Saturday, November 19, 2011

" စြမ္းရည္ကိုယ္စီ..."




တစ္ခါတုန္းက

ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးမွာ အလြန္ေခ်ာ၊အလြန္လွတဲ့သမီးေတာ္တစ္ပါးရွိတယ္။

အဲဒီဘုရင္ႀကီးဟာ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးေတာ္ကိုလက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးဖုိ႕ဆံုးျဖတ္တယ္။

အတိုင္းတို္င္းအျပည္ျပည္က

အရြယ္ေရာက္လူငယ္ေတြကိုစုေဝးေစၿပီး ဘုရင္ႀကီးကေၾကာ္ျငာတယ္။

“မိေက်ာင္းေပါတဲ့ ေဟာဒီျမစ္ကိုျဖတ္ကူးႏိုင္သူကို ငါ့သမီးေတာ္နဲ႕ေပးစားမယ္”

လူေတြအားလံုးကျမစ္ကမ္းနေဘးမွာရပ္ၿပီးေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။

ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ လူငယ္ေတြျပည့္ၾကတ္လို႕ေနပါတယ္။

မင္းညီမင္းသားေတြကလည္း မိေက်ာင္းေပါတဲ့ျမစ္ျဖစ္တာေၾကာင့္

ျဖတ္ကူးဖို႕ဝန္ေလးေနၾကဟန္တူပါတယ္။

"ဘယ္သူမ်ားျဖတ္ကူးမလဲ"ဆိုတာကို

စိတ္ဝင္တစားေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ

“ဝုန္း”ဆိုတဲ့အသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္။

လူငယ္တစ္ေယာက္ကျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းကို

အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႕ေရကူးသြားတာကိုျမင္လိုက္ရတယ္။

မိေက်ာင္းေတြကလည္းလူငယ္ေနာက္ကိုလိုက္တယ္။

ဒါေပမယ့္မီလုမီခင္ျဖစ္ေနတယ္။

အလြန္အသည္းယားစရာေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါတယ္။

လူငယ္ရဲ႕ကူးႏႈန္းကအလြန္ျမန္ေနတဲ့အတြက္ မိေက်ာင္းေတြကမမီပါဘူး။

ဒါနဲ႕ပဲလူငယ္ေလးဟာ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ဘုရင့္သမီးေတာ္က လူငယ္ကိုပန္းကံုးလာဆြတ္ပါတယ္။

“ ရွင္ဟာ တကယ္သတိၱေကာင္းတဲ့လူပဲ။

ရွင္နဲ႕က်မ မၾကာခင္လက္ထပ္ရေတာ့မယ္”

လို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။

လူငယ္က မင္းသမီးကိုမတုန္႕ျပန္ႏုိင္ပါ။

ေနာက္ဖက္ကိုလွည့္ၿပီးေအာ္ေျပာလိုက္တာက

“ ေဟ့…ငါ့ကိုေရထဲ ဘယ္သူတြန္းခ်တာလဲကြ”


+++++++++++++++++++++++

လူတုိင္းမွာ စြမ္းရည္ကိုယ္စီရွိေနၿပီးသားပါ။

ကိုယ့္မွာ စြမ္းရည္သတိၱေတြရွိတယ္ဆိုတာေတာင္

အခ်ိဳ႕က သတိမထားမိၾကပါဘူး။

အခ်ိဳ႕ကကိုယ့္ရဲ႕ကုိယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကိုတစ္ခါမွအသံုးမျပဳဖူးတာေၾကာင့္

ဒီလိုစြမ္းရည္မ်ိဳးရွိတယ္ေတာင္မသိပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အခက္အခဲျဖစ္လာတဲ့အခါ

အဲဒီစြမ္းရည္ေတြဟာ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုထြက္လာမွန္းမသိပဲထြက္လာတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ကက်ားလိုက္ခံရတဲ့အခါ ဘယ္သူမွ လည္စင္းအေသမခံပါဘူး။

က်ားရဲ႕ေျပးႏႈန္းနဲ႕ပိုၿပီးျမန္တဲ့ႏႈန္းနဲ႕ေျပးၾကစၿမဲပါပဲ။

က်ားမတက္ႏိုင္တဲ့အျမင့္ကိုလည္း လႊားကနဲေျပးတတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

ဒါဟာ ဘာကိုျပပါသလဲ။

ဒါေၾကာင့္အခက္အခဲဟာ ကို္ယ့္ရဲ႕အစြမ္းအစေတြထြက္ေပၚလာဖို႕အတြက္

စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္လို႕သေဘာထားၿပီး

ေရွ႕တိုးရင္ဆိုင္သင့္ပါတယ္။

ဒီပံုျပင္က အဲဒီမထင္မွတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွာ

မထင္မွတ္တဲ့စြမ္းရည္ေတြထြက္ေပၚလာတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရင့္သမီးေတာ္ကို လက္ထပ္ခြင့္ဆိုတဲ့အခြင့္အလမ္းေကာင္းတစ္ရပ္

ကေတာ့ ရသြားတာပါပဲ။

လူတိုင္းမွာ စြမ္းရည္ကုိယ္စီရွိၿပီးသားပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္လိုက္စမ္းပါ။

ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ စြမ္းရည္ေတြကို အသံုးျပဳလိုက္စမ္းပါ။



" မေသတဲ့ေဆးသမား..."

တစ္ခါတုန္းက

ဖါးကန္႕ၿမိဳ႕ရဲ႕ေလာပန္းတစ္ဦးကဖိတ္တဲ့

ေမြးေန႕မဂၤလာပြဲတစ္ခုမွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆရာဝန္ႏွစ္ေယာက္ျပန္ေတြ႕ရတယ္။

တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္မေတြ႕ရတာေတာင္

ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာသြားခဲ့ၿပီ။

ျပန္ေတြ႕ၾကေတာ့ ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။

ဆရာဝန္ႏွစ္ေယာက္စကားလက္ဆံုက်သြားၾကတယ္။

စကားေျပာရင္းနဲ႕ေဆးကုျခင္းအေၾကာင္းဖက္ေရာက္သြားတယ္။

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္းက

"အူအတက္ေပါက္တယ္ထင္ၿပီးခြဲစိတ္လိုက္တယ္။

ကင္ဆာျဖစ္ေနတယ္။

လူနာေသသြားတယ္"

ေဒါက္တာ ေအာင္မင္းဟိန္းက

"မင္းကေတာ္ေသးတာေပါ့။

လူနာတစ္ေယာက္ကို ေျခာက္လလံုးလံုး အသားဝါေရာဂါဆိုၿပီးကုတယ္။

ေနာက္မွ လူနာဟာ တရုတ္လူမ်ိဳးျဖစ္ေနတာသိလိုက္ရတယ္"


Friday, November 18, 2011

" သမီးေလးရယ္ စိုးရိမ္မိတယ္.."



တစ္ခါတုန္းက ေျမာင္းျမမွာေနတဲ့
ဦးလွမင္းဆီမွာသမီးေလးေယာက္ရွိတယ္။
သမီးေတြက လိမ္မာၾကတယ္။
အေဖ့စကားကိုနားေထာင္ၾကတယ္။
သမီးေလးေယာက္စလံုးတကၠသိုလ္ကိုပို႕ေပးႏိုင္တယ္။
သမီးအႀကီးဆံုး ဘြဲ႕ရၿပီးေတာ့ အေဖကိုတိုင္ပင္တယ္။
သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕လက္ထပ္ဖို႕။
ဦးလွမင္းက သေဘာတူလိုက္တယ္။
လက္ထပ္ၿပီးတစ္ႏွစ္အၾကာမွာ သမီးႀကီးကေလးေမြးတယ္။
အမႊားပူးေလးျဖစ္တယ္။ေျမး ေယာက်ာ္းေလးႏွစ္ေယာက္။
ဦးလွမင္းေပ်ာ္ေနပါတယ္။
ဒုတိယသမီး ေက်ာင္းၿပီးသြားျပန္ေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕လက္ထပ္ဖို႕ခြင့္ေတာင္းျပန္တယ္။
ဦးလွမင္းက သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါမွာ သမီးလတ္ သံုးမႊာပူးေလးေမြးပါတယ္။
ဦးလွမင္းသိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
တတိယသမီးေက်ာင္းၿပီးသြားျပန္ေတာ့
သမီးခ်စ္သူနဲ႕ပင္ေပးစားလိုက္ျပန္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ တတိယသမီးကေလးေမြးျပန္ပါတယ္။
ေလးမႊာပူးျဖစ္ေနပါတယ္။
ဦးလွမင္းမေပ်ာ္ေတာ့ပါ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးလွမင္းဟာ စိတ္ထဲဇေဝဇဝါျဖစ္လာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပထမသမီးႀကီးရဲ႕ေယာက်္ားရဲ႕ဇာတိရပ္ရြာကိုေမးၾကည့္မိပါတယ္။
"ေညာင္ႏွစ္ပင္ရြာ သား"ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။
ဒုတိိယသမီးရဲ႕ေယာက္်ားကိုေမးၾကည့္ျပန္ေတာ့...
"သံုးခြသား" ျဖစ္ေနပါတယ္။
တတိယသမီးရဲ႕ေယာက္်ားကိုေမးၾကည့္ျပန္ေတာ့...
"ေလးမ်က္ႏွာရြာသား" ျဖစ္ေနပါတယ္။

"ဒါေၾကာင့္မ်ားသူ႕သမီးေတြမွာ အမႊားပူးေတြေမြးေလသလား"
လို႕ေတြးမိပါတယ္။
ဦးလွမင္းဟာ အေတာ္လန္႕သြားပါတယ္။
မျဖစ္ဘူး၊
သမီးအငယ္ဆံုးကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ေပးစားဖို႕စဥ္းစားထားပါတယ္။
သမီးေလးကိုလည္းမွာထားပါတယ္။
သမီးမွာခ်စ္သူရွိလာတဲ့အခါ
အေဖကိုမိတ္ဆက္ေပးဖို႕ေျပာထားပါတယ္။
သမီးေလးက ဘြဲ႕ရလာပါတယ္။
သူ႕ခ်စ္သူကိုအိမ္ေခၚလာၿပီးမိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
အရင္ဆံုးေမးတဲ့ေမးခြန္းက
"မင္း ဘယ္ဇာတိလဲ"
" က်ေနာ္ေျခာက္သားပါ"
ဒါနဲ႕ပဲမေပးႏိုင္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေျခာက္လအၾကာမွာေတာ့ သမီးေလးက ေနာက္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို
အိမ္ေခၚလာျပန္ပါတယ္။
"မင္း ဘယ္ဇာတိလဲ"
" က်ေနာ္ သံုုးဆယ္သားပါ"
ဦးလွမင္းကစိတ္တိုတိုနဲ႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။
"မေပးစားႏိုင္ဘူးကြာ"
သမီးေလးက ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဦးလွမင္းကိုယ္တိုင္ ရန္ကုန္သားနဲ႕ေပးစားလိုက္ပါတယ္။
သမီးေလးမဂၤလာေဆာင္ၿပီးေတာ့မွ ဦးလွမင္းက
သတိုးသားကိုေခၚၿပီးေမးျဖစ္ပါတယ္။
" မင္း ရန္ကုန္သားေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊
ဘယ္ၿမိဳ႕နယ္သားလဲ"
သမီးေလးရဲ႕ေယာက္်ားျပန္ေျဖလိုက္တာက...
" ဗိုလ္တစ္ေထာင္ၿမိဳ႕နယ္သားပါ"




Thursday, November 17, 2011

" လူသားကိုတန္ဖိုးထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး..."



တစ္ခါတုန္းက အယ္ဒီဆင္ဆိုတဲ့သိပၸံပညာရွင္ႀကီးဟာ
မီးလံုးကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ၿပီးတီထြင္ႀကံဆေနပါတယ္။
မီးလံုးကိုေအာင္ျမင္ဖို႕အတြက္
အႀကိမ္ေပါင္းတစ္ေသာင္းနီးပါးမွားယြင္းမႈကိုႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။
အခိ်န္ကာလအားျဖင့္ သံုးႏွစ္ၾကာျမင့္ခဲ့ပါတယ္။
မီးသီးမီးလံုးကိုေအာင္ျမင္ေတာ့ အယ္ဒီဆင္ဟာ
သတင္းေထာက္ေတြကို ေခၚၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲျပဳလုပ္ပါတယ္။
အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က သတင္းေထာက္ေတြေရာက္လာၾကပါတယ္။
သတင္းေထာက္ေတြစံုညီခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အယ္ဒီဆင္က
သူ႕ရဲ႕တပည့္ျဖစ္သူ ဂၽြန္ကိုေခၚၿပီး မီးသီးမီးလံုးကိုယူခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
ဂၽြန္က အေပၚထပ္က တီထြင္ထားတဲ့ မီးသီးမီးလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာယူလာခဲ့ပါတယ္။
ေအာက္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ခလုတ္တိုက္မိၿပီးမီးသီးမီးလံုးဟာ
က်ကြဲသြားပါတယ္။
သတင္းေထာက္ေတြအားလံုးဟာ အံၾသသြားၾကပါတယ္။
အယ္ဒီဆင္ဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာနဲ႕
သတင္းေထာက္ေတြကိုေျပာလိုက္ပါတယ္။
" လူႀကီးမင္းတို႕ ျမင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။
တီထြင္ထားတဲ့မီးသီးမီးလံုးကေတာ့ က်ကြဲသြားပါၿပီ။
ျပစရာဘာမွမရွိေတာ့ပါဘူး။
ေျပာစရာတစ္ခုကေတာ့
ေနာက္သံုးလအၾကာမွာေတာ့ ေနာက္မီးသီးမီးလံုးကို
ထပ္မံျပသႏိုင္စရာအေၾကာင္းရွိပါတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ လူႀကီးမင္းတို႕ဒီကိုလာဖို႕ဖိတ္ေခၚပါတယ္"
ေနာက္သံုးလအၾကာမွာေတာ့
သတင္းေထာက္ေတြကိုဖိတ္ၾကားလိုက္တဲ့အတြက္
သတင္းေထာက္ေတြက ထပ္မံေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။
ဒီတစ္ႀကိမ္မွာလည္း အယ္ဒီဆင္က ဂၽြန္ကိုထပ္မံယူခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
အယ္ဒီဆင္ရဲ႕စမ္းသပ္မႈဟာ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း အားလံုးကိုျပသႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
မီးသီးမီးလံုးဟာ လင္းလက္လာတဲ့အတြက္ အားလံုးကလည္း
အံၾသဝမ္းသာၾကပါတယ္။
အယ္ဒီဆင္က " က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ညကိုေန႕ေအာင္လုပ္ႏိုင္ပါၿပီ။
အေမွာင္ကိုခြင္းၿပီးအလင္းကိုေဆာင္ႏိုင္ပါၿပီ"လို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕အခုေတြ႕ေနရတဲ့မီးလံုး၊မီးေခ်ာင္းေတြဟာ အယ္ဒီဆင္ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္
ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီစမ္းသပ္ပြဲၿပီးဆံုးသြားေတာ့
သတင္းေထာက္တစ္ဦးက အယ္ဒီဆင္ကိုေမးပါတယ္။
" တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစ၊
ဆရာႀကီးဆီမွာ တပည့္တစ္ေယာက္ထဲရွိသလား။
ဟိုတစ္ခါကလည္းဂၽြန္ဆိုတဲ့တပည့္ကိုခိုင္းတယ္။
မီးသီးက်ကြဲသြားတယ္။
အခုတစ္ခါလည္း အဲဒီဂၽြန္္ဆိုတဲ့တပည့္ကိုပဲထပ္ခိုင္းတယ္။
မီးသီးထပ္ကြဲသြားမွာမစိုးရိမ္ဘူးလား"

အယ္ဒီဆင္ကျပန္ေျဖပါတယ္။
" က်ေနာ့္မွာ တပည့္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။
ဂၽြန္ကိုထပ္ခိုင္းရတာက ဂၽြန္က တစ္ခါမွားၿပီးၿပီေလ။
ေနာက္ထပ္အလားတူအမွားမိ်ဳးသူလုပ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။
ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုက
ဂၽြန္ကိုမခိုင္းပဲအျခားတစ္ေယာက္ကိုခိုင္းရင္
ဂၽြန္အသဲကြဲၿပီးေသသြားႏိုင္တယ္။
ဂၽြန္လိုလူသားတစ္ေယာက္ကို မီးသီးမီးလံုးနဲ႕မလဲႏိုင္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဂၽြန္ကိုပဲ ထပ္ခိုင္းရတာပါ"တဲ့။



" ပံုဆြဲဆရာမ..."



တစ္ခါတုန္းက တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕ရဲ႕မူလတန္းေက်ာင္းတြင္

ဆရာမျဖစ္ခါစ မခင္ပပဟာ

ပထမတန္း စာသင္ခန္းကိုပထမဆံုးအႀကိမ္ဝင္လာတယ္။

“ကေလးတို႕ေရ၊

ဒီကေန႕ရုပ္ပံုေတြအကူအညီနဲ႕တို႕တစ္ေတြ စာသင္ၾကမယ္ေနာ္၊

ကိုင္း ေဟာဒီပံုဟာ ဘာပံုလဲကြယ္”လို႕ေျပာကာ

ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ပန္းသီးတစ္လံုးကိုဆြဲျပလိုက္ပါတယ္။

ကေလးေတြၿပိဳင္တူေအာ္လိုက္တာက

“ ဖင္တံုးႀကီး”

ဆရာမခင္ပပဟာ စိတ္ဆိုးသြားပါတယ္။

ဒါနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးသြားတိုင္ပါတယ္။

မၾကာခင္ ဆရာမခင္ပပနဲ႕ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးတို႕ဟာ အတန္းထဲဝင္လာပါတယ္။

ဆရာႀကီးကေျပာတယ္။

“ ကိုင္း တပည့္တို႕၊

မင္းတို႕တစ္ေတြ အင္မတန္ဆိုးၾကပါလား၊

ေဟ့ တင္ဝင္း ...

မင္းရဲ႕အကၤ် ီေကာ္လာကလည္း ညစ္ပတ္လွခ်ည္းလား၊

ေဟ့ လွျမင့္...

မင္းကေကာ ဘာျဖစ္လို႕ၾကယ္သီးမတပ္ပဲ ရင္ဘတ္ကိုဖြင့္ထားရတာလဲ၊

အဲ…သင္ပုန္းေပၚမွာ ဖင္တံုးႀကီး ကို ဘယ္သူဆြဲထားသလဲ၊

ေျပာစမ္း ”


Wednesday, November 16, 2011

“ ေရြးခ်ယ္မႈ မွန္ပါမွ…”


လူတို႕သည္ မိမိတို႕၏ အေပါင္းအသင္းကို မ်ားစြာေရြးခ်ယ္အပ္၏

မိမိတို႕၏ အေပါင္းအသင္းသည္

ကလ်ာဏမိတၱ ျဖစ္ဖို႕လုိ၏။

ကိုယ့္က်ိဳးကို ယ့္စီးပြားကို စြန္႕ႏိုင္သမွ်

စြန္႔လိုေသာ စိတ္ထားရွိသူျဖစ္ဖို႕လို၏

သို႕မွသာ မိမိတို႕သည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္၊

ျမင့္ျမတ္ေသာ အသိမ်ားရွိၿပီး

ျမင့္ျမတ္သူအျဖစ္သို႕ေရာက္ႏိုင္မည္။

ျမင့္ျမတ္ေသာလုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

++++++++++++++++++

ထို႕နည္းတူပင္

စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားကို ဖတ္ျဖစ္ဖို႕လို၏။

မိမိေလ့လာဖတ္ရႈေသာ စာေပသည္

မိမိအား မွန္ကန္တဲ့အေတြးအျမင္ကို

ေပးႏိုင္တဲ့စာေပျဖစ္ဖို႕လို၏။

ျဖတ္လမ္းမဟုတ္ဘဲ လမ္းေကာင္းလမ္းမွန္ကို

ညႊန္းျပတဲ့စာေပ ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။

ဓမၼကို ညႊန္ျပတဲ့ စာေပမ်ိဳးကိုသာ

စာေကာင္းေပေကာင္းလို႕ ဆိုပါတယ္။


++++++++++++++++++


ျမတ္စြာဘုရားသည္ပင္ ေလာကႏွင့္ဆက္ဆံရာမွာ

အေပၚစီးမယူဘဲ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ

ကလ်ာဏမိတၱ အျဖစ္သာခံယူၿပီး

ဆက္ဆံေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

ထို႕ေၾကာင့္ တကယ္တမ္းစစ္မွန္ေသာ

ကလ်ာဏမိတၱသာ ျဖစ္ပါက

ေလာကအကိ်ဳးကိုသာမက

ေလာကုတၱရာအက်ိဳးကိုပါ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္

လမ္းညႊန္ႏိုင္ပါ၏။

++++++++++++++++++

ဦးေရႊေအာင္ရဲ႕ကိုယ္က်င့္ ဗုဒၶဝင္”စာအုပ္မွ...

++++++++++++++++++




Tuesday, November 15, 2011

" သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ..."


တစ္ခါတုန္းက
စစ္တပ္တစ္ခုမွာ စစ္သားသစ္ေတြကိုသင္ေပးေနတဲ့တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
အသင္အျပေကာင္းလို႕လည္းေက်ာ္ၾကားတယ္။
စစ္သားေတြကလည္းခ်စ္တယ္။
သူ႕ရဲ႕သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာ ဘယ္သူမွမသိတဲ့သင္ခန္းစာတစ္ရပ္ကိုထည့္သြင္းထားတယ္။
အဲဒါကေတာ့ သင္တန္းၿပီးဆံုးတဲ့ရက္မွာ သင္တန္းအမွာစကားေတြေျပာၿပီးျပန္သြားၾကတဲ့အခါ
စစ္သားသစ္ေတြၾကားထဲကို ေနာက္က လက္ပစ္ဗံုးတစ္လံုးပစ္သြင္းလိုက္တာပါပဲ။
လက္ပစ္ဗံုးရဲ႕မီးခိုးေတြအူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စစ္သားသစ္ေတြဟာ ကစင့္ကလ်ားထြက္ေျပးၾကတယ္။
အခိ်ဳ႕က ေတာင္ကုန္းေပၚတက္ေျပးတယ္။
အခ်ိဳ႕က သစ္ပင္ကို အကာအကြယ္ယူတယ္။
အခ်ိဳ႕ကေျမႀကီးမွာဝပ္ခ်တယ္။
အခ်ိဳ႕က ေျခဦးတည့္ရာေျပးတယ္။
ခဏေလာက္ၿငိမ္သက္သြားတယ္။
လက္ပစ္ဗံုးဆီက မီးခိုးေတြအူတာၿပီးသြားတယ္။
လက္ပစ္ဗံုးမေပါက္ဘူး။
ဒီေတာ့မွ ဆရာႀကီးျဖစ္တဲ့တပ္ၾကပ္ႀကီးက တပည့္ေတြကိုျပန္ေခၚလိုက္တယ္။
" မင္းတို႕ေတြ စစ္ပညာလည္းသင္ၿပီးသြားၿပီ။
သင္တန္းလည္းၿပီးသြားၿပီ။
မၾကာခင္မွာပဲ ေရွ႕တန္းကိုသြားရေတာ့မယ္။
တိုက္ပြဲေတြျဖစ္တဲ့အခါ ေသေဘးကနီးနီးေလး။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းတို႕အေနနဲ႕ ေသျခင္းကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္သလဲဆိုတာ
မင္းတို႕ရဲ႕အျပဳအမူနဲ႕တုန္႕ျပန္မႈေပၚမူတည္ၿပီးသိႏိုင္တယ္။
အဲဒါကို သိခ်င္လို႕ ဒီလက္ပစ္ဗံုးသင္ခန္းစာေပးလိုက္တာပဲ"လို႕ေျပာပါတယ္။
ဒီသင္ခန္းစာကို သင္တန္းဆင္းတဲ့အခါမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္စမ္းသပ္ခဲ့တယ္။
တုန္႕ျပန္မႈအမိ်ဳးမိိ်ဳးကိုေတြ႕ရတယ္။
အႀကိမ္တိုင္းလိုလိုမွာေတာ့ လက္ပစ္ဗံုးနဲ႕ေဝးရာက္ုိ
ဦးတည္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ေျပးတာကိုသာေတြ႕ရတယ္။
သင္တန္းဆင္းတစ္ႀကိမ္မွာေတာ့
ထံုးစံအတိုင္းသင္းတန္းသားေတြရဲ႕ေနာက္ကေနၿပီးဆရာႀကီးက
လက္ပစ္ဗံုးကိုပစ္ထည့္လိုက္တယ္။
သင္းတန္းသားေတြဟာ လားရားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ေျပးၾကတယ္။
သင္တန္းသားအသစ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မေျပးပဲ
လက္ပစ္ဗံုးအေပၚကို ေမွာက္ခ်လိုက္တယ္။
လက္ပစ္ဗံုးဟာ သူ႕ဗိုက္ေအာက္မွာ မီးခိုးေတြအူေနၿပီ။
က်န္တဲ့သင္တန္းသားေတြက ၿငိမ္သက္ၿပီသူ႕ကိုၾကည့္ေနၾကတယ္။
လက္ပစ္ဗံုးကမေပါက္ဘူး။
ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ဆီကိုလာၿပီထူမၾကတယ္။
ဆရာႀကီးက သင္တန္းသားအားလံုးကိုျပန္ေခၚတယ္။
ၿပီးေတာ့ စစ္သားသစ္ေလးကိုအားလံုးေရွ႕မွာေမးတယ္။
" လက္ပစ္ဗံုးမေပါက္ဘူးဆိုတာ မင္းႀကိဳတင္ၿပီးသိသလား"
" မသိပါဘူး။"
" လက္ပစ္ဗံုးေပါက္ရင္ မင္းေသသြားမယ္ဆိုတာကိုေရာ သိသလား"
" သိပါတယ္"
" မင္းေသသြားမယ္ဆိုတာကိုသိရက္သားနဲ႕
ဘာေၾကာင့္ လက္ပစ္ဗံုးေပၚေမွာက္ရက္လွဲခ်သလဲ"
" က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသက္ကို ကယ္တင္ခ်င္လို႕ပါ"
ဆရာႀကီးဟာ စစ္သားသစ္ေတြအာလံုးကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလိုက္တာက...

" အဲဒါဟာ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္ပဲ"



လူသားတိုင္း က်န္းမာၾကပါေစ... လူသားတိုင္း ခ်မ္းသာၾကပါေစ...
ခႏၶာကိုယ္ကို ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ စိတ္ကို စာဖတ္ျခင္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။...

ႏူတ္ဆက္စကားေလးမ်ား.....

ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မ်ား...

picoodle.com