တစ္ခါတုန္းက
နိမိမင္းႀကီးဟာ မိတၳီလာတိုင္းကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနပါတယ္။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေလသာျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၿပီး ပတ္ဝန္က်င္ကို အကဲခတ္ေလ့လာပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္ကင္ယံမွာ အသားတံုးတစ္တံုးကို ကိုက္ခ်ီလာတဲ့စြန္ရဲတစ္ေကာင္ကိုေတြ႕လုိက္ပါတယ္။
စြန္ရဲက အသားတံုးကို ရေအာင္ အႏၱရာယ္ေတြၾကားမွာ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြလာခဲ့ရတာပါ။
အဲဒီလို ရွာေဖြစဥ္ကာလမွာလည္း စြန္ရဲဟာ ဒုကၡေတြ ေရာက္ခဲ့မွာပါ။
လိုခ်င္လို႕ရလာျပန္ေတာ့လည္း အၾကာႀကီးဝမ္းသာအားရမျဖစ္လိုက္ရပါဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားတစ္ခ်ီလာတဲ့ စြန္ရဲေနာက္ကို မ်ားစြာေသာ စြန္ရဲေတြ
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္လာၾကပါၿပီ။
မီလာတယ္ဆိုရင္ပဲ မင္းႀကီးရဲ႕မ်က္စိေအာက္မွာတင္ ဝိုင္းအံုထိုးဆိတ္ၾကပါတယ္။
အခိိိ်ဳ႕က ႏႈတ္သီးနဲ႕ေပါက္ၾကပါတယ္။
အခ်ိဳ႕က ေျခေထာက္နဲ႕ကန္ၾကပါတယ္။
အခ်ိဳ႕က ေတာင္ပံနဲ႕ရုိက္ၾကပါတယ္။
အခ်ိဳ႕က ကိုယ္လံုးနဲ႕တိုက္ၾကပါတယ္။
စြန္ရဲဟာ သားတစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ေနေသးသမွ်
သူ႕မွာ တိုက္ခိုက္တာကို အလူးအလဲခံရပါတယ္။
အေမြးေတြလည္း ကၽြတ္၊
ေသြးေတြလည္း ထြက္၊
အဲဒီဒုကၡေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုးမွာ
ခ်ီလာတဲ့အသားတံုးကို မလႊတ္ခ်င္ပဲ လႊတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။
သူစြန္႕လႊတ္လိုက္ေတာ့မွ အဲဒီဒုကၡေတြဟာ အဆံုးသတ္သြားတယ္။
အဲဒီအသားတစ္ကို ေနာက္စြန္ရဲတစ္ေကာင္က ခ်ီသြားျပန္ပါတယ္။
အသားတစ္ရသြားတဲ့စြန္ရဲေနာက္ကို စြန္ရဲအုပ္ႀကီးက ဝိုင္းလိုက္ၾကျပန္တယ္။
ထိုးၾက၊ဆိတ္ၾက၊လုၾက၊ယက္ၾကျပန္ပါတယ္။
ဒီလုိနဲ႕အသားတစ္ဟာတစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ေနာက္ကို ေျပာင္းေနေတာ့တာပါပဲ။
ဒါကိုေတြ႕ျမင္သြားတဲ့မင္းႀကီးဟာ အေတြးျဖန္႕ခ်ဲ႕ၿပီး သံေဝဂျဖစ္သြားပါတယ္။
“ အသားတံုး၊အသားတစ္ဆိုတာ လူတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ကာမဂုဏ္တရားနဲ႕တူတယ္။
လူမွန္သမွ် လိုလားႏွစ္ၿခိဳက္ၾကတယ္။
လူတိုင္းလူတိုင္းက လိုခ်င္ၾကေတာ့ ရထားတဲ့သူ မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာမေနရေတာ့ပါဘူး။
သူ႕ပစၥည္းေတြ ဘယ္ေတာ့ဆံုးရႈံးသြားမွာလဲ၊ ဘယ္သူေတြလုသြားမွာလဲ၊ ခိုးသြားမွာလဲ၊
ဘယ္ပံုဘယ္နည္း နဲ႕သူမ်ားလက္ထဲေရာက္သြားမွာလဲ”
လို႕အၿမဲတမ္းေၾကာက္လန္႕ေနရပါတယ္။
စိုးရိမ္ေနရပါတယ္။
ရွာရတုန္းက တစ္ဒုကၡ၊
ထိမ္းသိမ္းထားရတာလည္း တစ္ဒုကၡ၊
ၿပီးေတာ့
သူမ်ားရဲ႕လက္ထဲပါသြားျပန္ေတာ့လည္း တစ္ဒုကၡ၊
တစ္သက္တာလံုးပိုင္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။
တကယ္လို႕အထိန္းအသိမ္းေကာင္းလြန္းလို႕
တစ္သက္တာလံုးပိုင္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုရင္လည္း ေသတဲ့အခါမွာ
သူမ်ားလက္ထဲေရာက္သြားတာခ်ည္းပါပဲ။
ကိုယ္နဲ႕အတူ ယူသြားလို႕ရတဲ့ပစၥည္းဥစၥာဆိုတာမရွိပါဘူး။
“ ငါ့မွာလည္း ဥစၥာပစၥည္းေတြ
ဒီေလာက္အေျမာက္အမ်ားပိုင္ဆိုင္ေနမွေတာ့
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဆင္းရဲရမွာပဲ၊
ငါလည္း စြန္႕မွသာခ်မ္းသာမယ္၊
ထီးနန္းဥစၥာနဲ႕တကြ ကာမဂုဏ္ပစၥည္းေတြ
အားလံုးကိုငါ စြန္႕လႊတ္ေတာ့မယ္”
လို႕ေတြးၿပီး
မင္းႀကီးဟာ ထီးနန္းစည္းစိ္မ္ကိုစြန္႕ၿပီး ေတာထြက္သြားပါတယ္။
တရားအားထုတ္က်င့္ႀကံလိုက္ေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီျဖစ္ရပ္ေတြကို က်ေနာ္တို႕ မၾကာခဏေတြ႕ျမင္မိေသာ္လည္း
က်ေနာ္တို႕ဘာမွ မစြန္႕ႏိုင္ခဲ့ပါ။
ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို႕ဘာမွ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။
ဒီဝဲထဲမွာ လည္ေနဆဲပါ။
