“ ဘယ္သူက ပိုပ်င္းသလဲ…”

တစ္ခါတုန္းက

လူႏွစ္ေယာက္အျငင္းပြားေနၾကတယ္။

သူက ပိုပ်င္းတယ္။

ငါကပိုပ်င္းတယ္ဆိုၿပီး

အျငင္းပြားေနၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။

“ တစ္ေန႕က ေငြငါးေထာင္တစ္ရြက္

လမ္းမွာက်ေနတာကို ငါေတြ႕တယ္။

ဒါေပမယ့္ ငါမေကာက္လုိက္ဘူး ပ်င္းလို႕ ”

က်န္တစ္ေယာက္က အားက်မခံ ျပန္ေျပာတယ္။

တစ္ေန႕က ငါ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္တယ္။

ႏွစ္နာရီတိတိ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာ ငါ ေအာ္ေနတယ္ ”

“ ေအာ္တာနဲ႕ ပ်င္းတာ ဘာဆိုင္လို႕လဲ ”

“ သိပ္ဆိုင္တာေပါ့၊

ရုပ္ရွင္ရံုထဲကေခါက္ကုလားထိုင္ကို

ဆြဲခ်ၿပီး အထိုင္လိုက္မွာ

ငါ့ရဲ႕ဖြားဖက္ေတာ္ ညပ္သြားတယ္။

ထရမွာ ပ်င္းတာနဲ႕ ေအာ္ပဲ ေအာ္ေနရတာေပါ့ ”

“ ေျပာတာခ်င္းအတူတူပါေနာ္…”

တစ္ခါတုန္းက လွဳိင္သာယာက

အိမ္နီးခ်င္း အမိ်ဳးသမီးႏွစ္ေယာက္

စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနၾကတယ္။

မေဆြက...

“ငါဟာ ညည္းလို

တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္း သူမ်ား အတင္းေတြ

ေလွ်ာက္ေျပာေနတဲ့ မိန္းမ မဟုတ္ဘူးေဟ့ ”

မႀကိဳင္က...

“ ၾကည့္စမ္း၊ ၾကည့္စမ္း၊

ညည္းအိမ္မွာ တယ္လီဖုန္းတပ္ထားၿပီဆိုတာေတာင္

ငါ မသိလုိက္ပါလား။

"လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ္လည္း...."

အသံထက္ျမန္တဲ့ ဂ်န္ဗို ဂ်က္ေလယာဥ္ပ်ံ ႀကီးဟာ

ေလထုထဲကို အျမန္ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္ၿပီးတဲ့အခါ

ေလယာဥ္မွဴးက ေလယာဥ္စီးခရီးသည္မ်ားအတြက္

ေၾကညာခ်က္တစ္ခုကို ေၾကာညာပါတယ္။

“ေလယာဥ္စီးခရီးသည္မ်ားခင္ဗ်ား၊

က်ေနာ္ သတင္းေကာင္းေရာ၊

သတင္းဆိုးပါေျပာစရာရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ပထမသတင္းဆိုးကို အရင္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႕အခုလမ္းေပ်ာက္ေနပါတယ္။

ဆက္လက္ၿပီးသတင္းေကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ေလယာဥ္ပ်ံဟာ

အသံထက္ျမန္တဲ့ ႏႈန္းနဲ႕ ပ်ံသန္းေနပါတယ္ဆိုတာပါပဲ..”

“နာမည္ေကာင္းဆိုတာ…”

တစ္ေန႕မွာ ေလရယ္၊ ေရရယ္၊ နာမည္ေကာင္းရယ္တို႕ဟာ

အတူတကြ ခရီးထြက္လာၾကပါတယ္။

ေလက သူ႕ထံုးစံအတိိုင္း ေဒါသထြက္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္လိုပဲ

ရမ္းရမ္းကားကားေျပးသြားပါတယ္။

ဟိုမွာခုန္လိုက္၊ဒီမွာတိုက္လိုက္နဲ႕သြားပါတယ္။

သူသြားေလရာမွာ ဖုန္ေတြကို ကန္ေက်ာက္သြားတဲ့အတြက္

ဖုန္ေတြတေထာင္းေထာင္း ထပါတယ္။

ေရကေတာ့ အိေႁႏၵရွိရွိ

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္သလို လမ္းေလွ်ာက္ပါတယ္။

ေရရဲ႕လက္ထဲမွာေတာ့ ေရပန္းခရားတစ္ခုကို ကိုင္ထားပါတယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ ေျမကြက္လပ္မ်ားတြင္ သိပ္သိပ္သည္းသည္းရွိေအာင္

ေရပန္းခရားနဲ႕ေရေလာင္းေပးပါတယ္။

နာမည္ေကာင္းကေတာ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ၿပီး ခန္႕ညားတဲ့

လူငယ္တစ္ေယာက္အသြင္နဲ႕တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေနပါတယ္။

သူတို႕သံုးဦးတို႕ဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။

တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး စရိုက္အမူအက်င့္ေတြ ကြာျခားၾကေပမယ့္

ထူးထူးျခားျခား တစ္တြဲတြဲေနတတ္ၾကပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ခြဲခြာရမယ့္ရက္ကို ေရာက္လာပါတယ္။

အဲဒီအခါမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးႏႈတ္ဆက္ၾကၿပီး

“ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့ထပ္ေတြ႕ၾကၿပီး ခရီးအတူတူသြားၾကဦးမလဲ”

လို႕ေမးၾကပါတယ္။

ေလက

“ မင္းတို႕ ငါ့ကို ေတာင္ထိပ္ပိုင္းမွာ အၿမဲေတြ႕ရမယ္။

ဒါမွမဟုတ္လည္း မင္းတို႕ရဲ႕ေျခေထာက္ပတ္လည္မွာလည္း ေတြ႕ရမွာပါ။

ငါသြားတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ဖုန္ေတြတေထာင္းေထာင္းထေအာင္

ငါက လုပ္သြားမွာဆိုေတာ့ ငါ့ကို မင္းတို႕လြယ္လြယ္ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္”

လို႕ေျပာပါတယ္။

ေရက

“ ငါ့ကိုေတာ့ မင္းတို႕အၿမဲေတြ႕ရပါတယ္။

ပင္လယ္သမုဒၵရာထဲမွာ ငါအၿမဲရွိပါတယ္။

ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ လည္းရွိတာပါပဲ။

မင္းတို႕အိမ္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာေတာင္ ငါက အၿမဲရွိေနတတ္ပါတယ္။

ေခၚသာ ေခၚလုိက္ပါ။

ငါက အၿမဲရွိပါတယ္”

လို႕ရွင္းျပပါတယ္။

နာမည္ေကာင္းကေတာ့

ဘာမွမေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနပါတယ္။

က်န္ႏွစ္ဦးက

“ ကိုနာမည္ေကာင္းႀကီးရဲ႕၊

က်ေနာ္တို႕ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ထပ္ေတြ႕ၾကမွာလဲ”

လို႕ေမးၾကပါတယ္။

နာမည္ေကာင္းႀကီးက

“ ဝမ္းနည္းပါတယ္၊

ခင္ဗ်ားတို႕ က်ေနာ္ကို ဘယ္မွာမွ ျပန္ေတြ႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။

ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ကို ဆံုးရႈံးၿပီဆိုရင္

ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္က်ေနာ့္ကို မေတြ႕ႏိုင္ၾကပါဘူး”

လုိ႕ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။

“မ,အိုေဆး ဆိုတာ…”

က်ေနာ္တို႕ရြာကေလးဟာ မီးရထားသံလမ္းေဘးမွာရွိပါတယ္။
ရြာမွာက ေလးတန္းအထိသာေက်ာင္းရွိတယ္။
ေလးတန္းအထိေက်ာင္းတက္ၿပီးရင္ေတာ့ အားလံုးနီးပါးဟာ
လယ္ထဲဆင္း၊ၿခံစိုက္နဲ႕ေက်ာင္းၿပီးသြားၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕ဟာ မိဘရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ၿပီး
တကၠသိုလ္ပညာကိုဆက္သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ့ ရြာကိုျပန္လာတယ္။
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕တယ္။

သူတို႕က
"မအိုေဆးရွိတယ္ေသာက္မလား"တဲ့။

" မအိုေဆးဆိုတာ ဘာလဲ"
လို႕ေမးၾကည့္မိပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေအးေသာင္းကရွင္းျပပါတယ္။
" ငါတို႕ရြာကလူငယ္ေတြက ပညာမတတ္ၾကဘူး၊
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕လယ္ထဲ၊ၿခံထဲဆင္းရတယ္။
အလုပ္ပင္ပန္းေတာ့ ခ်က္အရက္ကိုေသာက္ၾကတယ္။
ခ်က္အရက္ကလည္း နည္းစံနစ္ကမရွိဘူး။
မူးရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီးခ်က္ေတာ့
ခ်က္အရက္ေသာက္တဲ့လူေတြဟာ အိုခ်ိန္ကိုမေရာက္ပါဘူး။
ေသာက္ၿပီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ေသဆံုးၾကတယ္။
အခ်ိဳ႕ကလည္းေသျဖတ္ၿပီးေသဆံုးၾကတယ္။
မအိုဘဲနဲ႕ေစာေစာစီးစီးေသၾကတာေၾကာင့္
ဒီအရည္ကို မအိုေဆးလို႕ေခၚလိုက္တာပါကြာ"တဲ့။
အေကာင္းေအာင္းေမ့ၿပီး နားေထာင္ေနမိပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေရာက္ေတာ့မွ 'မအိုေဆး'အေၾကာင္းကိုသိလိုက္ရေတာ့တယ္။

" ရိုးသားမႈဆိုတဲ့အရသာ..."

ဘတ္ လန္စတာဟာ ထင္ရွားတဲ့ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။

ငယ္စဥ္တုံးက နယူးေယာက္ၿမိဳ႕တြင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲေနခဲ့သူျဖစ္တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ အစာငတ္တဲ့လူငယ္သဘာဝအတိုင္း

မုန္႕မ်ား၊ေရခဲမုန္႕မ်ား၊ေခ်ာကလက္မ်ားတို႕ကို

စားခ်င္လြန္းတဲ့အတြက္ တမ္းတမ္းတတရွိခဲ့ပါတယ္။

ငယ္စဥ္တုံုးက သူ႕အတြက္ေငြတစ္မတ္ဟာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတဲ့ ပမာဏျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႕တြင္ သူဟာ ဘဏ္ေဘးလမ္ေထာင့္မွာ ရပ္ေနတံုး ေအာက္ဘက္ကိုငံု႕ၾကည့္မိပါတယ္။

ေရေျမာင္းထဲတြင္ ေဒၚလာ ၂၀ တန္တစ္ရြက္ကိုေတြ႕ပါတယ္။

သူ႕ဘဝတြင္ ေတြ႕ဖူးသမွ်ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေငြဟာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေငြကို ရလို္က္တဲ့အတြက္ သူဟာ အလြန္ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္။

ဝမ္းသာလြန္းလို႕ သူရဲ႕ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းပင္ ျမန္ဆန္လာပါတယ္။

အဲဒီေငြကိုေကာက္ယူၿပီး သူ႕အိတ္ထဲထည့္လ်က္

သူ႕အေမဆီေျပးသြားမယ္လို႕စဥ္းစားပါတယ္။

သူ႕အေမသိရင္ ဘယ္ေလာက္ဝမ္းသာလိုက္မလဲလို႕ေတြးမိၿပီး

ဝမ္းသာမဆံုးျဖစ္ေနမိပါတယ္။

ကိုယ္စားခ်င္တဲ့အရာေတြကို ဝယ္စားရေတာ့မွာပဲလို႕ေတြးၿပီး ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ

အဖြားအိုႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႕ဆီကပ္လာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒီအဖြားအိုဟာ ဘယ္ေလာက္ေသာကေရာက္ၿပီး

စိတ္ပ်က္ေနတာကို ျမင္လိုက္တာနဲ႕ပင္သိႏိုင္ပါတယ္။

“ ေဟ့…သားေလး၊

ေဒၚလာ ႏွစ္ဆယ္တန္တစ္ရြက္ မေတြ႕မိဘူးလားသားေလး”

လို႕ေမးပါတယ္။

သူ႕မိသားစုအတြက္ သိပ္လိုေနတာေတြဝယ္ဖို႕ ဘဏ္က အခုပဲထုတ္လာတာ

ေပ်ာက္သြားတဲ့အေၾကာင္း အဖြားအိုကရွင္းျပပါတယ္။

“ မေတြ႕ရင္ေတာ့ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး သားေလးရယ္”

လို႕မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕ေျပာရွာပါတယ္။

“ အဖြားအထင္ေတာ့ ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ က်က်န္ခဲ့တယ္လို႕ထင္တာပဲ”

လို႕လည္း ဆက္ေျပာပါတယ္။

ဘတ္ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ၂၀-တန္ေဒၚလာ ကို ဖိထားမိပါတယ္။

အဲဒီေငြနဲ႕ဝယ္လို႕ရႏိုင္တဲ့

သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ စားစရာေတြ အစီအရီေပၚလာပါတယ္။

သူေကာက္ေတြ႕ထားတဲ့ေငြကို ပိုင္ရွင္ေတြ႕ေနပါရက္ကယ္နဲ႕

သူယူလိုက္ရင္ မွားမွန္းသိရက္နဲ႕

ယူထားခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကလည္း တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။

“ အဖြားရယ္…က်ေနာ္မေတြ႕မိပါဘူး၊ ဝမ္းနည္းပါတယ္”

လို႕သူေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူေျပာမထြက္ခဲ့ပါ။

အဲဒီလိုေျပာမယ့္အစား သူ႕အိတ္ထဲက ၂၀-တန္ေဒၚလာကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး

“ ဟုတ္တယ္အဖြား

ေပ်ာက္တာ ဒီေနရာပဲ၊ က်ေနာ္ေတြ႕ထားပါတယ္”

လို႕ေျပာၿပီး အဖြားကို သူေတြ႕ထားတဲ့ေဒၚလာ၂၀ကို ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ပင္ပန္းၿပီး ေသာကေတြေရာက္ေနတဲ့

အဖြားရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္္ႏူးရ္ိပ္မ်ားျဖာထြက္လာတာကို ေတြ႕ရတာကိုက

သူရဲ႕ႏွလံုးသားမွာ ေႏြးေထြးတဲ့အရသာကိုခံစားမိခဲ့ပါတယ္။

အဖြားဟာ ေက်းဇူးတင္စကားကိုေျပာၿပီး

သြက္လက္တဲ့ေျခလွမ္းမ်ားလွမ္းၿပီးထြက္ခြာသြားပါေတာ့တယ္။

အဲဒီျဖစ္ရပ္ကေတာ့ သူ႕ဘဝမွာ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရသမွ်အေတြ႕အႀကံဳေတြထဲမွာ

အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္လို႕

ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဘတ္ကေျပာျပပါတယ္။

" စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ..."

ကိုေအာင္ဟိန္းက

“ ခင္ဗ်ားမိန္းမ
ဒီေလာက္က တတ္မွန္း
က်ေနာ္အစက မသိခဲ့ဘူး”


ကိုလွျမင့္ျပန္ေျဖလုိက္တာက...

“မက တတ္ပါဘူး၊
သူမ ခက္ရင္းကို တက္နင္းမိတာပါ”

"သားသမီးအနားမွာ မိဘေတြ ရွိဖို႕လိုတယ္..."

ငယ္ရြယ္တဲ့ကေလးေတြဟာ အကိ်ဳးအေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္းမသိပါ။
အတုျမင္ရင္ အတတ္သင္တတ္ၾကတယ္။
အခုေခတ္ကလည္း အတုယူစရာ ဗီဒီယိုေတြကလည္း ေပါမွေပါ။
ကေလးေတြအတြက္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မိတတ္ၾကတယ္။
မိဘေတြအနားမွာသာ မရွိရင္ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာျဖစ္သြားႏိုင္သလဲဆိုတာ
အကဲခတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြကိုမျဖစ္သင့္တာေတြမျဖစ္ရေအာင္
မိဘေတြက
ေမတၱာနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္သင့္ေၾကာင္းကို
ဓါတ္ပံုမ်ားနဲ႕တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

(လင္းလင္းႏိုင္(ဆန္ဖရန္စစၥကို)မွေက်းဇူူးျပဳပါတယ္။)

“အရႈံးထဲက အျမတ္…”

အဂၤလန္ျပည္ ေက်းရြာေလးတစ္ရြာမွာ

ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိပါတယ္။

အဲဒီဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းဟာ

လယ္ကြင္းမ်ားမွာရွိတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လယ္ကြက္ေတြထဲမွာ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြရွိေနတဲ့အတြက္

ထြန္ယက္ရာမွာ အခက္အခဲမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။

လယ္သမားအမ်ားစုကေတာ့ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြကို က်ိန္ဆဲၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္

လယ္သမားေတြထဲက လယ္သမားႏွစ္ဦးကေတာ့ အဲဒီေက်ာက္တံုးေတြကို

အသံုးခ်ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းကို တရားေဟာဆရာက အားလံုးသိေနပါတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းၿပီးစီးတဲ့အခါမွာေတာ့ တရားေဟာဆရာက

“ သာမန္ေက်ာက္တံုးေတြကို သံုးၿပီး အလြန္လွပတဲ့ဘုရားေက်ာင္းကို

အနားမွ ျဖတ္သြားတဲ့လူတိုင္း

သိေစခ်င္ပါတယ္။

ဒီလိုလွပတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ

လယ္ကြက္ထဲမွာ အခက္အခဲအဟန္႕အတားျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕

တည္ေဆာက္ထားတယ္ဆိုတာ အၿမဲတမ္းသတိရေစခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီလိုပါပဲ

ဘဝမွာ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲ အဟန္႕အတားေတြနဲ႕

သာယာလွပတဲ့ ဘဝတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ

အၿမဲတမ္းသတိရေနေစခ်င္ပါတယ္”

လို႕ တရားထဲမွာ ထည့္သြင္းေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။