" သတိၱရွိမွ လြတ္လပ္မယ္..."

ငါ ဘယ္လိုလူျဖစ္ခ်င္သလဲ ဆိုတာကို

ေသေသခ်ာခ်ာ အာရံုျပဳပါ။

သိေအာင္လုပ္ပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ဘယ္လိုလူ ျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုတာ

သိေအာင္လုပ္ၿပီး

ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ အစြမ္းကုန္

ႀကိဳးစားပါ။

အဲဒါ အခက္ဆံုးနဲ႕

ေက်နပ္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္ပဲ။

ဒါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္တကယ္ယံုၾကည္မႈရွိတဲ့သူပဲ

လုပ္ႏိုင္မယ္။

သတိၱရွိရင္ လုပ္လိုက္ပါ။

လြတ္လပ္ခ်င္ရင္ လုပ္လိုက္ပါ။

သတိၱရွိမွ လြတ္လပ္မယ္။

++++++++++++++++++

ဘဝအေတြ႕အႀကံဳေတြေပၚမွာ

အေျခခံၿပီး တိုးတက္လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲအသိဉာဏ္၊

စိတ္ထား၊

အေတြးအေခၚေတြကို ေဆြးေႏြးမယ္။

တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အႏိုင္မယူရဘူး။

အထင္ေသးတာ၊ အထင္ႀကီးတာ မရွိရဘူး။

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္ႏိုင္ရမယ္။

တစ္ေယာက္ရဲ႕လြတ္လပ္မႈကို တစ္ေယာက္

အတားအဆီး မျဖစ္ေစရဘူး။

ႏွစ္ေယာက္စလံုး လြတ္လပ္မႈဘက္ကို သြားေနရမယ္။

ဒါမွ soul mate ျဖစ္မယ္။

++++++++++++++++++

မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႕ေတြ႕ရင္ေတာင္မွ

ကိုယ္က မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႕တန္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးရွိမွသာ

သူနဲ႕ကိုယ္နဲ႕ဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေတာ့မယ္။

++++++++++++++++++

မိတ္ေဆြေကာင္းရွိတာဟာ

မဂၤလာရွိတယ္။

မိတ္ေဆြေကာင္းေၾကာင့္ တိုးတက္တယ္။

ႀကီးပြားတယ္။

ေအာင္ျမင္တယ္။

မိတ္ေဆြေကာင္းဟာ ကိုယ့္ကိုပိုၿပီး အသိဉာဏ္ေကာ၊

စိတ္ထားေကာ၊

ျမင့္မားလာေအာင္ အေထာက္အကူေပးတယ္။

++++++++++++++++++

ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေတြ၊

ကို္ယ့္စိတ္ထားေတြ မွားေနရင္

ေစတနာမွန္မွန္နဲ႕ေထာက္ျပႏိုင္တာ

ကိုယ့္မိတ္ေဆြေကာင္းပဲ။

++++++++++++++++++

တစ္ကိုယ္တည္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ

ငါဟာ ငါနဲ႕အတူတူရွိေနေအာင္

ႀကိဳးစားပါ။

ကိုယ့္ရဲ႕ၾကည္လင္ရႊင္လန္းၿပီး

ေမတၱာစိတ္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးကိုပဲ

အေဖာ္ျဖစ္ၿပီးေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။

++++++++++++++++++

ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ၊

သူ႕စိတ္က သူ႕မိတ္ေဆြ၊

ဒါမွသာ သူနဲ႕ငါ နဲ႕လည္း မိတ္ေဆြ။

++++++++++++++++++

သတိနဲ႕ေနတဲ့စိတ္ဟာ

ဘယ္ေတာ့မွ မအိုဘူး။

++++++++++++++++++

သဘာဝအလွဟာ

ၾကည့္လို႕မဝေအာင္

လွပါတယ္။

++++++++++++++++++

ေလာကႀကီးကို တိုးတက္ေစခ်င္ရင္

လူေတြကို ေသေသသပ္သပ္၊ လွလွပပ၊

ေနတတ္

ထိုင္တတ္၊

ေျပာတတ္၊

ဆိုတတ္ေအာင္

သင္ေပးဖို႕လိုတယ္။

++++++++++++++++++

ဒီေလာကႀကီးမွာ ငါ

လူျဖစ္ေနတာ

ေလာကကို လွပတာေတြ ေပးဖို႕ပါ။

++++++++++++++++++

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနတဲ့စိတ္ဟာ

ကိုယ့္အေဖာ္ျဖစ္ေနတယ္။

သတိဟာကိုယ့္အေဖာ္ျဖစ္ေနတယ္။

++++++++++++++++++

အျပင္မွာ ရွိေနတာကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ထက္

ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတာကို

ရင္ဆိုင္ဖို႕က သတိၱပိုၿပီး

လိုအပ္ပါတယ္။
++++++++++++++++++

အရႈံးအျမတ္မတြက္ပဲ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႕ သတိၱလုိတယ္။

အႏိုင္အရႈံးမရွိပဲ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႕ သတိၱလိုတယ္။

တကယ့္သတိၱရွိမွ ခ်စ္ႏိုင္တယ္။

++++++++++++++++++

ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အရည္အခ်င္းေတြကို ႀကီးထြားလာေအာင္လုပ္တာ၊

ပိုၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္တဲ့လူျဖစ္ေအာင္၊

ပိုၿပီးေတာ့ တာဝန္ေက်တဲ့၊

တာဝန္သိတဲ့၊

တာဝန္ယူႏိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳစုတာ၊

ပ်ိဳးေထာင္တာ၊

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုၿပီးေတာ့

ေကာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္

ပံုေဖာ္တာလည္း တီထြင္ဖန္တီးတာပဲ။

ဒါေတြဟာ သတိၱရွိမွ လုပ္ႏိုင္တယ္။

++++++++++++++++++

ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တဲ့လူ၊

ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္ရွာၿပီး သြားေနတဲ့လူ

ျဖစ္ဖို႕ သတိၱ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။

++++++++++++++++++

သတိၱမရွိတဲ့သူဟာ ထီထိုးတယ္။

သတိၱရွိတဲ့သူဟာ အလုပ္လုပ္တယ္။

++++++++++++++++++

အတိတ္က ဘာဘဲျဖစ္ခဲ့၊ျဖစ္ခဲ့

ေရွ႕ေလွ်ာက္ပိုေကာင္းလာဖို႕ဟာ

ငါ့တာဝန္ပဲဆိုတာကို လက္ခံတယ္။

ကိုယ့္ဘဝမွာ ျဖစ္သမွ် အေကာင္း၊အဆိုး

အားလံုး ကိုယ့္မွာတာဝန္ရွိတယ္…

ဆိုတဲ့သေဘာထားမ်ိဳးကိုလည္း ထားရမယ္။

++++++++++++++++++

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက

" မဆိုင္ဘူးဆိုတာမရွိပါ"

တစ္ခါတုန္းက ေတာင္သူဦးႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူ႕နာမည္က ဦးေရႊသန္းပါ။
သူ႕မိသားစုအားလံုးက သူ႕ကိုေၾကာက္ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ သူ႕မိန္းမကိုေၾကာက္ရတယ္။
သူ႕မိန္းမက ႂကြက္ကိုေၾကာက္တယ္။
သူ႕ရဲ႕အိမ္မွာ ႂကြက္အလြန္ေပါတယ္။
ညအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ႂကြက္ေတြကေသာင္းက်န္းၿပီ။
ၾကာလာေတာ့ ေတာင္သူဦးႀကီးက သီးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။
မိသားစုေတြတိုင္ပင္ၾကတယ္။
ႂကြက္ကို ဘယ္လိုႏွိမ္နင္းရင္းေကာင္းမလဲေပါ့။
ေနာက္ဆံုးၾကေတာ့ ေတာင္သူဦးႀကီးကပဲဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။
ၿမိဳ႕တက္ၿပီးႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ဝယ္မယ္ေပါ့။
ဒါနဲ႕ပဲ ႏြားလွည္းနဲ႕ၿမိဳ႕တက္ၿပီးႂကြက္ေတြကိုႏွိမ္နင္းဖို႕
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္သြားဝယ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုတိုင္ပင္ေနတာကို ၾကက္ကၾကားသြားေတာ့
ႂကြက္ေတြကို သြားၿပီးသတင္းေပးပါတယ္။
" မင္းတို႕ႂကြက္ေတြကို ႏွိမ္နင္းဖို႕
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္သြားဝင္ေနေလရဲ႕။
မင္းေတြသတိထားၾကပါ၊
တစ္အိမ္ထဲအတူေနၾကလို႕ စိုးရိမ္ၿပီးသတိလာေပးတာပါ"
လို႕ေျပာတာေပါ့။
ႂကြက္ေတြထဲက ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
" လာၿပီးသတိလာေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
တစ္ခုေတာ့ေျပာခ်င္တယ္။
ကိုၾကက္ႀကီးလည္း သတိထားပါ"
ျပန္သတိေပးေတာ့ ၾကက္က
" ဟ.ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္နဲ႕ၾကက္နဲ႕ဘာဆိုင္လို႕လဲ"
ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
"မဆိုင္ဘူးဆိုတာေတာ့ မရွိပါဘူးကိုၾကက္ရာ၊
သတိထားဖို႕သာ သတိေပးတာပါ "
လို႕ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ၾကက္က မေက်မနပ္နဲ႕ျပန္လာတယ္။
ေတာင္သူဦးႀကီးကလည္း ၿမိဳ႕ကႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ဝယ္ၿပီးျပန္လာတယ္။
ဒီေတာ့ ကိုႏြားႀကီးက စိုးရိမ္တာနဲ႕ႂကြက္ေတြကို သတိေပးျပန္တယ္။
"ေဟ့ႂကြက္ေတြ သတိထားၾကေနာ္၊
တို႕ဦးႀကီးကေတာ့ မင္းတို႕ကို ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေနတယ္။
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္လည္းဝယ္လာခဲ့ၿပီ"
ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
"လာၿပီးသတိေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုႏြားႀကီးရာ၊
ဒါေပမယ့္ ကိုႏြားႀကီးလည္း သတိထားေပါ့။"
ႏြားႀကီးက
"ဟေကာင္ေတြရ။
ဒီကိစၥက မီးဖိုေခ်ာင္မွာလုပ္မယ့္ကိစၥ။
ငါက မင္းတို႕မီးဖိုေခ်ာင္ကို ဘာလာလုပ္ရမွာလဲ
မင္းတို႕ကို စိုးရိမ္လို႕သတိေပးတာကို ငါ့ျပန္ၿပီ
သတိေပးရတယ္လို႕၊
ဒီကိစၥ ငါနဲ႕ဘာမွမဆိုင္ဘူး"
ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
" ေစတနာနဲ႕ျပန္သတိေပးတာပါကိုႏြားႀကီးရာ။
မဆိုင္ဘူးဆိုတာမရွိပါဘူး။"
လို႕ျပန္ေျပာလိုက္သတဲ့။
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ကိစၥကို အိမ္ေဘးမွာေနတဲ့ကိုဝက္ႀကီးကလည္းၾကားျပန္ေတာ့
မေနႏိုင္ပဲ ႂကြက္ေတြကို သတိေပးျပန္တယ္။
ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
"တကူးတက လာၿပီးသတိေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကိုဝက္ႀကီးလည္း သတိထားေပါ့။
သတိရွိတာက အေကာင္းဆံုးပဲမဟုတ္လား"
ကိုဝက္က
"ငါက အိမ္ေပၚေတာင္တက္တာမဟုတ္ဘူး။
မင္းတို႕အတြက္ေျပာတာ ငါ့ကိုလာၿပီးသတိေပးမေနပါနဲ႕
ဒီကိစၥ ငါနဲ႕မဆိုင္ပါဘူး။"
ႂကြက္ေခါင္းေဆာင္က
"မဆိုင္ဘူးဆိုတာေတာ့မရွိပါဘူး။
သတိရွိတာအေကာင္းဆံုးမဟုတ္လား"
ကိုဝက္လည္း မေက်မနပ္နဲ႕ျပန္လာခဲ့တယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ ညေရာက္လာတယ္။
ထံုစံအတိုင္းေပါ့။ ႂကြက္ဆိုတာက အစာကိုရွာစားမွစားရတာေလ။
ဘယ္သူကမွ လာေကၽြးတာမွ မဟုတ္တာ။
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ကလည္းေထာင္ထားၿပီ။
ညသန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ဆီက အသံၾကားရတယ္။
အိမ္ရွင္မကၾကားတယ္။
"ေဟ့ကိုေရႊ၊ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္က အသံၾကားတယ္။
ရွင္သြားၾကည့္လိုက္ပါအုန္း"
ကိုေရႊသန္းကလည္း မိန္းမကိုေၾကာက္ရသူဆိုေတာ့
ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။
အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ဆီကိုသြားတယ္။
အနားေရာက္လို႕ စူးကနဲ အကိုက္ခံလိုက္ရေတာ့မွ
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္မွာ မိေနတာ ႂကြက္မဟုတ္ပဲ
ေႁမြျဖစ္ေနတာကိုသိလိုက္ရတယ္။
ေႁမြက ႂကြက္ဖမ္းစားဖို႕တက္အလာမွာ
ေႁမြရဲ႕အၿမီးကေထာင္ေခ်ာက္မွာမိေနေတာ့ နားလြန္းတာနဲ႕
အနားလာတဲ့ေတာင္သူဦးႀကီးကိုေရႊသန္းကို
ကိုက္လိုက္တာပဲ။
ေတာင္သူဦးႀကီးကလည္းငါ ပိုးထိၿပီးလို႕ေအာ္ေတာ့
အိမ္သူအိမ္သားေတြကေရာက္လာၾကတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေႁမြကိုရိုက္သတ္လိုက္ၾကတယ္။
ေဆးရုံကိုသြားဖို႕ကလည္းေဆးရုံကမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ။
အခ်ိန္ကလည္း ညသန္းေခါင္ေက်ာ္။
ဒါနဲ႕ရြာကလူေတြက ၾကားဖူးနားဝ ေဆးၿမီးတိုနဲ႕ လုပ္ဖို႕တိုက္တြန္းၾကတယ္။
ေႁမြကိုက္ရင္ အေကာင္းဆံုးက ၾကက္ကိုလည္လွီး၊အဲဒီေသြးကိုေသာက္၊
အဲဒီၾကက္ကိုမီးၿမိွဳက္၊အဲဒီအနံ႕ကိုရႈ၊ဆိုတာေၾကာင့္ အိမ္ကၾကက္ကိုပဲ
လုပ္လိုက္ၾကတာေပါ့။
မဆိုိင္ဘူးဆိုတဲ့ၾကက္လည္းေသၿပီ။
မရပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႕မိုးလင္းေတာ့
ေႁမြဆိပ္တက္ၿပီး ေတာင္သူဦးေရႊသန္းဟာ ေသပါေရာလား။
ေဆးရံုကိုေတာင္သြားခြင့္မရလိုက္ဘူး။
ရြာအသုဘဆိုေတာ့လည္း သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းေကၽြးရတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ ဆြမ္းခ်က္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုေကၽြးေမြးဖို႕
ဆိုၿပီး ဝက္ကိုသတ္လိုက္ရတယ္။
မဆိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ဝက္လည္းေသျပန္ေရာလား။
ေနာက္ ရက္လည္ျပန္ေတာ့ တစ္ရြာလံုးကိုေကၽြးဖို႕ဆိုၿပီး
ႏြားကိုပါ သတ္လို္က္ရျပန္တယ္။
"ငါတို႕နဲ႕မဆိုင္ဘူး"
ဆိုတဲ့ ၾကက္ရယ္၊ဝက္ရယ္၊ႏြားရယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့
အားလံုးဟာ ဆိုင္သြားပါေတာ့တယ္။

++++++++++++++++++++++++
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။
ငါတို႕နဲ႕မဆိုင္ဘူးဆိုတာမရွိပါဘူးဆိုတာကို
အားလံုးကို သိေစခ်င္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္၊
တစ္ေနရာမဟုတ္တစ္ေနရာ၊
တစ္ေၾကာင္းမဟုတ္တစ္ေၾကာင္း၊
မွာေတာ့ ဆိုင္ေနတတ္တာကို
ဒီပံုျပင္ကေန သတိေပးခ်င္တာပါ။

က်ေနာ္တို႕နဲ႕တိုက္ရိုက္မဆိုင္တာေတာင္
က်ေနာ္တို႕ရဲ႕သားသမီး၊ေျမးျမစ္နဲ႕ဆိုင္ရင္လည္း
က်ေနာ္တို႕နဲ႕ဆိုင္တာပါပဲခင္ဗ်ား။
က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ျမန္မာေတြ အမ်ားစုဟာ
ငါတို႕နဲ႕မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး
ေဘးထြက္ထိုင္လိုက္ေတာ့
အခုဘာျဖစ္လဲ?

အားလံုးဆင္းရဲတဲ့အထဲကိုယ္ပါ ပါသြားတာေရာ...
မဆိုင္ဘူးလား?
အားလံုးဥာဏ္နည္းတဲ့အထဲကိုယ္ပါ ပါသြားတာေရာ...
မဆိုင္ဘူးလား?
သဘာဝရင္းျမစ္ေတြ ကုန္သြားတာေရာ....
မဆိုင္ဘူးလား?
ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္သြားတာေရာ....
မဆိုင္ဘူးလား?
........................................
မဆိုင္ဘူးလား?
........................................
မဆိုင္ဘူးလား?
........................................
မဆိုင္ဘူးလား?

" ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႕အတူ..."

ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာႀကီး ဘားနတ္ေရွာဟာ

လန္ဒန္က အထက္တန္းစားအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို

ဒီလိုေမးပါတယ္။

“ ေပါင္စတာလင္တစ္သိန္းရမယ္ဆိုရင္

ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႕

ခင္ဗ်ား တစ္ည အတူအိပ္ႏိုင္ပါ့မလား”

“ သိပ္အိပ္ႏိုင္တာေပါ့ရွင္”

ဘားနတ္ေရွာကထပ္ေမးပါတယ္။

“ တစ္ေပါင္ထဲရမယ္ဆုိရင္ေရာ…”

“ခင္ဗ်ား က်မကို ဘယ္လို္အတန္းအစား

ေအာက္ေမ့လို႕လဲ”

ဘားနတ္ေရွာျပန္ေျပာလိုက္တာက…

“ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။

က်ေနာ္က အနိမ့္ဆံုးေစ်းႏႈန္းကို သိခ်င္လို႕ေမးတာပါ”

+++++++++++++++++++++++++

ေငြအနည္းအမ်ားဟာ အရည္အတြက္ပါပဲ။

ေငြနဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကိုလဲလွယ္တာဟာ

တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္နဲ႕လဲလဲ

တကယ္ေတာ့ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ပါပဲ။

အရည္အခ်င္းကေတာ့

ျပည့္တန္ဆာစိတ္ေမြးရင္

ဘုရင္မျဖစ္ျဖစ္

မိဖုရားျဖစ္ျဖစ္

ျပည့္တန္ဆာပါပဲ။

ဒါကိုဘားနတ္ေရွာကသိခ်င္လို႕ေမးလိုက္တယ္လို႕ထင္မိပါတယ္။

" အလဟႆျဖစ္သြားၿပီ..."

တစ္ခါတုန္းက

သမားေတာ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္တုိ႕ဟာ

ေဂါက္သီးရုိက္ရင္း စကားေျပာၾကတယ္။

ႏွလံုးအထူးကုသမားေတာ္ႀကီးက

“ က်ဳပ္ဆီမွာ လူနာတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

က်ဳပ္ရဲ႕ခန္႕မွန္းခ်က္အရ ဒီလူဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ကတည္းက

ေသရဖို႕ရွိတယ္။

ဒါေပမယ့္ မေသဘူး။

အခုထိအသက္ရွင္ေနတုန္းပဲ။”

ေနာက္ အသည္းသမားေတာ္ႀကီးက

“ အဲဒါေျပာတာေပါ့။

လူနာဟာ တကယ္ပဲ အသက္ရွင္လုိစိတ္ျပင္းျပေနရင္

ေဆးပညာဟာ အလဟႆျဖစ္သြားတတ္တယ္”

လို႕ျပန္ေျပာလို္က္ပါတယ္။

" ေလဟုန္စီးၿပီး လိုက္သြားပါ..."

တစ္ခါတုန္းက
ငွက္ေတြစုၿပီးၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုက်င္းပၾကသတဲ့။
အေဝးဆံုး၊အျမင့္ဆံုးၿပိဳင္တဲ့ၿပိဳင္ပြဲပါ။
ေတာင္ပံပါတဲ့ငွက္တိုင္းပါဝင္ႏိုင္တယ္။
အႀကီး၊အငယ္မခြဲျခားပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ၿပိဳင္ပြဲမက်င္းပေသးေပမယ့္
ဘယ္သူႏိုင္မလဲဆိုတာကုိ ႀကိဳတင္ခန္႕မွန္းၿပီး
အေလာင္းအစားေတာင္လုပ္ေနေလရဲ႕။
'တစ္'ေျပးေနသူကေတာ့ ကိုသိမ္းငွက္ေပါ့။
သိမ္းငွက္ဆိုတာက အျမင့္ဆံုးကိုပ်ံသန္းေနတဲ့ငွက္မ်ိဳးျဖစ္တယ္ေလ။
သူ႕ေတာင္ပံကိုျဖန္႕လိုက္ရင္ ေလဟုန္စီးၿပီး အေဝးဆံုးကိုလည္းပ်ံသန္းႏိုင္တယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ တကယ့္ၿပိဳင္ပြဲေန႕ကိုေရာက္လာတယ္။
တာလႊတ္လိုက္တာနဲ႕ သိမ္းငွက္က အလ်င္အျမန္ပဲပ်ံသန္းသြားတယ္။
တာထြက္တာခ်င္းတူေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ
သိမ္းငွက္က ေရွ႕ကဦးေဆာင္ေနေလရဲ႕။
သိမ္းငွက္ရဲ႕ေနာက္မွာ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ ျပတ္က်န္ခဲ့တယ္။
အေဝးဆံုးနဲ႕အျမင့္ဆံုးေရာက္ခ်ိန္မွာ သိမ္းငွက္က ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
သူ႕ေနာက္မွာ ငွက္တစ္ေကာင္မွပါမလာၾကေတာ့ဘူး။
သိမ္းငွက္လည္းေမာၿပီ။
ေျခကုန္လက္ပန္းလည္းက်ၿပီ။
အေဝးဆံုး၊အျမင့္ဆံုးၿပိဳင္ပြဲလည္း ၿပီးဆံုးၿပီလို႕ယူဆေနခ်ိန္မွာပဲ
ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က သိမ္းငွက္ရဲ႕ေတာင္ပံၾကားက
ျဖတ္ၿပီး သိမ္းငွက္ထက္ေဝးေအာင္၊ျမင့္ေအာင္ပ်ံသန္းသြားပါတယ္။
ၿပိဳင္ပြဲအဆံုးမွာေတာ့ ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးက အႏိုင္ရသြားပါတယ္။
ဆုေပးတဲ့အခမ္းအနားမွာေတာ့ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးကိုဝိုင္းၿပီး အင္တာဗ်ဴးၾကတာေပါ့။
ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘယ္လိုအႏိုင္ရသလဲေပါ့။ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးျပန္ေျဖလိုက္တာက
" သိမ္းငွက္ရဲ႕ေတာင္ပံၾကားမွာေလဟုန္စီးၿပီးလိုက္သြားတာပါ။
သိမ္းငွက္ႀကီးေျခကုန္လက္ပန္းက်သြားခိ်န္က်မွ ေတာင္ပံၾကားကထြက္ၿပီး
အားကုန္ပ်ံသန္းသြားခဲ့တာပါ"
လို႕ေျဖလိုက္ပါတယ္။

++++++++++++++++++++++++++++

က်ေနာ္တိုိ႕အားလံုးဟာ သိမ္းငွက္ေတြမျဖစ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ျဖစ္သမွ်ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလး ေတြထဲမွာေတာ့
အေကာင္းဆံုးႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္
ျဖစ္ဖို႕ေတာ့လိုပါတယ္။

အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႕အတြက္က
အရြယ္အစားႀကီးဖို႕မလိုပါဘူး။
ဥာဏ္ႀကီးဖို႕ပဲလိုပါတယ္။
ဥာဏ္သာႀကီးခဲ့မယ္ဆိုရင္
ဘဝၿပိဳင္ပြဲမွာ အႏိုင္ရဖို႕ဆိုတာ
မခက္ခဲလွေတာ့ပါဘူး။
သိမ္းငွက္ရဲ႕ေတာင္ပံနဲ႕တူတဲ့အရာေတြက
က်ေနာ္တို႕နားမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။
ရွိမွန္းသိဖို႕နဲ႕
သိၿပီး အသံုးခ်ဖို႕သာလိုတာပါ။

ေလဟုန္စီးၿပီး လိုက္သြားဖို႕က
မိဘျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။
ဆရာေကာင္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။
စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။
တရားတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္...
" ေလဟုန္စီးၿပီး လိုက္သြားပါ..."

" သေဘာထား၊ မွတ္ခ်က္..."

တစ္ခါတုန္းက
အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ နီဂရုိးမိသားစုတစ္စုရွိခဲ့ပါတယ္။
အေမျဖစ္တဲ့နီဂရုိးမႀကီးမွာ သားႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သားေတြဟာ အေဖမရွိပါဘူး။
(အေမရိကန္မွာ အေဖမရွိဘဲေမြးတဲ့ကေလးေတြအေျမာက္အမ်ားရွိပါတယ္။)
နီဂရုိးမႀကီးတို႕မိသားစုဟာ ဆင္းရဲလြန္းတာေၾကာင့္
နီဂရုိးမႀကီးဟာ သူမ်ားအိမ္ေတြမွာ အဝတ္ေလွ်ာ္တဲ့အလုပ္ကို
တစ္ေနကုန္ေအာင္လုပ္ရပါတယ္။
အေမက မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္အလုပ္လုပ္ရေတာ့
သားေတြဟာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။
အေမမသိေအာင္
ေက်ာင္းေျပးတယ္။
ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။
မူးယစ္ေဆးဝါးဆိုလည္း လုပ္ျဖစ္တယ္။
အရက္ေသာက္တယ္။
ရန္ျဖစ္တယ္။
မိဘရဲ႕ဆိုဆံုးမမႈမခံရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕သဘာဝအတိုင္း
ဆိုးေပတဲ့လူဆိုးေလးေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၾကတယ္။

အေမ နီဂရုိးမႀကီးက အိမ္တကာလည္ၿပီးအဝတ္ေလွ်ာ္ေတာ့
သတိထားမိတာတစ္ခုရွိတယ္။
သူတို႕မွာေတာ့ ဆင္းရဲလိုက္တာ၊
ဒါေပမယ့္ အဝတ္ေလွ်ာ္ရတဲ့အိမ္ေတြကေတာ့ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္
အရမ္းခ်မ္းသာတာကိုေတြ႕ရတယ္။
ဘာေၾကာင့္ခ်မ္းသာတာလည္းေပါ့။
စဥ္းစားတယ္။
သတိထားၿပီးေလ့လာၾကည့္မိတယ္။
" သူတို႕အိမ္မွာ ရွိတဲ့အရာေတြ အားလံုးလိုလို ငါ့အိမ္လည္းရွိတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ခုသတိထားမိတာက
ခ်မ္းသာတဲ့အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ စာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။
အဲဒါေတာ့ ငါ့အိမ္မွာ မရွိဘူး။
စာအုပ္ေတြဟာ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းခဲြျခားျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္းလား၊
ဟုတ္ႏိုင္တယ္"
လို႕သူမေတြးမိတယ္။
ဒါနဲ႕အိမ္ေရာက္တာနဲ႕သားေတြကို ေခၚလို္က္တယ္။
"သားတို႕၊ ခ်မ္းသာတဲ့အေၾကာင္းေျပာမလို႕၊
အေမ့စကားကိုနားေထာင္မလား"
"သားေတြက နားေထာင္မယ္"
ဆိုေတာ့
"လာလိုက္ခဲ့"
ဆိုၿပီးသားႏွစ္ေယာက္ကိုစာၾကည့္တိုက္ေခၚသြားတယ္။
စာၾကည့္တိုက္ေရာက္ေတာ့သားေတြကို စာၾကည့္တိုက္ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕
မိတ္ဆက္ေပးတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမွာတယ္။
"သားတို႕ေန႕တိုင္း စာၾကည့္တိုက္မွာ
အနည္းဆံုးစာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ရမယ္။
ဖတ္ၿပီးတဲ့စာအုပ္ပါအေၾကာင္းအရာကိုလည္း
စာတစ္မ်က္ႏွာေလာက္ေရးၿပီး
အေမ့ကိုေပးရမယ္။
ဒါမွ သားတို႕ ဘာစာအုပ္ေတြဖတ္တယ္ဆိုတာကို အေမကသိမယ္"
လို႕မွာတယ္။
ဒါနဲ႕ကေလးေတြဟာ အျပင္မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းမယ့္အစား
စာၾကည့္တိုက္မွာ အခ်ိန္ေတြကုန္လာခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ဖတ္ၿပီးတဲ့စာအုပ္ေတြလည္း
မ်ားသထက္မ်ားလာတယ္။
အစပိုင္းမွာေတာ့ ေတြ႕သမွ်စာအုပ္ေတြကို အကုန္ဖတ္တာေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာေတာ့ ဝါသနာနဲ႕နီးစပ္တဲ့စာအုပ္ေတြကို ပိုဖတ္ျဖစ္လာတယ္။
စာအဖတ္မ်ားေတာ့ အတန္းထဲမွာလည္း စာေတာ္သူေတြျဖစ္လာတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ၾကာလာေတာ့ သားႀကီးဟာ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ျဖစ္လာတယ္။
သားငယ္က ဆရာဝန္ႀကီးျဖစ္လာခဲ့တယ္။
အေမမ်ားေန႕တစ္ေန႕မွာ အေမကို ေတြ႕ဖို႕
သားႏွစ္ေယာက္စလံုး အေမ့အိမ္ကိုျပန္လာၾကတယ္။
အေမ့ကို ဖက္တယ္၊နမ္းတယ္။ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာတယ္။
သားႀကီးေရွ႕ေနခ်ဳပ္က
" အေမသာ က်ေနာ္တို႕ကို စာၾကည့္တိုက္နဲ႕မိတ္ဆက္မေပးရင္
အခုေလာက္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ အရက္သမားလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။
မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲသူလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။
ေထာင္က်သူေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေတြမျဖစ္တာဟာ အေမ့ေၾကာင့္ပါ။
အခုလို ေအာင္ျမင္တဲ့ပညာရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္
လုပ္ေပးတဲ့ အေမ့ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
သိခ်င္တာတစ္ခုေတာ့ေမးပါရေစ။
က်ေနာ္တို႕ကို စာအုပ္ေတြအေျမာက္အမ်ားဖတ္ခိုင္းတယ္။
ဖတ္ၿပီးတဲ့စာအုပ္တိုင္းကို သေဘာထားမွတ္ခ်က္ေတြေရးခုိင္းတယ္။
အဲဒါေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး အေမ့ရဲ႕သေဘာထားမွတ္ခ်က္တစ္ခုမွလည္း
က်ေနာ္တို႕မသိခဲ့ရဘူး။
သိခ်င္တာက အေမ့ရဲ႕သေဘာထားမွတ္ခ်က္ကို
က်ေနာ္တို႕ သိခ်င္ပါတယ္"

အေမနီဂရုိးမႀကီးဟာထိုင္ရာက ေလးေလးပင္ပင္ထတယ္။
ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲဝင္သြားတယ္။
ေသတၱာေလးတစ္လံုးကိုယူလာတယ္။
အဲဒီေသတၱာထဲက လက္ကိုင္ပုဝါနဲ႕ထုပ္ထားတဲ့အထုပ္ေလးႏွစ္ခုကိုဆြဲထုပ္တယ္။
သားေတြေရးေပးခဲ့တဲ့စာရြက္ေတြဟာ ထြက္လာတယ္။

အေမနီဂရုိးမႀကီးျပန္ေျပာလိုက္တာက...
" အေမက သေဘာထားမွတ္ခ်က္မေပးတတ္ပါဘူးသားတို႕ရယ္။
အေမမွ စာမတတ္တာ"တဲ့။

+++++++++++++++++++++++

ဒါဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။
စာဖတ္သူနဲ႕မဖတ္သူဟာ ၾကာလာနဲ႕အမွ်
အေတြးအျမင္ေတြ၊အသိဥာဏ္ေတြ
ကြာခ်င္တိုင္းကြာျခားသြားတတ္ပါတယ္။

"စာဖတ္သူတိုင္း သန္းႂကြယ္သူေဌးမျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္
သန္းႂကြယ္သူေဌးတိုင္းကေတာ့ စာဖတ္ၾကတယ္"
ဆိုတာ ဆိုးရုိးတစ္ခုလိုျဖစ္လာပါၿပီ။

စာအုပ္ေတြေစ်းႀကီးတယ္လို႕မညည္းလိုက္ပါနဲ႕။
စာမဖတ္လိုက္တဲ့အတြက္
ဘဝမွာ တန္ဖိုးႀကီးႀကီးေပးလိုက္ရတာေတြအမ်ားႀကီးပါ။
သတိထားမိရင္ သိပါလိမ့္မယ္။

က်ေနာ္တို႕ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ
ေက်ာင္း၊ကန္၊ဇရပ္ေတြ ေပါမ်ားသေလာက္....
စာၾကည့္တိုက္ေတြ ေပါမ်ားလာခဲ့မယ္ဆိုရင္......

" ဘာသာတရားကိုင္းရႈိင္းသူ..."

တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္တြင္ လူေတြ႕စာေမးပြဲ မွျပန္လာတဲ့
သားေမာင္လႈိင္ထြန္းကို
မိဘမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ကိုေအးေမာင္နဲ႕မနန္းေဖာင္းတို႕က
စိတ္ဝင္တစားဝိုင္းေမးၾကတယ္။

" ဘဲ့နဲ႕လဲ...
သား
ေျဖႏိုင္ရဲ႕လား"

သားျဖစ္သူ ေမာင္လႈိင္ထြန္း
ျပန္ေျပာလိုက္တာက...

"မဆိုးပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ေမးတဲ့ပါေမာကၡက တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။
ဘာသာတရားအေတာ္ကိုင္းရႈိင္းပံုေပါက္တယ္။
သူ႕ေမးခြန္းကို သားက ေျဖလိုက္တိုင္း
မ်က္လံုးကို အေပၚလွန္ၿပီး
"ဘုရား၊ ဘုရား"
လို႕ အၿမဲတမ္းေျပာတယ္"