အိမ္ျဖစ္လာတယ္။အရိပ္ေကာင္းတဲ့သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ကားကိုထိုးၿပီး

စာဖတ္ရတာလည္းအရသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။

တစ္ေနကုန္ဆိုေတာ့လည္း ေညာင္းလာတယ္။

ေန႕လည္ဖက္ဆိုရင္ ပူတယ္။

တာရွည္ဆိုေတာ့ မေကာင္းျပန္ဘူး။

အိမ္မွာ ရတဲ့အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တစ္ေနကုန္ အျပင္မထြက္ပဲ

စာဖတ္တယ္။ စာေရးတယ္။ တစ္ရံတစ္ခါ အိပ္တယ္။

ဒါလည္း အေျပာမလြတ္ပါဘူး။

'အခန္းထဲမွာပဲ ေနလို႕မရဘူး' တဲ့။

'ရူးသြားမယ္'တဲ့။

အို…စံုေနတာပါပဲအေမရာ။

စိတ္ရႈတ္စရာစကားေတြကိုျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီသင္ခန္းစာကို က်ေနာ္ငယ္ငယ္က မရခဲ့ဖူးဘူး။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို ပညာေပးေနသလားလို႕ေတာင္ေတြးလာမိတယ္။

အဲဒါနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ က်ေနာ္စာၾကည့္တိုက္ကို ရွာေတြ႕သြားတယ္။

စာၾကည့္တိုက္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္တာ။

ဒါေပမယ့္ စဦးပိုင္းမွာ မဝင္ရဲခဲ့ဘူး။

ကိုယ္က အဂၤလိပ္စကားမွာ အားနည္းေတာ့ ဘယ္လိုေမးၿပီး၊ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိတာနဲ႕ကို

ျဖတ္သြား၊ျဖတ္လာတာက အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲအေမရာ။

သတိၱကိုေမြးရတယ္။

အသက္ကိုျပင္းျပင္းရႈ၊

အေမသြန္သင္ခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။

“ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အဖိုးအတန္ဆံုးပိုင္ဆိုင္မႈဆိုတာ သူ႕ရဲ႕သတၱိပဲသားရယ္။

သားမွာ သတိၱသာ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ အေျခအေနေတြ ဘယ္လိုမဲေမွာင္ေနပါေလ့ေစ၊

အဲဒီအေမွာင္ကို ၿဖိဳခြင္းႏိုင္ပါတယ္”လို႕အေမေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားကို

ႏွလံုးသြင္းၿပီး၊ပါစပ္ကလည္း ရြတ္ၿပီးဝင္ရတာေပါ့။

ကိုယ္ေၾကာက္သေလာက္လည္း ေၾကာက္စရာမေကာင္းဘူးဆိုတာကို

ဝင္ၾကည့္ေတာ့မွသိရတယ္။

ကိုယ္သိသလိုေမးလိုက္တာပါပဲ။

ေမးေတာ့လည္း သူတို႕က ေဖါေဖါေရြေရြနဲ႕ျပန္တုန္႕ျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့လည္း အိမ္မွာ မေနခ်င္တိုင္းကိုသြားျဖစ္တဲ့ေနရာတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။

အေမရိကားေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း...

"စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးအခ်ိန္တစ္ခုကိုေျပာပါ"

ဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားတဲ့အခ်ိန္လို႕ေတာင္ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။

စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ စာအုပ္ေတြက မိ်ဳးစံုလြန္းလွတယ္။

စာဖတ္ဖို႕၊စာေရးဖို႕ေနရာေတြလည္းျပည့္စံုတယ္။

ေလေအးစက္လည္းတပ္ထားေတာ့အစဥ္ေျပတယ္။

စာၾကည့္တိုက္ဆိုတာ သဲကႏၱာရထဲက အိုေအစစ္ပါလို႕ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အဆိုးေတြေတြ႕ၿပီးရင္အေကာင္းေတြေတြ႕ရစၿမဲပဲဆိုတဲ့

သင္ခန္းစာကိုလည္းရလာပါတယ္။

ကဲ…အေမေရ

အေမနဲ႕နီးစပ္တဲ့လူေတြကိုေျပာလိုက္စမ္းပါ။

က်ေနာ္ကေျပာလိုက္တယ္လို႕။

“ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းယံုၾကည္မႈရွိမယ္။

စိန္ေခၚမႈေတြကိုလည္း ႏွစ္သက္မယ္။

ဘာကိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆိုင္ဖို႕အဆင္သင့္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္

အေမရိကားကိုလာျဖစ္ေအာင္လာဖို႕တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

အေမရိကားဆိုတာ အခက္အခဲနဲ႕အခြင့္အလမ္းဒြန္တြဲေနတဲ့ေနရာတစ္ခုျဖစ္တယ္

ဆိုတာကို တျဖည္းျဖည္းသိလာခဲ့လို႕ေျပာလိုက္တာပါ။”လို႕။

အေမေရ.....

စာလည္းရွည္သြားၿပီထင္ရဲ႕။

အေမမ်က္မွန္ကိုခၽြတ္လိုက္ပါအုန္း။

က်ေနာ္ေျပာတာကို အေမရဲ႕သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြ၊ျမစ္ေတြကိုေခၚၿပီး

ေျပာလိုက္ပါအုန္း။

အေမက်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါေနာ္။

အေမကိုခ်စ္တဲ့သား...

ေအာင္ဝင္းဟိန္း၊

ဆန္ဟိုေဆးၿမိဳ႕(San Jose)

ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္(California)

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု(USA)

၉-၂၆-၂၀၁၁