သို႕
ခ်စ္တဲ့အေမ
သား သတိတရ စာေရးလိုက္ပါတယ္။
အေမဆီကို သားစာမေရးျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာသြားၿပီ။
အေမဆီကို စာေရးခ်င္စိတ္က ျဖစ္ေနတာ ခဏခဏပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ အလုပ္က တစ္ေန႕လံုးလိုလို ျဖစ္ေနတာမို႕
မေရးျဖစ္ဘူး။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ပင္ပန္းတာေၾကာင့္
စိတ္ကူးေတြကို ျပန္ဖမ္းမရတာေၾကာင့္
မေရးျဖစ္ျပန္ဘူး။
တစ္ပတ္တစ္ရက္ ပိတ္ရက္ရျပန္ေတာ့လည္း
တစ္ပတ္လံုးလံုး ပင္ပန္းမႈေၾကာင့္
မေရးျဖစ္ျပန္ပါဘူး။
အခု မေရးရင္ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေရးႏိုင္ေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့အေတြး
ေပၚလာေတာ့မွ ေရးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးေရးလိုက္ပါတယ္။
ဟုတ္တယ္အေမ။
ခံစားခ်က္ဆိုတာ ေပၚလာတုန္း ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ရင္
ဖမ္း။
မဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ရင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အရာပဲေလ။
ဘာၿမဲတာ ရွိလို႕လဲဆိုတဲ့ အေမရဲ႕စကားအတိုင္းပါပဲ။
ေနာင္ေတြးၿပီး ေရးဦးေတာ့ အေၾကာင္းကိုသာ
ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္မယ္။
ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ဖမ္းႏိုင္ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
အေမ့ကို ရင္ဖြင့္ရဦးမယ္။
အခုလုပ္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္လုပ္ငန္းကိုလုပ္ေနတာ
(၆)ေတာင္ ေက်ာ္ၿပီ။
လုပ္ငန္းကိုေတာ့ ကၽြမ္းက်င္လာပါတယ္။
စားသံုးသူ ေတြရဲ႕သေဘာလည္း သိလာပါတယ္။
တတ္သိနားလည္မႈေတြလည္း သိသိသာသာ တိုးလာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးကေတာ့ က် က်လာတယ္။
အရင္ဆံုးျဖစ္တာက ႏွာေခါင္းထဲကေသြးစေသြးနေတြ
မၾကာမၾကာ ထြက္တယ္။
ဆရာဝန္ျဖစ္ခဲ့ဖူးေတာ့ အေတြးက အဆံုးအစမရွိ
ေတြးျဖစ္တယ္။
အသိက အဆိုးဆံုးေတြကို သိေနေတာ့ ေၾကာက္တဲ့စိတ္
ျဖစ္လာတယ္။
မီးဖိုေခ်ာင္မွာ လုပ္ရေတာ့ အနံ႕အသက္ေပါင္းစံုနဲ႕ေတြ႕ထိေနရတယ္။
အဆိုးဆံုးက ဓာတုေဆးေတြပဲ။
အဲဒီအနံ႕အသက္ရရင္ အသက္ရႈရၾကတ္လာတယ္။
အေအးခန္းထဲဝင္ၿပီး အသက္ကို ဝဝလင္လင္ရႈရတာလည္း
ခဏခဏပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခုက အဆစ္အျမစ္ေတြ ကိုက္ခဲလာတာပါပဲ။
အခုေလာေလာဆယ္ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ဘယ္ဖက္လက္ေကာက္အဆစ္ကိုက္ခဲေနတာပဲ။
သံုးပတ္ေလာက္ရွိေတာ့မယ္။
လူစားမရွိေတာ့ နားလို႕လဲ မရဘူး။
အေလးအပင္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီးမ, ေနရတယ္။
နာနာနဲ႕ လုပ္ေနရတာေပါ့။
ဆိုင္ကလည္း တစ္ေန႕ထက္ တစ္ေန႕ ေရာင္းေကာင္းလာေတာ့
အလုပ္ကလည္း မ်ားမ်ားလာတယ္။
စားသံုးသူေတြရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္
အလုပ္ကို ေလ်ာ့လုပ္လို႕မရဘူး။
ညွာလုပ္လို႕မရဘူး။
နားလုပ္လို႕ မရဘူး။
အေလးအပင္ေတြကလည္း မမ, လို႕မရဘူး။
အေလးအပင္ေတြ မ တဲ့အခါ ႏွလံုးက ေမာလာတယ္။
အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ႏွလံုးက မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့
သေဘာလားလို႕ေတြးျဖစ္တယ္။
မၾကာခဏလည္း မူးလာတယ္။
ျဖစ္သမွ်ေတြကို အားလံုးေျပာရင္ အေမစိတ္ရႈတ္ေတာ့မယ္။
အေမထက္ေတာင္ ေရာဂါေတြ မ်ားေနၿပီးလားေတာင္
မသိပါဘူးအေမရယ္။
ဒီလိုဆိုရင္ ဒီအလုပ္ကို "မလုပ္နဲ႕ေတာ့" လို႕
အေမေျပာလာမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။
ေငြနဲ႕က်န္းမာေရးလဲလွယ္ရတာ မတန္မွန္းလည္း
သား သိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္ အေမရိကန္မွာက
အလုပ္ေတြ ရွားပါးေနတယ္။
အလုပ္တစ္ခုက ထြက္သြားၿပီး ေနာက္အလုပ္တစ္ခု
ရဖို႕ဆိုတာ ခက္ခဲမွန္း
ကာလီဖိုးနီးယားမွာ ကတည္းက အေတြ႕အႀကံဳအရ
သိေနပါၿပီ။
မိန္းမကေတာ့ သူ လုပ္ေကၽြးမယ္။ အလုပ္က
ထြက္ဖို႕ေျပာရွာပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕မွာလည္း ရည္မွန္းခ်က္က ရွိေနတယ္။
ေငြစုၿပီး လုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္ဖို႕။
ဒီေတာ့ တစ္ေယာက္အားနဲ႕လုပ္တာထက္ ႏွစ္ေယာက္အားနဲ႕လုပ္တာက
ပိုျမန္ႏို္င္တာမို႕ အလုပ္ကို ႀကိတ္မွိတ္လုပ္ေနရတာပါ။
ဒီမွာက အလုပ္ရွိမွ ေငြရွိတယ္။
အလုပ္က ေငြျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ။
ေငြဟာ အရာရာကို အဆံုးအျဖတ္ေပးေနတဲ့ေနရာျဖစ္ေနတာမို႕
ေရြးခ်ယ္လမ္းက မ်ားမ်ားစားစားမရွိလွဘူး။
မလုပ္ခ်င္လည္း လုပ္။
မလုပ္ႏိုင္လည္း လုပ္။
ေငြလိုခ်င္ရင္ လုပ္ဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္။
ကဲ…အမွန္အတိုင္းေျပာလို႕ အေမ စိတ္ညစ္ေနမွာ
စိုးလို႕မေျပာခဲ့တာေတာင္
လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။
သိေအာင္ ေျပာျပတာပါ။ ခံစားရေအာင္ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီေရာက္ရင္ ဒီလိုျဖစ္တာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ပါဘူး။
ပညာနဲ႕လုပ္စားခြင့္မရရင္ က်ေနာ္လိုပဲ
ႀကံဳႏိုင္ပါတယ္။
ငယ္ရြယ္ရင္ေတာ့ ခံႏိုင္တာေပါ့။
က်ေနာ့္အသိမိတ္ေဆြထဲမွာ ဒီႏိုင္ငံက ေဒါက္တာဘြဲ႕(PhD)
ရၿပီးေတာ့ သင့္ေတာ္တဲ့အလုပ္
မရလို႕ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနသူေတာင္ ရွိတယ္။
သူ႕မိသားစုက ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့
ခံသာတာေပါ့။
အဲဒါေတြကိုေတြ႕ထားေတာ့ အလုပ္ထြက္ဖို႕
ေတာ္ေတာ္ခက္သြားတယ္။
အေမ မစ္ခ်ီဂန္က ရာသီေတြ ေျပာင္းစ ျပဳေနၿပီ။
ေႏြရာသီကုန္ေတာ့မယ္ ထင္တယ္။
မိုးေတြ မၾကာမၾကာ ရြာေနတယ္။
မိုးရြာၿပီးရင္ ေအးလာတယ္။
မိုးရြာေတာ့ သစ္ပင္ေတြလည္း စိမ္းလန္းစိုေျပေနတာေပါ့။
အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေနလို႕ေကာင္းတုန္းပါပဲ။
ေဆာင္းကာလကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း နီးလာၿပီ။
က်ေနာ္တို႕ေနတဲ့ေနရာဆိုရင္ ဆီးႏွင္းက်ခ်ိန္ဆိုရင္
(၃၀)လကၼ အထိ က်တတ္တယ္ဆိုပါလား။
ၾကားရံုနဲ႕ေတာင္ ေက်ာခ်မ္းလာတယ္။
က်ေနာ္တို႕က မစ္ခ်ီဂန္ရဲ႕ၿမိဳေတာ္ လင္စင္းမွာ
ေနေနတာပါ။
အဲဒါက ေတာင္ပိုင္းအျခမ္းထဲမွာပါတယ္။
ေျမာက္ပိုင္းမွာဆိုရင္ ေဆာင္းတြင္းမွာ
ဆီးႏွင္းေတြ က်လာၿပီဆိုရင္
(၁၆၀)လကၼ အထိ က်တယ္လို႕ မစ္ခ်ီဂန္ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ
ဖတ္လိုက္ရတယ္။
ငွက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ေဆာင္းခိုတဲ့အေနနဲ႕
သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကို
ပ်ံသန္းသြားၾကေပမယ့္ ေတာင္ပံမပါတဲ့က်ေနာ္တို႕အဖို႕
သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကို ဘယ္မွာသြား
ေဆာင္းခိုႏိုင္ပါ့မလဲ။
ေဆာင္းခိုႏိုင္ပါ့မလဲ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတြေတာ့
ရႏိုင္တယ္လို႕
အေကာင္းဖက္က ေတြးရေတာ့မွာပဲ။
ဒီမွာေတာ့ ဘာသာစကားက အရမ္းကို အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ
ထပ္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။
အေမ့ရဲ႕ေျမးေတြကို ဘာသာစကားေတြ သင္ၾကားဖုိ႕နဲ႕
ေလ့က်င့္ဖို႕
ထပ္ေျပာလိုက္ပါအုန္း။
ဒီမွာက ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္ရင္ ပညာမ်ားမ်ားစားစားမတတ္ရင္ေတာင္
အလုပ္က လြယ္ေသးတယ္။
ပညာဆိုတာလည္း အျခားႏိုင္ငံက တတ္တဲ့ပညာကို
သူတို႕က
အသိအမွတ္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အသိအမွတ္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီႏိုင္ငံက ရတဲ့ပညာမွ သူတို႕က အသိအမွတ္ျပဳေတာ့
ပညာသင္ကာလမွာ
ဒီႏိုင္ငံေရာက္တဲ့လူငယ္ေတြအဖို႕ေတာ့
သိပ္ကံေကာင္းတယ္လို႕ ဆိုရမယ္။
ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ ေကာင္းေကာင္းစားရတယ္။
စားေသာက္စရိတ္ေတြက ေစ်းေပါတယ္ေလ။
ျပားေစ့(Cent) ေတြနဲ႕ ေစ်းဝယ္လို႕ရတုန္းပဲေလ။
တန္ဖိုးလည္း ရွိတယ္။
ေကာင္းေကာင္းဝတ္ရတယ္။
အဝတ္အစားေတြလည္း ေစ်းေပါတာပဲ။
တစ္ရာသီေလာက္ေနာက္က်သြားတဲ့အဝတ္အစားဆိုရင္
အလကားနီးပါးေလာက္ေစ်းနဲ႕ဝယ္လို႕ရတယ္။
ေကာင္းေကာင္းေနရတယ္။
ဒါလည္း လူတိုင္းလူတန္းေစ့ေအာင္ ေနဖို႕စီမံထားတဲ့စီမံကိန္းေၾကာင့္လား
မေျပာတတ္ပါဘူး။
အေႂကြးနဲ႕ဝယ္ခြင့္ရရင္ အိမ္ဝယ္စရိတ္နဲ႕
အိမ္ငွားစရိတ္က
သိပ္မကြာေတာ့ဘူး။ အေႂကြးသာ မွန္မွန္ဆပ္သြားရင္
တစ္ခ်ိန္က်ရင္ အိမ္ပိုင္ျဖစ္ေရာ။
အိမ္တိုင္းလိုလိုကလည္း ေဟာ္တယ္လိုပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ေရာက္လာတဲ့လူငယ္ေတြအတြက္
ေလာကနိဗၺာန္ပါပဲ။
ေရာက္လာတဲ့ ဘယ္လူငယ္မွ မျပန္ခ်င္ၾကဘူး။
ဒါေပမယ့္ လူႀကီးတိုင္းက ျပန္ခ်င္ၾကတယ္။
အဲဒါ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို႕ေခၚပါတယ္။
အေမ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါေနာ္။
အေမနဲ႕မိသားစုေတြအားလံုးနဲ႕
ျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားအားလံုးကို
ျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားအားလံုးကို
သတိရေနတယ္။
ခ်စ္တဲ့အေမရဲ႕သား
ေအာင္ဝင္းဟိန္း
လန္ဆင္းၿမိဳ႕(Lansing)
မစ္ခ်ီဂန္ျပည္နယ္(Michigan)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု(USA)။
၈-၂၆-၂၀၁၂
