တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕မွာေနတုန္းက
ေဆးခန္းရဲ႕ေဘးနားအခန္းက ႏွစ္ေကာင္ေခြးေမြးထားတယ္။
တစ္ေကာင္က တုတ္ႀကီး၊
ေနာက္တစ္ေကာင္က ဗိုလ္နီ၊
ဘာေၾကာင့္ဒီနာမည္ကိုေပးထားတဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ မေမးမိပါ။
အႀကီးေကာင္က တုတ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး၊
အနီေရာင္ရွိတဲ့အေကာင္ကို ဗိုလ္နီလို႕ေပးထားမယ္လို႕ယူဆရတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူတို႕ကို ေမြးထားတဲ့ပိုင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးဟာ
ဒီအိမ္ေရာက္ၿပီးမၾကာခင္မွာပင္ ေလျဖတ္ပါေတာ့တယ္။
ေသြးတိုးေရာဂါရွိေနတယ္။
ဝက္သားဟင္းကို မစားရမေနႏိုင္လို႕ေလျဖတ္တာလို႕ေျပာတယ္။
ဝက္သားေၾကာင့္ တိုက္ရုိက္ေလျဖတ္တာလို႕ေတာ့ မထင္ပါဘူး။
အစားအေသာက္မဆင္ခ်ဥ္လို႕ေလျဖတ္တာလို႕ထင္မိပါတယ္။
သူမေလျဖတ္ေတာ့ ဟိုႏွစ္ေကာင္ကို ထမင္းေကၽြးမယ့္သူမရွိေတာ့ပါ။
အိမ္က မိန္းမကလည္း သဒၶါေကာင္းေတာ့
သူတို႕ကို ထမင္းေကၽြးသူေပၚလာပါေတာ့တယ္။
ေစာေစာပိုင္းကေတာ့ ေန႕လည္စာစားတုိင္း ထမင္းတစ္ဝက္ကိုစားၿပီး၊
က်န္တစ္ဝက္ကို သူတို႕အတြက္အၿမဲခ်န္ထားျဖစ္တယ္။
ႏွစ္ေယာက္က တစ္ဝက္စီသာစားေတာ့ ႏွစ္ေကာင္အတြက္ လံုေလာက္ေနပါေတာ့တယ္။
က်ေနာ္တို႕က တစ္ေန႕ကို ပံုမွန္တစ္နပ္သာစားျဖစ္ပါတယ္။
က်န္းမာေရးအတြက္ အစားအေသာက္ကိုဆင္ခ်ဥ္တဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာတစ္ဦးကေျပာပါတယ္။
ေရာဂါေတြအားလံုးရဲ႕ ၉၀%ဟာ အစားအေသာက္ေၾကာင့္ျဖစ္လာတာလို႕ေျပာဖူးတယ္။
ေနာက္ပိုင္း လူကတစ္ေန႕တစ္ႀကိမ္စားလို႕လံုေလာက္ႏို္င္ေပမယ့္
ေခြးအတြက္ေတာ့ လံုေလာက္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ထင္တာေၾကာင့္
သူတို႕အတြက္ညစာစားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးရပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီေခြးႏွစ္ေကာင္အျပင္ က်န္တဲ့ေခြးမ်ားကိုလည္း ေကၽြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေခြးဆိုတာမိ်ဳးက ဗိုက္ဝေအာင္စားေနရေပမယ့္
က်န္တဲ့ေခြးမ်ားကို အစားေကၽြးရင္ မႀကိဳက္တတ္ပါ။
က်န္တဲ့ေခြးေတြကို ဝင္ကိုက္ပါေတာ့တယ္။
အစားအတြက္ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ ကိုက္တတ္တဲ့သတၱဝါကို
ေခြးလို႕ေခၚပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ေခြးေတြေကၽြးတဲ့ကုသိုလ္ကိုတန္ဖိုးထားရင္းနဲ႕
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ပါတယ္။
သံေယာဇဥ္လည္းျဖစ္လာပါတယ္။
အေမရိကားကို လာဖို႕အေၾကာင္းျဖစ္ေပၚလာေတာ့
ေခြးေတြေကၽြးတဲ့သံေယာဇဥ္ကို မျဖတ္ခ်င္ပဲျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။
သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုပဲေလဆိုၿပီးထားခဲ့ရတယ္။
ကိုယ္မေကၽြးလည္း ကိုယ့္လို
ကုသိုလ္စိတ္နဲ႕ေကၽြးမယ့္သူေပၚလာလိမ့္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္။
အေမရိကားေရာက္္လာေတာ့
ေန႕တိုင္း ထမင္းကို္ စားတဲ့အခြင့္အေရးရလို႕ေနပါတယ္။
ျမန္မာဘာသာစကားေျပာတဲ့အခြင့္အေရးလည္းေန႕တိုင္းရေနပါတယ္။
ေခြးကိုထမင္းေကၽြးတဲ့အခြင့္အေရးေတာ့မရေတာ့ပါ။
အေမရိကားမွာ ပိုင္ရွင္မဲ့ေခြးမရွိပါ။
ေခြးေမြးခ်င္ရင္ မွတ္ပံုတင္ရတယ္။
ကာကြယ္ေဆးထိုးေပးရတယ္။
ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ကုန္က်စရိတ္က ႀကီးမားလြန္းလွပါတယ္။
ေခြးမေမြးႏိုင္ပါ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ အရင္ဆံုးရုန္းကန္ရေပဦးမယ္။
လမ္းေပၚက ေခြးမရွိေတာ့ ေခြးေကၽြးရတဲ့ကုသိုလ္လည္းမရႏိုင္ပါ။
ဒီကေခြးကလည္း ကိုယ္စားတဲ့အက်န္ထမင္း၊ဟင္းကိုလည္း မစားတတ္ၾကပါ။
သူတို႕အတြက္ ေခြးအစားအစာကိုငယ္ငယ္ကထဲက စားလာတဲ့အတြက္
က်န္တဲ့အစားအစာကို မစားတတ္ေတာ့ပါ။
လူက ကိုယ့္ရဲ႕ဝင္ေငြေပၚမူတည္ၿပီးအစဥ္ေျပေအာင္
အစားအစာကိုေျပာင္းလဲစားႏိုင္ေပမယ့္
အေမရိကန္က ေခြးေတြကေတာ့ ျဖစ္သလိုမစားႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။
က်ေနာ္ငယ္ငယ္က Cowboy (ေကာင္းဘြိဳင္္း)ဇာတ္ကားမ်ားနဲ႕ရင္းႏွီးေနခဲ့ရတဲ့အတြက္
အေမရိကားကိုေရာက္ရင္ေကာင္းဘြိဳင္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ေတြ႕ရမွာပဲလို႕
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေပမယ့္ အခုထိေတာ့တစ္ေယာက္မွ အျပင္မွာ မေတြ႕ဖူးေသးပါ။
ဒါေပမယ့္ ေဒါ့ဘြိဳင္း (Dogboy)၊ေဒါ့ဂဲလ္ (Doggirl) ေတြကိုေတာ့ေန႕တိုင္းေတြ႕ေနရပါတယ္။
အလြန္ေခတ္စားတဲ့ စတိုင္လ္တစ္မ်ိဳးလည္းျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။
အခ်ိဳ႕က ေခြးတစ္ေကာင္၊
အခ်ိဳ႕က ေခြးႏွစ္ေကာင္၊
အခ်ိဳ႕က ေခြးသံုးေလးေကာင္ကို လည္ပတ္ကိုယ္စီနဲ႕
ဆြဲၿပီးလမ္းေလွ်ာက္လာသူေတြ အမ်ားအျပားကိုေတြ႕ရတတ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ေခြးနဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ေခြးပန္းၿခံဆိုၿပီး သီးျခားရွိပါတယ္။
ေခြးပိုင္ရွင္က ကို္ယ့္ေခြးကို လည္ပတ္နဲ႕ဆြဲၿပီး အဲဒီပန္းၿခံေရာက္ေတာ့မွ
လည္ပတ္ကိုျဖဳတ္ေပးခြင့္ရွိပါတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ ေခြးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္ေျပးခြင့္ရပါတယ္။
အျခားေခြးေတြနဲ႕မိတ္ဆက္ခြင့္ရပါတယ္။
ေရာက္စမို႕ထင္ပါ့။
ဒီလိုမ်ိဳးေခြးပန္းၿခံကိုေရာက္ေတာ့ တအံ့တၾသျဖစ္ရပါတယ္။
ဆရာဝန္ကေတာ္တစ္ေယာက္ အိမ္လာလည္ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။
“ အေမရိကန္ေရာက္တာ တစ္ခုေတာ့ေကာင္းတာေပါ့။
အကုသိုလ္ေတြနည္းသြားတယ္ေလ။”
“ ဘာေၾကာင့္လဲ”
လို႕က်ေနာ္က စပ္စပ္စုစုေမးျဖစ္ပါတယ္။
“ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ဒီမွာက ျခင္ေတြ၊ယင္ေတြ၊မရွိဘူးေလ။
ဒီေတာ့ ျခင္ေတြရုိက္စရာမလိုဘူးေပါ့။
ယင္ေတြ သတ္စရာမလိုဘူးေလ။
အဲဒါေၾကာင့္ သူ႕အသက္သတ္ျခင္းဆိုတဲ့အကုသိုလ္ေတြမျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့”
သူမေျပာေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုပါပဲ။
“ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ေဝစုစားစရာထဲက ေခြးေကၽြးတဲ့ကုသိုလ္လည္းမရပါဘူးဗ်ာ…”
လို႕ေျပာလိုက္ခ်င္ေပပါတယ္။
စိတ္ထဲကေျပာလိုက္ေပမယ့္
အသံေတာ့မထြက္ျဖစ္လိုက္ပါ။
ေတာ္ၾကာ
"ေခြးေမြးပါလား"လို႕
ေျပာေနမွ အခက္ေတြ႕ေနအုန္းမယ္။
