တစ္ခါတုန္းက.....
ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။သူ႕တို႕ရဲ႕မိဘမ်ားကြယ္လြန္သြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ
မိဘမ်ားထားခဲ့တဲ့ အေမြကိုအညီအမွ် ခြဲေ၀ယူၾကပါတယ္။ အိမ္ကတစ္လံုးစီ၊ ဆန္စက္ကတစ္လံုးစီနဲ႕ ဆန္ဂိုေဒါင္ကတစ္လံုးစီ ရၾကပါတယ္။အကိုကေတာ့မိသားစုအစံုအလင္နဲ႕ပါ။သားသမီးေတြကငါးေယာက္ေတာင္
ရွိပါတယ္။ညီေလးမွာေတာ့လူပိ်ဳႀကီးပါ။ ညီေလးကစဥ္းစားပါတယ္...“ငါကတစ္ေယာက္တည္းသမားျဖစ္တယ္၊
အကိုမွာကသားသမီးေတြအမ်ားႀကီး၊
အေမြေတြကိုအညီအမွ်ခြဲေ၀ယူတာဟာမတရားသလိုျဖစ္ေနတယ္။
မေကာင္းပါဘူး” ဆိုၿပီး ညေရာက္ေတာ့ ဆန္ဂုိေဒါင္ထဲကဆန္အိတ္တစ္အိတ္ကိုထမ္းၿပီးအကိုဆန္ဂိုေဒါင္ထဲကို
တိတ္တဆိတ္ သြားထည့္တယ္။ညတိုင္းဆန္တစ္အိတ္ထမ္းထမ္းၿပီးသြားထည့္ေနတာရက္ေပါင္းမ်ားစြာ။
ဒါေပမဲ့ ထူးဆန္းတာက သူ႕ရဲ႕ဆန္ဂိုေဒါင္မွာဆန္ကေလွ်ာ့မသြားတာပါပဲ။
အကိုကလည္းစဥ္းစားတယ္။ “ငါ့မွာကသားသမီးေတြအမ်ားႀကီး၊အသက္ႀကီးလာရင္ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မဲ့လူေတြ
အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ညီေလးမွာကငါ့လိုမရွိရွာဘူး၊ အေမြေတြအညီအမွ်ခဲြေ၀ယူတာကမမွ်တသလိုျဖစ္ေနတယ္၊
သူ႕အတြက္တစ္ခုခုလုပ္ေပးမွျဖစ္မယ္” ညဥ့္သန္ေခါင္ေက်ာ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဆန္ဂုိေဒါင္တဲက ဆန္တစ္အိတ္ထမ္းၿပီး
သူ႕ညီေလးရဲ႕ဆန္ဂုိေဒါင္ထဲသြားထည့္ေပးပါတယ္၊ညတိုင္းသြားထည့္ေပမဲ့သူ႕ဆန္ဂိုေဒါင္ထဲမွာဆန္ကေလွ်ာ့မသြားဘူး၊
အံ့ၾသေနတာေပါ့၊ ဒါနဲ႕ပဲ တစ္ညမွာေတာ့ ဆန္အိတ္ထမ္းၿပီးအသြားမွာ...တစ္ခုခုနဲ႕၀င္တုိက္ၿပီး လဲက်သြားပါတယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့...သူ႕ညီေလးျဖစ္ေနတယ္၊ ညီေလးမွာလည္း ဆန္တစ္အိတ္နဲ႕လဲေနတယ္၊အဲဒီေတာ့မွ... တစ္ဦးကိုတစ္ဦး သေဘာေပါက္ၿပီး တင္းတင္းၾကတ္ၾကတ္ဖက္လိုက္ၾကပါတယ္။
ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။သူ႕တို႕ရဲ႕မိဘမ်ားကြယ္လြန္သြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ
မိဘမ်ားထားခဲ့တဲ့ အေမြကိုအညီအမွ် ခြဲေ၀ယူၾကပါတယ္။ အိမ္ကတစ္လံုးစီ၊ ဆန္စက္ကတစ္လံုးစီနဲ႕ ဆန္ဂိုေဒါင္ကတစ္လံုးစီ ရၾကပါတယ္။အကိုကေတာ့မိသားစုအစံုအလင္နဲ႕ပါ။သားသမီးေတြကငါးေယာက္ေတာင္
ရွိပါတယ္။ညီေလးမွာေတာ့လူပိ်ဳႀကီးပါ။ ညီေလးကစဥ္းစားပါတယ္...“ငါကတစ္ေယာက္တည္းသမားျဖစ္တယ္၊
အကိုမွာကသားသမီးေတြအမ်ားႀကီး၊
အေမြေတြကိုအညီအမွ်ခြဲေ၀ယူတာဟာမတရားသလိုျဖစ္ေနတယ္။
မေကာင္းပါဘူး” ဆိုၿပီး ညေရာက္ေတာ့ ဆန္ဂုိေဒါင္ထဲကဆန္အိတ္တစ္အိတ္ကိုထမ္းၿပီးအကိုဆန္ဂိုေဒါင္ထဲကို
တိတ္တဆိတ္ သြားထည့္တယ္။ညတိုင္းဆန္တစ္အိတ္ထမ္းထမ္းၿပီးသြားထည့္ေနတာရက္ေပါင္းမ်ားစြာ။
ဒါေပမဲ့ ထူးဆန္းတာက သူ႕ရဲ႕ဆန္ဂိုေဒါင္မွာဆန္ကေလွ်ာ့မသြားတာပါပဲ။
အကိုကလည္းစဥ္းစားတယ္။ “ငါ့မွာကသားသမီးေတြအမ်ားႀကီး၊အသက္ႀကီးလာရင္ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မဲ့လူေတြ
အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ညီေလးမွာကငါ့လိုမရွိရွာဘူး၊ အေမြေတြအညီအမွ်ခဲြေ၀ယူတာကမမွ်တသလိုျဖစ္ေနတယ္၊
သူ႕အတြက္တစ္ခုခုလုပ္ေပးမွျဖစ္မယ္” ညဥ့္သန္ေခါင္ေက်ာ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဆန္ဂုိေဒါင္တဲက ဆန္တစ္အိတ္ထမ္းၿပီး
သူ႕ညီေလးရဲ႕ဆန္ဂုိေဒါင္ထဲသြားထည့္ေပးပါတယ္၊ညတိုင္းသြားထည့္ေပမဲ့သူ႕ဆန္ဂိုေဒါင္ထဲမွာဆန္ကေလွ်ာ့မသြားဘူး၊
အံ့ၾသေနတာေပါ့၊ ဒါနဲ႕ပဲ တစ္ညမွာေတာ့ ဆန္အိတ္ထမ္းၿပီးအသြားမွာ...တစ္ခုခုနဲ႕၀င္တုိက္ၿပီး လဲက်သြားပါတယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့...သူ႕ညီေလးျဖစ္ေနတယ္၊ ညီေလးမွာလည္း ဆန္တစ္အိတ္နဲ႕လဲေနတယ္၊အဲဒီေတာ့မွ... တစ္ဦးကိုတစ္ဦး သေဘာေပါက္ၿပီး တင္းတင္းၾကတ္ၾကတ္ဖက္လိုက္ၾကပါတယ္။
ပံုၿပင္ကေတာ့ဒါပါပဲ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့စိတ္နဲ႕ေမတၱာဟာ ဒဂၤါးျပားရဲ႕ေခါင္းနဲ႕ပန္းလိုကပ္ေနတာပါ၊
အဲဒီစိတ္ဓါတ္ေတြဟာေလာကႀကီးကိုလွပေစပါတယ္၊
ကိုယ့္ေၾကာင့္ေလာကႀကီးကိုလွပေစခ်င္ရင္ အေ၀းႀကီးကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ဖို႕မဟုတ္ပါဘူး၊
အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ေမတၱာနဲ႕အလွဆင္ဖို႕ပါ၊
လူႀကီးမင္းကေရာ...ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ....
