Tuesday, April 19, 2011

" တကယ္ျမင္ႏိုင္လို႕လား..."


တစ္ေန႕တုန္းက
အေမရိကားမွာ ရွိေနတဲ့မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က
မုန္႕ဟင္းခါးစားဖိတ္ပါတယ္။
သူ႕နာမည္က ကိုစိုးမိုးႏိုင္ပါ။
သူဟာ က်ေနာ္ရဲ႕မိတ္ေဆြမဟုတ္ပါဘူး။
က်ေနာ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕မိတ္ေဆြပါ။

ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြေတြ
ေရာက္လာေၾကာင္းၾကားသိရတဲ့အတြက္
ဝမ္းသာအားရနဲ႕အလွဴတစ္ခုလုပ္ၿပီး
ဖိတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။

ရန္ကုန္တိုင္း၊
လွဳိင္ၿမိဳ႕နယ္မွာ

ေနတာခ်င္းတူတာကို
စိတ္ဝင္စားပံုလည္းရဟန္တူပါတယ္။
တစ္ရပ္တစ္ေက်းေရာက္လာတာမို႕
ဝမ္းသာရပါတယ္။

မုန္႕ဟင္းခါးကလက္ရာေကာင္းလွပါတယ္။
အရသာေကာင္းလွတဲ့မုန္႕ဟင္းခါးစားရေတာ့
ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းမိပါတယ္။
က်ေနာ့္မိတ္ေဆြကို
သူဝယ္ထားတဲ့ကား
တန္မတန္ျပေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။
တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အတြင္းမွာ
ကားဝယ္ထားတဲ့အတြက္
သူဟာ ႀကိဳးစားသူျဖစ္ေၾကာင္းကို
အသိအမွတ္ျပဳရမယ္ထင္တယ္။
က်ေနာ္တို႕
မုန္႕ဟင္းခါးစားေနတုန္းမွာ
အနားမွာဧည့္ခံစကားေျပာေနပါတယ္။

" မိဘေတြဆီကို
အိမ္ျပင္မယ္ဆိုလို႕
ေငြေတြကို ပို႕ထားတာၾကာၿပီ၊

အခုထိအိမ္မျပင္ေသးဘူးဗ်ာ."

မိတ္ေဆြကိုလွဦးက

" အိမ္ျပင္၊မျပင္
ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္သိသလဲ "

ကိုစိုးမိုးႏိုင္က

" ဂူဂယ္မတ္ပ္ထဲကၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ
ဂူဂယ္မတ္ပ္ထဲမွာ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူးေလ၊
အဲဒါေၾကာင့္
အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး

ညီမေလးကို ခဏခဏဆူရတယ္၊
သူတို႕ကေတာ့
အိမ္ျပင္ၿပီးၿပီလို႕ခ်ည္းျငင္းေနတယ္။

က်ေနာ္ကို ဘာမွမသိဘူးလို႕ထင္ေနတယ္ေလ၊
က်ေနာ္က
အင္တာနက္ကေနၾကည့္ေနတာ

သူတို႕မသိၾကဘူးေလ"

တဲ့



" အသက္ေပးၿပီးကာကြယ္မယ္..."


တစ္ခါတုန္းက

ဟိုင္မင္တတ္စ္ေတာင္ရွိ ပ်ားအံုတစ္အံုမွ

ပ်ားဘုရင္မတစ္ေကာင္ဟာ

အိုလံပတ္စ္ေတာင္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္။

အိုလံပတ္စ္ေတာင္ရွိ ဂ်ဴပီတာဆီကို

ပ်ားရည္လက္ေဆာင္ေပးဖို႕လာခဲ့တာျဖစ္တယ္။


ပ်ားရည္လက္ေဆာင္ရတဲ့အတြက္

ဂ်ဴပီတာက အလြန္အားရေက်နပ္ပါတယ္။

အဲဒါ ေၾကာင့္ ပ်ားဘုရင္မကို လိုရာေျပာပါ၊

ျပည့္ဝေစရမယ္လို႕ ကတိစကားေျပာပါတယ္။


အဲဒီအခါ ပ်ားဘုရင္မက

“ က်မရဲ႕စုေဆာင္းထားတဲ့ ပ်ားရည္ေတြကို

လာေရာက္ယူၾကတဲ့

သက္ရွိေတြကို ထိုးသတ္ႏိုင္ဖို႕ အဆိပ္ေပးပါ”

လို႕

ေတာင္းဆိုပါတယ္။


အဲဒီေတာင္းဆုိခ်က္ ၾကားရေတာ့

ဂ်ဴပီတာက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့

ဂ်ဴပီတာဟာ လူသားေတြကို

အရမ္းခ်စ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္

ေပးထားတဲ့ကတိစကားကရွိေနတဲ့အတြက္

ပ်ားဘုရင္မရဲ႕

ေတာင္းဆိုမႈကို မပယ္ဖ်က္ႏိုင္ပါ။


အဲဒါေၾကာင့္

ဂ်ဴပီတာကပ်ားဘုရင္မကို

“ ခင္ဗ်ားေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း ျပည့္ဝေစရပါမယ္၊

ဒါေပမယ့္

အဲဒီအဆိပ္ကို သံုးလိုက္တာနဲ႕တၿပိဳင္နက္

ခင္ဗ်ားရဲ႕အသက္အႏၱရာယ္

ထိခိုက္ပါလိမ့္မယ္၊

ခင္ဗ်ားက တစ္ေယာက္ေယာက္၊

တစ္ေကာင္ေကာင္ကို အဆိပ္နဲ႕ထိုးလိုက္ရင္

ခင္ဗ်ားထိုးလိုက္တဲ့ ဒဏ္ရာထဲမွာပဲ

အဆိပ္ေတြက က်န္ခဲ့လိမ့္မယ္၊

အဲဒီအဆိပ္ေတြ ဆံုးရံႈးတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္

ခင္ဗ်ားလည္း ေသဆံုးပါလိမ့္မယ္ ”

လို႕

ဂ်ဴပီတာ ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။

Monday, April 18, 2011

“ရဖို႕ထက္ သိဖို႕က ပိုၿပီး အေရးႀကီးပါတယ္….”


တစ္ဦးေပၚတစ္ဦးထားတဲ့

စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာ၊

ေလးစားမႈ၊

တန္ဖိုးထားမႈဟာ

ဘဝမွာစိတ္ခ်မ္းသာမႈ

အမ်ားဆံုး ေပးႏိုင္တဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။

+++++++


ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕

အျဖစ္မွန္၊

အေျခအေနမွန္ကို မွ်ေအာင္လုပ္ၿပီး

ေနသြားတာဟာ ေလာကမွာ

ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့

တစ္ခုတည္းေသာေနနည္းပါပဲ။

+++++++


ေက်းဇူးတင္ႏိုင္တဲ့စိတ္ဟာ

ခ်မ္းသာတဲ့စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်းဇူးမသိတတ္တဲ့သူဟာ

ဉာဏ္ပညာႀကီးမားသူ

မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

+++++++


ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့သူမွာ

မိတ္ေဆြေကာင္းေပါတယ္။

အခက္အခဲနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါ

အကူအညီေပးမည့္သူ ေပါတယ္။

+++++++


ေက်းဇူးကို သိတဲ့စိတ္၊

အသိအမွတ္ျပဳတဲ့စိတ္ဟာ ေလးနက္၊

ႏူးညံ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္ ျဖစ္တယ္။

+++++++


သတိၿမဲေလေလ၊

အသိၿမဲေလေလ၊

စိတ္ေနသေဘာထားေလးနက္၊

ျမင့္ျမတ္ေလေလ၊

ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းေလေလ၊

ျဖစ္လာႏို္င္တယ္။

+++++++


ဘယ္လို ေလာကဓံနဲ႕ေတြ႕ရ၊ ေတြ႕ရ၊

အားလံုးဟာ ရင့္က်က္မႈကို

အေထာက္အကူ ျပဳမယ္။

+++++++


အေကာင္းအဆိုး၊

ေတြ႕ရသမွ် ဘဝအေတြ႕အႀကံဳထဲက

ေလးနက္တဲ့အသိအျမင္ ကို

ရမွသာ အေတြ႕အႀကံဳဟာ တန္ဖိုးရွိတယ္။

+++++++


အျမင္မွန္ဖို႕၊

သေဘာထားမွန္ဖို႕၊

ေစတနာမွန္ဖို႕၊

အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္ပါတယ္။

ရဖို႕ထက္

သိဖို႕က၊

ပိုၿပီး အေရးႀကီးပါတယ္။

+++++++


တကယ္စစ္မွန္တဲ့သတိ

( ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္သိေနတဲ့သတိ )

နဲ႕

တရားအားထုတ္ျခင္းဟာ

တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာကို

ေဖာ္ျပတာနဲ႕တူေနတယ္။

+++++++


အသိအျမင္ထူးမွ၊

သေဘာထားထူးမွ၊

ျမင္သမွ်၊

ၾကားသမွ်

လုပ္သမွ်ေတြဟာ

ထူးလာမယ္။

( ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက )


Sunday, April 17, 2011

" မိတ္ေဆြေကာင္းလိုခ်င္ရင္..."


တစ္ဦးသိတာကို ေနာက္တစ္ဦးကို မွ်ေပးလို႕

လူ႕ေလာကႀကီး

တိုးတက္လာတာပါ။

အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းလာၾကတာပါ။

+++++

အေဖာ္မဲ့အထီးက်န္ျဖစ္ဖို႕ရာ

အရင္းခံ အေၾကာင္းဟာ

အတၱစြဲပါပဲ။

+++++

မာန သိပ္ႀကီးသြားရင္

အေဖာ္မဲ့သြားတယ္။

လူမသိေအာင္ ဖံုးရတာေတြ မ်ားရင္လည္း

အေဖာ္မဲ့ အထီးက်န္ျဖစ္တယ္။

+++++

လူ႕ေလာကမွာေနၿပီး

ကိုယ့္ကိုယ္တိုင္လူျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္

အေရးအႀကီးဆံုးက

လူ႕အေၾကာင္းနားလည္ဖို႕ပါ။

+++++

ကိုယ့္ကို အမ်ားဆံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္

လုပ္တာဟာ သူမ်ားမဟုတ္ပါဘူး။

ကိုယ့္စိတ္ပါ၊

ကိုယ့္အေတြးပါ။

ကိုယ့္သေဘာထားမွားေနလို႕ပါ။

ကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြ မွားေနလို႕ပါ။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ နားမလည္လို႕ပါ။

ကိုယ့္စိတ္က အေတြးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးၿပီးေတာ့

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ႏွိပ္စက္ေနတာပါ။

+++++

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိၿပီးေတာ့

ေနသြားမယ္ဆိုရင္

အလိုအေလွ်ာက္ပဲ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို

တိုးတက္လာမယ္။

+++++

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနတဲ့စိတ္ဟာ

ကိုယ့္အေဖာ္ျဖစ္ေနတယ္။

သတိဟာ ကိုယ့္အေဖာ္ ျဖစ္ေနတယ္။

+++++

သတိပ႒ာန္တရားကို

ကိုယ္နဲ႕မကြာ အၿမဲတမ္းပါတဲ့

မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေအာင္

ေလ့က်င့္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားပါ။

+++++

မိတ္ေဆြေကာင္းလိုခ်င္ရင္

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကပဲ

မိတ္ေဆြေကာင္း၊ အေဖာ္ေကာင္း

ပီသေအာင္ ေနလိုက္ပါ။

+++++

(ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက)




"တန္ဖိုးထားခဲ့ရတဲ့ လက္ေဆာင္မ်ား…..."


သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ဟာ
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို
ရထားနဲ႕ခရီးလွည့္ရာမွာ

ပရိသတ္ကို စကားေျပာဖို႕
မြန္တနာ ဘီလင္းစ္တြင္ ခဏရပ္နားပါတယ္။

ကားရပ္တဲ့လူသြားလမ္းေပၚမွာ တက္ၿပီး
စကားေျပာပါတယ္။

သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ရဲ႕ ေဘးနားမွာ
မစၥစ္ဝီဆင္နဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမွာ အေရးႀကီးတဲ့

ပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕ဟာ သူနဲ႕အတူတူ ရပ္ေနၾကပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ကေလးငယ္ ႏွစ္ဦးဟာ
အေစာင့္ရဲမ်ားရပ္ေနတဲ့ေနရာက

ေရွ႕တိုးဝင္လာၿပီး
သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္စီးလာတဲ့ရထားတြဲနဲ႕

ကပ္လ်က္ရပ္ေနပါတယ္။
သူတို႕ႏွစ္ဦးဟာ
သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၿပီး
ကေလးတစ္ဦးက
သူ႕လက္ထဲမွာ ယူေဆာင္လာတဲ့
အေမရိကန္အလံေလးကို
ေဝွ႕ရမ္းႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

မစၥစ္္ဝီလ္ဆင္က
ကေလးဆီက အလံေလးကို လက္ခံၿပီး
အဲဒီလက္ေဆာင္အတြက္

ကေလးကို
ဝမ္းပန္းတသာ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုပါတယ္။


အျခားကေလးတစ္ေယာက္က
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး ရပ္ေနပါတယ္။

သူ႕မွာ လက္ေဆာင္ေပးစရာ
အလံ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္
အဲဒီကေလးဟာ
သူ႕ေဘာင္ဘီအိတ္ကပ္ထဲမွာ
တစ္ခုခုကို မရမက
လိုက္စမ္းၿပီး ရွာေနပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ သူရွာေတြ႕ၿပီး
အျပင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

ထြက္လာတဲ့ပစၥည္းကေတာ့
ျပားေစ့ေလးတစ္ေစ့ျဖစ္ပါတယ္။

သူဟာ ျပားေစ့ေလးကို သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ဆီကို
ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး လွမ္းေပးပါတယ္။

သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ဟာ ကိုယ္ကို ကိုင္းၿပီး
ကေလးဆီက ပိုက္ဆံတစ္ျပားကို လွမ္းယူပါတယ္။

အဲဒီေနာက္
ေက်းဇူးတင္စကားကို
ၾကင္ၾကင္နာနာေျပာဆိုပါတယ္။


ဒါေပမယ့္
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ အဲဒီမွာ မၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါ။
ေနာက္ထပ္ ၅-ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါ
သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။

မစၥစ္ဝီလ္ဆင္က
သမၼတႀကီးရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆးပါတယ္။
သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္အၿမဲေဆာင္တတ္တဲ့အိတ္ကေလးကို
ဖြင့္ၾကည့္ပါတယ္။
အဲဒီအိတ္ထဲရွိ သီးသန္႕အကန္႕ေလးတစ္ခုမွာ
စာရြက္နဲ႕ေသေသခ်ာခ်ာထုပ္ထားတဲ့
အထုပ္ကေလးတစ္ခုုကို ေတြ႕ပါတယ္။
ဖြင့္ၾကည့္လို္က္တဲ့အခါ
ကေလးေလးေပးထားတဲ့
လက္ေဆာင္ပိုက္ဆံျပားေစ့ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲဒီပိုက္ဆံျပားေစ့ေလးဟာ
သမၼတႀကီးနဲ႕အတူ ၅-ႏွစ္တိုင္တိုင္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္
သြားေလရာပါေနတဲ့ ပစၥည္းေလးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ဟာ
ကေလးရဲ႕လက္ေဆာင္ေလးကို
တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးလြန္းတဲ့အတြက္
သူနဲ႕အတူထားၿပီး
အသက္ထက္ဆံုးသိမ္းဆည္းထားခဲ့ပါတယ္။

သမၼတႀကီး ဝီလ္ဆင္ဟာ
ကေလးေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္။

ကေလးေတြ ေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို လက္ခံတယ္။
တန္ဖိုးထားတယ္။
အၿမဲသိမ္းဆည္းၿပီး အမွတ္တရထားတယ္။
အဲဒီလက္ေဆာင္ကို
မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ပါတယ္။


Saturday, April 16, 2011

" တရားကို စကားနဲ႕မျပပါနဲ႕၊လုပ္ရပ္နဲ႕ျပ..."


တစ္ခါတုန္းက စက္ရံုမွဴးတစ္ဦးဟာ
အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ဒက္ထရိုက္မွာရွိတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားစက္ရံုတစ္ရံုကို
ေရာက္လာတဲ့ တရားေဟာ ဓမၼဆရာတစ္ဦးကို စက္ရံုအတြင္း လုိက္လံျပသပါတယ္။
အဲဒီစက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္သမားမ်ားအနက္ ဝီလ်ံ ဆိုတဲ့ အလုပ္သမားဟာ
ဘာသာေရးကို စိတ္ဝင္စားသူ တစ္ဦးျဖစ္တယ္။
ဝီလ်ံ ဟာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့စက္ဆရာတစ္ဦးျဖစ္တာကို
တရားေဟာဆရာက ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စက္ရံုမွဴးကို တရားေဟာဆရာက
" ဝီလ်ံ ဟာ ဒီစက္ရံုမွာ
အေကာင္းဆံုးအလုပ္သမားတစ္ဦးျဖစ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္"
လို႕ထင္ျမင္ခ်က္ေပးပါတယ္။

စက္ရံုမွဴးက
" ဆရာ ေျပာတာကို သေဘာမတူႏိုင္လို႕ ဝမ္းနည္းပါတယ္။
သူေတာ္တာ မွန္ပါတယ္။
သူဟာ အေကာင္းဆံုးလူတစ္ေယာက္၊
ကၽြမ္းက်င္တဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊
ဒါေပမယ့္ သူဟာ စက္နဲ႕အလုပ္လုပ္ေနရမဲ့အခ်ိန္မွာ
အလုပ္မလုပ္ဘဲ ဘာသာေရးအေၾကာင္းပဲ ေလွ်ာက္ေျပာေနတတ္ပါတယ္၊
ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ သူဟာ လူေကာင္းပါ၊
အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း သူဟာ ေတာ္ပါတယ္။
သူ တာဝန္ယူရတဲ့ စက္ေတြနဲ႕ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ သူယံုၾကည္တဲ့ဘာသာအယူဝါဒ
ဟာ သူ႕လက္ကထြက္လာဖို႕လိုပါတယ္၊
ႏႈတ္ကခ်ည္းထြက္ေနလို႕ မရေသးပါဘူးဆိုတာ
သူသိဖို႕ လိုပါတယ္"
လို႕ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။


ဘာသာတရားဟာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး၊
ဘာသာတရားကို က်င့္ႀကံအားထုတ္သူေတြကသာ အျပစ္ေတြကိုလုပ္ၾကတာပါ။
လုပ္ငန္းခြင္မွာ အလုပ္ကိုမလုပ္ဘဲ ဘာသာတရားကိုေျပာဆိုတာ၊
ဘုရားဝတ္ျပဳတာဟာ မွန္ကန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊

သတိမရွိရင္ ဥာဏ္မရွိႏို္င္ပါဘူး။
သတိရွိရင္ ဥာဏ္လည္းရွိလာပါတယ္။
လုပ္ငန္းခြင္မွာ သတိနဲ႕အလုပ္လုပ္ရင္ ဥာဏ္နဲ႕အလုပ္လုပ္ရာေရာက္ပါတယ္။
သတိ၊ဥာဏ္နဲ႕အလုပ္လုပ္ရင္လည္း
ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် အဲဒီအလုပ္ကို ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္
လုပ္ရာေရာက္ပါတယ္။
ဒါဆိုရင္လည္း
ကိုယ့္ရဲ႕ဘာသာတရားကို လုပ္ရပ္နဲ႕
ေကာင္းေအာင္လုပ္ျပရာေရာက္ပါတယ္။



Thursday, April 14, 2011

" ဆရာဝန္ဆိုသည္မွာ..."


တစ္ခါတုန္းက

အလြန္ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ည ျဖစ္ပါတယ္။

ေဝးလ္ျပည္နယ္ ေဝးလံတဲ့ေဒသတစ္ခုမွာ

လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ

အျပင္းအထန္ဖ်ားေနပါတယ္။

အေျခအေနမွာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနပါတယ္။


အဲဒီကေလးရဲ႕မိေထြးဟာ

ဆရာဝန္ပင့္ဖို႕အတြက္

၅-မိုင္ခရီးကို ေျခလ်င္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္က အဲဒီေလာက္ ေဝးလံၿပီး

ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ့ခရီးကို လိုက္ဖို႕ဝန္ေလးေနပါတယ္။

“ လိုက္သြားသင့္သလား ”

လို႕

ဆရာဝန္က

သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ေမးၾကည့္မိပါတယ္။


တကယ္လို႕ လိုက္သြားခဲ့ရင္လည္း

ဝန္ေဆာင္ခအတြက္ ဘာမွမရႏိုင္တာကိုလည္း

ဆရာဝန္က အေသအခ်ာသိေနပါတယ္။

အဲဒီကေလးငယ္ရဲ႕အသက္ကိုကယ္တင္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း

အဲဒီကေလးငယ္ဟာ

ေနာင္အခါ ဆင္းရဲတဲ့အလုပ္သမားတစ္ဦးသာ

ျဖစ္လာဖို႕အလားအလာမ်ားေနပါတယ္။


ဒါေပမယ့္….

လူသားခ်င္းစာနာတဲ့စိတ္ဓါတ္နဲ႕

ဆရာဝန္တစ္ဦးရဲ႕

လုပ္ငန္းဆိုင္ရာဂုဏ္သိကၡာကို ေထာက္ထားၿပီး၊

ဆရာဝန္ဟာ

ဖ်ားနာေနတဲ့ကေလးငယ္ရဲ႕အသက္ကို လိုက္သြားၿပီး ကယ္ခဲ့ပါတယ္။


ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့

တစ္ခ်ိန္က အကူအညီမဲ့ၿပီး ဒုကၡဆင္းရဲခံစားခဲ့ရတဲ့

ကေလးရဲ႕အမည္ဟာ

တစ္ကမၻာလံုးထင္ရွားတဲ့အမည္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလူဟာလည္း

ၿဗိတိန္တစ္ႏိုင္ငံလံုးက

ေလးစားအားထားရသူျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလူဟာ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါ။

' လြိဳက္ေဂ်ာ့' ပင္ျဖစ္ပါတယ္။


လူသားတိုင္း က်န္းမာၾကပါေစ... လူသားတိုင္း ခ်မ္းသာၾကပါေစ...
ခႏၶာကိုယ္ကို ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ စိတ္ကို စာဖတ္ျခင္းနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ပါ။...

ႏူတ္ဆက္စကားေလးမ်ား.....

ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မ်ား...

picoodle.com