သက္ေတာ္(၁၀၂)ႏွစ္ ေနသြားရတဲ့
စစ္ကိုင္းေရႊဟသၤာေတာရဆရာေတာ္ႀကီးကို
အသက္ရွည္ေအာင္ေနနည္း ခဏခဏေမးျမန္းလြန္းလို႕
ဆရာေတာ္က
သက္ရွည္၊က်န္းမာျခင္းရဲ႕ အဓိက အခ်က္သံုးခ်က္ကို
ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။
“နည္းနည္းစား၊
မ်ားမ်ားေလွ်ာက္၊
ေခါင္းၾကည္ေအာင္ထား၊ ”
လို႕ ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။
ေခါင္းၾကည္ေအာင္ထားဆုိတာက
စိတ္ခ်မ္းသာစရာ၊
ကုသိုလ္ျဖစ္စရာကိုသာေတြးပါ။
စိတ္ဆင္းရဲစရာ၊
အကုသိုလ္ျဖစ္စရာကို
တစ္ခါတုန္းက နာမည္ႀကီးကုမၸဏီတစ္ခုက
အတြင္းေရးမွဴးတစ္ဦးကို အလိုရွိတဲ့အတြက္
လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ ဥကၠ႒ ကေလွ်ာက္လာသူမ်ားကို
အကဲျဖတ္ေရြးခ်ယ္ေပးရန္
စိတ္ပညာရွင္တစ္ဦးကို တာဝန္ေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီရာထူးအတြက္ေလွ်ာက္ထားသူ အမိ်ဳးသမီး (၃)ဦးကို
တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း လူေတြ႕ၿပီး ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။
စိတ္ပညာရွင္က ပထမအမ်ိဳးသမီးကို
” ႏွစ္ နဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းရင္ဘယ္ေလာက္လဲ”
လို႕ ေမးခဲ့ပါတယ္။
“ ေလး”ရတယ္လို႕ ျမန္ျမန္ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးငယ္က္ုိေမးေတာ့
ဒုတိယအမိ်ဳးသမီးက
“၂၂ ”လည္းရႏိုင္ပါတယ္”
လို႕ေျဖပါတယ္။
တတိယအမ်ိဳးသမီးက
“၂၂”လည္းရႏိုင္သလို “၄”လည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္
လို႕ေျဖပါတယ္။
အမိ်ဳးသမီးေလးမ်ား ထြက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ စိတ္ပညာရွင္က
ဥကၠ႒ဆီကို ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားစြာ သြားေတြ႕ပါတယ္။
“အဲဒီမွာ စိတ္ပညာရဲ႕တန္ဖိုး သိတာပဲ။
ပထမအမိ်ဳးသမီးကေတာ့ သိပ္ထင္ရွားတာကိုပဲ ေျပာပါတယ္။
ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေသခ်ာေနတဲ့ ကိစၥကိုေတာင္
သံသယရွိတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။
တတိယအမိ်ဳးသမီးကေတာ့ ႏွစ္မိ်ဳးစလံုး အႀကံဳးဝင္ေနပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဘယ္အမိ်ဳးသမီးကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္ပါသလဲ”
လို႕တင္ျပပါတယ္။
ဥကၠ႒က
“ငါလိုခ်င္တာကေတာ့ ဆံပင္ေရႊေရာင္၊
မ်က္လံုး ျပာလဲ့လဲ့နဲ႕
အေခ်ာဆံုးေကာင္မေလးကိုပါပဲ”
လို႕ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္ျမတ္ႏိုးပါ။
ဒီဘဝရရွိလာျခင္းအတြက္
အၿမဲ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ပါ။
ဘဝမွာႀကံဳေတြ႕ရၿမဲျဖစ္တဲ့အခက္အခဲမ်ား၊
မလြယ္ကူတဲ့အေၾကာင္းခ်င္းရာမ်ား၊
ကိုတိမ္းေရွာင္လႊဲဖယ္မႈ မျပဳျခင္းအားျဖင့္
ဒီဘဝကို ႏွစ္သက္ လက္ခံ ေၾကာင္းျပသပါ။
ၿပီးရင္ မိမိရဲ႕ အရည္အခ်င္း၊
အစြမ္းအစမ်ားကို နဂိုရွိတာထက္
နည္းနည္းပိုၿပီး တိုးျမွင့္သံုးစြဲၾကည့္ပါ။
ကိုယ့္အစြမ္းအစေတြဟာ ကိုယ္ထင္ထားတာထက္
အမ်ားႀကီးပိုမို ႀကီးမားတယ္ဆိုတာေတြ႕လာပါလိမ့္မယ္။
Ref; ( Arthur Gordon … The Best Advice I Ever Had )
ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္သားတစ္ေယာက္ဟာ
ဆရာဝန္ထံေရာက္လာၿပီးေျပာတယ္။
“ ေဒါက္တာ၊
က်ေနာ္ ဝမ္းခ်ဳပ္ေနတာ ၅-ရက္ရွိေနၿပီ ”
ဆရာဝန္က လူနာကို စမ္းသပ္ၾကည့္ရႈတယ္။
အဲဒီေနာက္အမိန္႕ေပးလိုက္တယ္။
“ ခံုေပၚ ေမွာက္အိပ္လိုက္ပါ ”
လူနာက ေမွာက္အိပ္လိုက္တယ္။
ဆရာဝန္ဟာ ဘာမေျပာ၊ ညာမေျပာနဲ႕
လူနာရဲ႕ တင္ပါးဆံုကို သစ္သားျပားနဲ႕ တအားရုိက္လိုက္တယ္။
“ ကိုင္း၊ အခု အိမ္သာကို သြားေတာ့ ”
ခဏၾကာတဲ့အခါ ရႊင္လန္းတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕
ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္သား
လူနာအိမ္သာခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။
“ ေက်းဇူးပါပဲ ေဒါက္တာ၊
အခုမွပဲ ေပါ့သြားေတာ့တယ္။
အခု က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ”
ဆရာဝန္ ေျပာလိုက္တာကေတာ့…
“ ေနာင္ ဝမ္းသြားတဲ့အခါ
ဘိလပ္ေျမထည့္တဲ့စကၠဴအိတ္ကို မသံုးနဲ႕ ”
တစ္ခါတုန္းက ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သူ ဆီဗယ္ဟာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွ
တျခားၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သို႕ ရထားျဖင့္ ခရီးသြားပါတယ္။
သူဟာ အလြန္သတိေမ့တတ္သူတစ္ဦးျဖစ္တယ္။
သူရဲ႕ ရထားလက္မွတ္ကို ဘယ္မွာ ထားမွန္း သတိမရတဲ့အတြက္
ရထားေပၚအေရာက္ လက္မွတ္စစ္မ်ားက
စစ္ေဆးတဲ့အခါ ရထားလက္မွတ္ကို မျပႏိုင္ပါ။
“ ကိစၥမရွိပါဘူးခင္ဗ်ာ၊
က်ေနာ္တို႕ကေတာ့ ဆရာႀကီးကိုသိပါတယ္ ”
လို႕လက္မွတ္စစ္မ်ားက ေျပာပါတယ္။
“ မင္းတို႕ သိတာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ခက္တာက လက္မွတ္မပါဘဲ
ငါ ဘယ္သြားရမယ္္ဆိုတာ
ငါက ဘယ္လိုလုပ္သိရမွာလဲ ”
လို႕ ဘုန္းႀကီးက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ဘယ္ျမင္းမွ အထိန္းႀကိဳးမတပ္ဆင္ရင္
လိုခ်င္တဲ့ေနရာကို မေရာက္ႏိုင္ပါ။
ေရေႏြးေငြ႕
သို႕မဟုတ္
ဓါတ္ေငြ႕တို႕ကိုလည္း
သတ္မွတ္တဲ့ လမ္းအတိုင္း
လမ္းေၾကာင္း ဖြင့္မေပးဘူးဆိုရင္
ဘာကိုမွ
တြန္းအား၊ဖိအားေပးႏိုင္တဲ့
သတၱိျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေရတံခြန္ကိုလည္း
ျဖတ္ေစလိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတြင္းကို
ျဖတ္သန္းသြားလာေစျခင္းသာ မရွိပါက
အင္အား
သို႕မဟုတ္
လွ်ပ္စစ္အလင္းဆိုတာ
ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ေပၚလာစရာ မရွိပါ။
အလားတူပင္…
ဘဝမွာလည္း အာရုံစူးစူးစိုက္စို္က္ျပဳလုပ္ျခင္း ၊
စိတ္ကို တစ္ခုခုမွာ ႏွစ္ျမွဳပ္ေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႕
စည္းကမ္းနဲ႕ အညီ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိပါက
ဘယ္လိုမွ ႀကီးပြားျခင္း၊
တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္းဆိုတာ မရွိႏိုင္ပါဘူး။
တစ္ခါတုန္းက
လူတစ္ဦးဟာ သူ႕ဆႏၵနဲ႕ဆန္က်င္ၿပီး အၿမဲေျပာေလ့ရွိတဲ့အတြက္
သူ႕ကို “ဦးဟင့္အင္း ”
လို႕ အမည္တြင္ပါတယ္။
သူဟာ ေပါင္မုန္႕တစ္လံုးဝယ္ရန္ေပါင္မုန္႕ဆိုင္ ကိုသြားပါတယ္။
ဆိုင္ရွင္က ” ေပါင္မုန္႕လိုခ်င္ပါသလားခင္ဗ်ာ ”လို႕ ေမးရာ၊
သူက“ ဟင့္အင္း ”လို႕ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
သူဟာ ေထာပတ္လည္း ဝယ္ခ်င္ပါတယ္။
ဆို္င္ရွင္က ”ေထာပတ္လိုခ်င္ပါသလား ”လို႕ ေမးျပန္ပါတယ္။
အဲဒီလူက ဆန္႕က်င္ေျပာေနက်အတိုင္း
“ ဟင့္အင္း ”
လို႕သာ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။
“ ဟာ ဒီလိုဆိုရင္ က်ေနာ္ခင္ဗ်ားအတြက္
ေရာင္းေပးႏိုင္တာ ဘာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး ”
လို႕ဆိုင္ရွင္ကေျပာပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္
“ဦးဟင့္အင္း ”
ဟာလက္ထဲမွာ ဘာမွမဝယ္ဘဲ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။
သူလိုခ်င္တဲ့အရာ ဘာမွ မရခဲ့ပါ။
ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူဟာသူလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႕
လုပ္ေလ့ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။
သူဆာေလာင္တဲ့အခါ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ဟင္းခ်ိဳအိုးကို
ၾကမ္းျပင္ေပၚကို သြန္ခ်တတ္ပါတယ္။
ေရဆာတဲ့အခါ ေရခြက္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚကို သြန္ခ်တတ္ပါတယ္။
အိပ္ခ်င္တဲ့အခါ အိပ္ရာေပၚကို ေရေတြ ေလာင္းခ်တတ္ပါတယ္။
တစ္ေန႕မွာ
“ဦးဟင့္အင္း ” ရဲ႕အိမ္တံခါးကို
တစ္ေယာက္ေယာက္ လာေခါက္ပါတယ္။
“ဦးဟင့္အင္း ”
ရွိပါသလားလို႕ အသံထြက္လာပါတယ္။
“ဦးဟင့္အင္း ”က မရွိဘူးလို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။
တံခါးေခါက္တဲ့အမိ်ဳးသမီးက
အထဲမွာလူရွိမွန္းသိလို႕ တံခါးဖြင့္ၿပီး ဝင္လာပါတယ္။
အလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ဦးဟာ
စားစရာျခင္းေတာင္းဆြဲၿပီး ဝင္လာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သူမဟာ ဘာမွ ေမးမေနေတာ့ပါ။
ပါလာတဲ့ ေပါင္မုန္႕၊ေထာပတ္၊ ဝက္အူေခ်ာင္းေတြကို ထုတ္ၿပီး စားဖို႕ျပင္ပါတယ္။
အဲဒီအခါ
“ဦးဟင့္အင္း ”ဟာ
အမ်ိဳးသမီးေလးေဘးတြင္ ဝင္ထိုင္ၿပီး စားပါတယ္။
သူတို႕ႏွစ္ဦးဟာ အတူတူ ေန႕လည္စာ အဝစားၾကပါတယ္။
အားလံုးစားၿပီးတဲ့အခါ အမိ်ဳးသမီးက
“ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်မလာရဦးမလား ”
လို႕ေမးပါတယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဦးဟင့္အင္း က
“ ေအး ”
လို႕ျပန္ေျဖလိုက္ပါေတာ့တယ္။
ကိုေအာင္မင္းက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ
ကိုတင္ဝင္းကိုေမးတယ္။
“ အသက္ ၄၀-ႏွစ္ေက်ာ္မွ မိ္န္းမယူရသတဲ့၊
ကိုတင္ဝင္း ခင္ဗ်ားဘာစိတ္ကူးေပါက္ၿပီး
လူပ်ိဳႀကီးဘဝကို စြန္လႊတ္လိုက္ရတာလဲ ”
ကိုတင္ဝင္းက
“ ဆိုင္ထမင္း၊ဆိုင္ဟင္းခ်ည္း စားေနရတာက
ို ၿငီးေငြ႕လာလို႕ပါဗ်ာ ”
ကိုေအာင္မင္းက
“ အခုေကာ…”
ကိုတင္ဝင္းျပန္ေျပာလိုက္တာက...
“ ဆိုင္ထမင္း၊
ဆိုင္ဟင္းကို ျပန္ႀကိဳက္လာၿပီ ”
မူႀကိဳေက်ာင္းတစ္ခုမွာျဖစ္တယ္။
မူႀကိဳေက်ာင္းသားေလး
ေမာင္သိုင္းေအာင္ေက်ာ္က
“ဆရာမ၊
ေရျမင္းဆိုတာ ဘာလဲဟင္ ”
ဆရာမ ေဒၚေအးေအးၿပံဳးက
“ရူးသြပ္ေနတဲ့ ငါး ”
ေမာင္သိုင္းေအာင္ေက်ာ္က
“အဲဒါဆို ဘာျဖစ္လို႕ သူ ကုန္းေပၚမွာေနလဲ ”
ဆရာမ ေဒၚေအးေအးၿပံဳးက
“ဆရာမ ေျပာၿပီးပါပေကာ၊
ရူးသြပ္ေနပါတယ္လို႕ ”
အဘိုး ဦးဘဉာဏ္ဟာ
ႏွစ္တစ္ရာ (၁၀၀)ျပည့္ေမြးေန႕ကို က်င္းပပါတယ္။
“အဘိုးရဲ႕ အသက္ရွည္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ”
လို႕ ေမြးေန႕ပြဲကိုတက္လာသူ ကိုသီဟေက်ာ္က
စူးစမ္းေမးျမန္းပါတယ္။
အဘိုးက ဂုဏ္္ယူဝင့္ႁကြားစြာျဖင့္
“အဘိုးက ေဆးလိပ္မေသာက္ဘူး။
အရက္ေသစာလည္း မေသာက္သံုးဘူး။
အစားအစာကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အလြန္အကၽြံ ပိုမစားဘူး။
ည (၁၀)နာရီဆို အိပ္ရာဝင္ၿပီး နံနက္ (၆)နာရီဆို အိပ္ရာက ထပါတယ္။”
လို႕ရွင္းျပပါတယ္။
အဲဒီလို တိတိက်က် ေနခဲ့တာဟာ
တကယ္ခ်ီးက်ဴးစရာပါပဲခင္ဗ်ား။
ဒါေပမယ့္
က်ေနာ့္အဘုိးက အဘိုးလိုပဲ လုိက္နာေနထိုင္ခဲ့တာပါပဲ။
သူကေတာ့ အသက္ (၆၀)မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။”
လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
“သူက အဲဒီအေလ့အက်င့္ေတြကို
လိုသေလာက္ၾကာၾကာ မေလ့က်င့္ခဲ့လို႕ေနမွာပါ ”
လို႕ အဘိုးဦးဘဉာဏ္ကျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
