“ ေသးငယ္ေပမယ့္ အက်ိဳးေပးႀကီးမားတာ ကုသိုလ္....”

-->

တစ္ခါတုန္းက တရားဘာဝနာ က်င့္ႀကံအားထုတ္ၿပီး

တရားအျမင္ေပါက္ေနတဲ့ ရဟန္းႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။

အဲဒီရဟန္းအနားမွာ သူ႕ရဲ႕တူေတာ္တဲ့ အသက္(၉)ႏွစ္အရြယ္ကိုရင္ေလးတစ္ပါးလည္းရွိတယ္။

အဲဒီကိုရင္္ေလးက ဦးဇင္းရဟန္းရဲ႕ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ကို ျဖည့္ေပးေနတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ရဟန္းႀကီးက ကိုရင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုႀကည့္တဲ့အခါ

မၾကာခင္မွာ ကိုရင္ေလး ေသဆံုးေတာ့မယ္ဆိုတာကို ျမင္မိတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မိဘရပ္ထံျပန္ၿပီးေသဆံုးေစခ်င္တယ္။

ဒါနဲ႕ပဲ ကိုရင္ေလးကို မိဘဆီျပန္ဖို႕ ခြင့္ ႏွစ္လေပးလိုက္မယ္။

မိဘဆီျပန္လိုက္အုန္းလို႕ဆိုၿပီး လႊတ္လိုက္တယ္။

ကိုရင္ေလးလည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္တာမို႕ ရြာကိုျပန္ခဲ့ရပါတယ္။

ရြာကိုျပန္ၿပီး (၂)လၾကာတဲ့အခါ ကိုရင္ေလး

ကိုေတာင္ေပၚေက်ာင္းကိုျပန္တက္လာတာကိုေတြ႕ေတာ့

ရဟန္းႀကီးဟာ တအံ့တၾသျဖစ္ေနတယ္။

ကိုရင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ကိုရင္ေလးဟာ

အသက္(၈၀)ႏွစ္အရြယ္ဆရာေတာ္၊ သမားေတာ္ႀကီးျဖစ္ၿပီးမွ ပ်ံေတာ္မူမယ့္

အနာဂတ္အေရးကိုျမင္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္၊ပ်က္ခဲ့တာကို သိခ်င္တာနဲ႕ေမးျမန္းမိတယ္။

ကိုရင္ေလးေျပာျပတာကေတာ့

“အိမ္ျပန္တဲ့ တပည့္ေတာ္ခရီးမွာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ရြာေတြ၊ၿမိဳ႕ေတြကိုျဖတ္ရသလို

ျမစ္ေတြ၊ေခ်ာင္းေတြကိုလည္းျဖတ္ခဲ့ရတယ္။

ေတာေတြ၊ေတာင္ေတြလည္းျဖတ္ေက်ာ္ရပါတယ္။

တစ္ေန႕ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္းကိုျဖတ္ကူးမယ့္အလုပ္မွာ မိုးသည္းထန္စြာရြာတဲ့အတြက္

အရွိန္အဟုန္နဲ႕ စီးဆင္းေနတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းကိုေတြ႕ျမင္ရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္းကေလးတစ္ကၽြန္းေပၚ မွာ မၾကာခင္အတြင္း ေရျပည့္လာရင္

ေရနစ္ၿပီးေသေတာ့မယ့္ ပုရြက္ဆိတ္အုံႀကီးကိုေတြ႕ျမင္မိတယ္။

ပုရြက္ဆိတ္ေတြဟာ ကၽြန္းေဘးကစီးသြားတဲ့ေရစီးေၾကာင္းကို ျဖတ္ကူးၿပီး ကမ္းပါးေပၚသြားဖို႕

ႀကိဳးစားေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။

အဲဒီအတိုင္းၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ မၾကာခင္အေတာအတြင္း ေရစီးေၾကာင္းထဲေမ်ာပါသြားမယ့္

ပုရြက္ဆိတ္ေကာင္ေရ အသေခ်ၤအနႏၱကို ကယ္ဖို႕အတြက္

တပည့္ေတာ္ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းရွာၿပီး ကၽြန္းကေလးနဲ႕ ကမ္းပါးအၾကား

တံတားသ႑န္လုပ္ေပးလိုက္တယ္။

တပည့္ေတာ္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ တံတားအေပၚ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ ကူးသြားၾကတဲ့အခါ

တပည့္ေတာ္ ပုရြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္ မက်န္ကူးသြားႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္အထိ

သစ္ကိုင္းကို ေမ်ာပါ မသြားေအာင္ ၿမဲၿမဲကိုင္ေပးထားတယ္။

ပုရြက္ဆိတ္ေတြ တစ္ေကာင္ မက်န္ အသက္ခ်မ္းသာရမယ့္ ကုန္းေျမေပၚ ေရာက္သြားၿပီးတဲ့အခါမွ

တပည့္ေတာ္လည္း မိမိသြားရမယ့္လမ္းကို ဆက္သြားခဲ့ပါတယ္။”

ကိုရင္ေလးရဲ႕ေျပာျပတာကိုၾကားရၿပီးေတာ့ ရဟန္းႀကီးက

“လူကိုမဆိုထားနဲ႕ ပုရြက္ဆိတ္ကေလးေတြရဲ႕ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို

ကယ္ဆယ္သူရဲ႕အသက္ကိုပင္

မေသေစဘဲရွည္ၾကာေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါကလား? ၿပီးေတာ့ ...

ကရုဏာအျပည့္ရွိတဲ့ကုသိုလ္ေကာင္းမႈဟာ

တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ကံၾကမၼာကို

အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစပါလား”

လို႕ေတြးေတာမိပါတယ္

“ ကုသိုလ္ရေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္…”

လူဆိုတာ ကုသိုလ္အရွိန္နဲ႕ လာခဲ့တာျဖစ္လို႕ တစ္ဘဝလံုး ကုသိုလ္အရွိန္နဲ႕ပဲ

ေနႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားရမွာျဖစ္တယ္။

ဒါမွ ကုသိုလ္အရွိန္နဲ႕ျပန္ႏိုင္မွာပါ။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္အရာမဆို ကုသိုလ္ရဖို႕တစ္ခုကိုပဲ အဓိကထားၾကည့္ရတယ္။

ပရိသတ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့လည္း ကုသိုလ္ရေအာင္ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

ခႏၱီေမတၱာကို အမ်ားဆံုးသံုးၿပီး ပရိသတ္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

(၁) မိသားစု စိတ္ဓာတ္ထားၿပီး ေမတၱာတရားနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာအတူတကြ လက္တြဲေနထိုင္ေရး၊

(၂) အဆင့္မမီေသးသူမ်ားကို ကရုဏာနဲ႕ အရိပ္ေပးၿပီးေဖးမကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရး၊

(၃) တကယ္ေတာ္သူ ေကာင္းသူမ်ားကို လက္မေႏွးဘဲ မုဒိတာနဲ႕

ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာဂုဏ္တင္ ခ်ီးေျမွာက္ေရး၊

(၄) မေတာ္ မေကာင္း တိမ္းေစာင္းသြားလို႕ အျပစ္ရွိသူမ်ားကို ဥေပကၡာနဲ႕

ေအးျမစြာ အျပစ္ေပးေရး၊

ဆိုတဲ့ ျဗဟၼဝိဟာရလမ္းစဥ္ ၄-ခ်က္နဲ႕ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

ရုိက္ႏွက္ဆူပူ ေငါက္ငမ္းမႈ လံုးဝျပဳေလ့မရွိပါဘူး။

ကိုယ့္ေၾကာင့္လည္း သူ ကုသိုလ္ရေအာင္,

သူ႕ေၾကာင့္လည္း ကိုယ္ကုသိုလ္ရေအာင္သာ အၿမဲႀကိဳးစားပါတယ္။

(ေယာ)ဆရာေတာ္....................

တိပိဋကဓရ-ဓမၼဘ႑ဂါရိက.....

၄၅-ႏွစ္တရားေတာ္ စာအုပ္မွ……..

“ လွ်ာ...”

ေရွးေခတ္ဂရိသမိုင္းမွာ အင္မတန္စကားေျပာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့
နန္းတြင္းအရာရွိတစ္ဦးရွိတယ္။
အဲဒီအရာရွိဟာ စကားေျပာရာမွာ အင္မတန္လိမၼာတယ္။
ႏႈတ္သြက္လွ်ာသြက္ရွိလွတယ္။
ႏႈတ္မႈေရးရာ အင္မတန္ေတာ္တယ္။
ႏႈတ္မႈေရးရာကၽြမ္းက်င္ေတာ့ ဟိုလူကို ဟိုလိုေျပာ၊
ဒီလူကို ဒီလိုေျပာ၊
ဟိုေနရာတစ္မိ်ဳး၊ ဒီေနရာတစ္မိ်ဳး နဲ႕
အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာေတာ့တာပဲ။
အဲဒီအရာရွိရဲ႕စကားေၾကာင့္တစ္ခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြေတြဟာ ရန္သူေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။
တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦးဟာ ယံုၾကည္မႈေတြ ပ်က္ျပားကုန္ၾကတယ္။
အဲဒီအရာရွိစကားေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒုကၡေရာက္ကုန္ၾကတယ္။
ဒီအရာရွိရဲ႕စကားေၾကာင့္ လူေတြဒုကၡေရာက္တာကိုသိတဲ့
ဘုရင္ရဲ႕မိဖုရားက အဲဒီအရာရွိကိုေခၚလိုက္တယ္။
မိဖုရားေရွ႕ေမွာက္ေရာက္တဲ့အခါ
“ဒီေလာက္ေတာင္ အေျပာအဆိုကၽြမ္းက်င္သြက္လက္တဲ့ ေမာင္မင္းရဲ႕လွ်ာကို ဂုဏ္ျပဳရဦးမယ္”လုိ႕
မိဖုရားကေျပာၿပီးေရႊစင္အစစ္နဲ႕လုပ္ထားတဲ့ဆံထိုးႀကီးနဲ႕အဲဒီအရာရွိရဲ႕လွ်ာကို ဆြဲထုတ္ထိုးေဖာက္စိုက္ေထာင္ၿပီးဂုဏ္ျပဳခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

လွ်ာဟာအသံုးျပဳတတ္ရင္အက်ိဳးရွိပါတယ္။
အသံုးမျပဳတတ္ရင္လည္း အက်ိဳးယုတ္စရာအမ်ားႀကီးျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။
ေကာင္းက်ိဳးအတြက္အသံုးျပဳမလား
ဒါမွမဟုတ္
ဆိုးက်ိဳးအတြက္ အသံုးျပဳမလားဆိုတာကေတာ့
လွ်ာကိုပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပုိင္ရွင္ရဲ႕သေဘာထားအတိုင္းပါပဲ။

“အ.ရန္ေကာ ”

တစ္ခါတုန္းကေပါ့ ဘႀကီးအိုင္ဟာ ကေလးမ်ားကိုခ်စ္တတ္သူျဖစ္တယ္။

ကေလးမ်ားနဲ႕အတူေပ်ာ္ရႊင္စြာေဆာ့ကစားရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္တတ္တယ္။

ကေလးမ်ားကလည္း ဘႀကီးအိုင္ ကို ခ်စ္ၾကတယ္။

သူဟာ ကေလးမ်ားကို ခ်စ္တတ္သလို တိရ စၦာန္မ်ားကိုလည္းခ်စ္တတ္သူျဖစ္တယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ဘႀကီးအိုင္ ရဲ႕အိမ္မွာရိွတဲ့ ေၾကာင္မႀကီးက

ေၾကာင္ကေလး ငါးေကာင္ေပါက္လာတယ္။

ေၾကာင္ကေလးေတြက အေရာင္အေသြးမ်ိဳးစံုနဲ႕မို႕ ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။

ဘႀကီးအိုင္က ဘာစိတ္ကူးေပၚသလဲမသိပါ။

ေၾကာင္မႀကီးနဲ႕ ေၾကာင္ကေလးေတြအတြက္ အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ေပးပါတယ္။

ဘႀကီးအိုင္ရဲ႕ ေၾကာင္အိမ္က အေပါက္ႏွစ္ေပါက္နဲ႕အိမ္ျဖစ္ေနပါတယ္။

တစ္ေပါက္ကအႀကီး၊ ေနာက္တစ္ေပါက္ကအေသး။

အဲဒီေၾကာင္အိမ္ကိုေတြ႕ေတာ့ စပ္စုတတ္တဲ့ကေလးတစ္ေယာက္က ဘႀကီးအိုင္ကိုေမးပါတယ္။

“ဘႀကီးအိုင္…ဒီအေပါက္ႀကီးကဘာအတြက္လဲ?”

ဘႀကီးအိုင္က “အဲဒီအေပါက္ႀကီးက ေၾကာင္မႀကီးအတြက္ဝင္ေပါက္ေလ”လို႕ေျဖပါတယ္။

“ဒီအေပါက္ေသးေသးေလးကေရာ”လို႕အေပါက္ေသးေသးေလးကိုညႊန္းၿပီးေမးပါတယ္။

ဘႀကီးအိုင္က “အဲဒါကေတာ့ ေၾကာင္ကေလးေတြဝင္ဖို႕အေပါက္ပါကြယ့္”လို႕ေျဖပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကေလးငယ္က

“ေၾကာင္ကေလးေတြက ဒီအေပါက္ႀကီးကဝင္လို႕မရဘူးလား?လို႕ထပ္ေမးပါတယ္။

ဒီေတာ့မွ ဘႀကီးအိုင္က “ေအး…ဟုတ္သားပဲ၊ အဲဒါကို မစဥ္းစားမိလို႕

အေပါက္ေသးေသးကိုေဖါက္မိတာကြယ့္”တဲ့။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကိုဖတ္မိေတာ့ လူႀကီးမင္းက ဒီအဖိုးႀကီးက

“အ.ရန္ေကာ ”လို႕ေတြးမိေကာင္းေတြးမိပါလိမ့္မယ္။

ဒီအဖိုးႀကီးဟာ အ.သူေတာ့မဟုတ္ပါ။

ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ဒီအဖိုးႀကီးဟာ ဒီ ကမၻာေပၚမွာ ဂုဏ္သိကၡာအရွိဆံုးသိပၸံပညာရွင္ႀကီး

အယ္လ္ဘတ္ အ္ိုင္စတိုင္ ျဖစ္လို႕ပါပဲ။

အယ္လ္ဘတ္ အ္ိုင္စတိုင္ဟာဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ထူးမ်ား၊ဆုတံဆိပ္မ်ား၊

အေဆာင္ေယာက္မ်ားကို အေလးထားသူမဟုတ္။

ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားျခင္းကိုလည္းသာယာမိန္းမူးတတ္သူလည္းမဟုတ္။

သူဟာဘာႀကီးျဖစ္လာေအာင္ဆိုၿပီးပင္ပန္းႀကီးစြာႀကိဳးစားေနသူမဟုတ္။

စိတ္ဝင္စားတဲ့အရာကို စူးစူးစိုက္စိုက္လုပ္ကိုင္ကာ ဒီလိုလုပ္ေနရတာကို

ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္ခံစားတတ္သူမ်ိဳးသာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုအရည္အခ်င္းေကာင္းရွိတဲ့အတြက္ သူဟာပါရမီရွင္၊

ဉာဏ္ႀကီးရွင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေလးစားျခင္းခံရသူျဖစ္တယ္။

တစ္ဖက္ကလည္းႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းသူ၊ စိတ္ေကာင္းေစတနာႀကီးမားသူတစ္ဦးအျဖစ္

ျမတ္ႏိုးၾကည္ညိဳျခင္းပါခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္တယ္။

သူရဲ႕ဘဝကအလြန္ႀကီးက်ယ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ဘဝတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အယ္လ္ဘတ္ အ္ိုင္စတိုင္ဟာဂ်ဴးလူမိ်ဳးျဖစ္တာမို႕ အစၥေရးႏိုင္ငံက သူ႕ကို သမၼတရာထူးထမ္းေဆာင္ရန္

ပန္ၾကားျခင္းကိုခံရသူျဖစ္တယ္။သူျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။

သူနဲ႕သမၼတအလုပ္ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္းသူသိတယ္။

တကယ္လို႕ သူသာ သမၼတရာထူးကို လက္ခံခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့

ဒီေလာက္ႀကီးမားတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႕ထိုက္တန္သုူျဖစ္အံ့မထင္ပါ။

အေၾကာင္းမွာ ကိုယ္နားမလည္တဲ့အလုပ္တဲ့ကို ဝင္လုပ္မိတဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္။

ကိုယ္နားမလည္တဲ့အလုပ္မွာ ဂုဏ္သိကၡာရွိေအာင္လုပ္ဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

ဂုဏ္သိကၡာရိွေအာင္ေျပာဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

ဂုဏ္သိကၡာရွိေအာင္ေနထိုင္က်င့္ႀကံဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းကို အယ္လ္ဘတ္ အ္ိုင္စတိုင္ကသိတဲ့အတြက္

“အ.ရန္ေကာ”ဆိုတဲ့စကားစုဟာ အယ္လ္ဘတ္ အ္ိုင္စတိုင္နဲ႕မဆိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္။

နတ္သက္နဲ႕ တြက္ၾကည့္ရင္ တကယ္ေန႕ခ်င္းျပန္...

ဘုရားရွင္လက္ထက္က သက္တမ္းအလြန္ရွည္တဲ့ ဝရုဏ နဲ႕ ဝါရဏ ဆိုတဲ့ နတ္ႀကီးႏွစ္ပါး ရွိသတဲ့။

ေဂါတမဘုရားအေလာင္း ပဋိသေႏၶေနေတာ့မယ္လုိ႕ သတင္းၾကားကတည္းက

ဗုဒၶဂုဏ္ကို အာရုံျပဳပူေဇာ္ဖို႕ နတ္ပန္းကံုးႀကီး လုပ္ၾကသတဲ့။

ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံခါနီးလို႕ေတာင္ သူတို႕ရဲ႕ ပန္းကံုးႀကီးကလုပ္လို႕ မၿပီးေသးဘူးဆိုပဲ။

ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံေတာ့မယ့္အေၾကာင္းၾကားရေတာ့ နတ္ႏွစ္ပါး တအံ့တၾသ ေျပာၾကသတဲ့။

“ဟယ္…ဘုရားကလည္း ျမန္လိုက္တာ

ဒီေန႕ပဲ ပဋိသေႏၶေနတယ္၊

ဒီေန႕ပဲ ဖြားျမင္တယ္၊

ဒီေန႕ပဲ ေတာထြက္တယ္၊

ဒီေန႕ပဲ ဘုရားျဖစ္တယ္၊

ဒီေန႕ပဲ တရားဦးေဟာတယ္၊

ဒီေန႕ပဲ ေရမီးအစံုအစံုတန္းခိုးျပတယ္၊

ဒီေန႕ပဲ တာသတိ ံသာနတ္ျပည္ကို တက္တရားေဟာၿပီး

ဒီေန႕ပဲနတ္ျပည္ကျပန္ဆင္းတယ္၊

ဒီေန႕ပဲ အာယုသခၤါရ လႊတ္တယ္၊

ဒီေန႕ပဲ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့မယ္ ဆိုပဲ၊

ျမန္လွခ်ည္လား၊ ဘုရားကေန႕ခ်င္းျပန္ႂကြလာတာပါလား၊

မနက္ျဖန္ ယာဂုဆြမ္းဘုဥ္းေပးခ်ိန္ထိေတာ့ ေနဖို႕ေကာင္းေသးတယ္။” လို႕ေျပာၾကသတဲ့။

ဟုတ္ပါတယ္။

တာဝတိ ံသာနတ္သက္ (၁)ရက္ေတာင္မျပည့္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ႕ သက္ေတာ္(၈၀)၊

စတုမဟာရာဇ္နတ္သက္(၁)ရက္ေတာင္မျပည့္တဲ့ ဝါေတာ္(၄၅)ဝါ။

(ဘုရားသက္(၄၅)ႏွစ္)ဆိုတာ နတ္သက္နဲ႕တြက္ၾကည့္ရင္ တကယ့္ေန႕ခ်င္းျပန္ပါ။

(ေယာ)ဆရာေတာ္ ............

တိပိဋကဓရ-ဓမၼဘ႑ာဂါရိက

(၄၅-ႏွစ္ တရားသက္...စာအုပ္မွ.......)