သတိရတိုင္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ေလးသိၿပီး
သတိကပ္ၿပီး ေနပါ့မယ္လို႕
အဓိ႒ာန္ပါ။
ဘာဘဲလုပ္လုပ္၊
ဘာဘဲေတြးေတြး၊
အခ်ိန္မေရြး၊ အခါမေရြး၊ သတိနဲ႕ေနရတာ
အေကာင္းဆံုးပါပဲ။
ဆရာဝန္တစ္ဦးအေနနဲ႕ ေဆးခန္းေရာက္လို႕
လူနာေတြ စမ္းသပ္ၾကည့္ရႈရတဲ့အခါ
မွာလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ သတိေလးကပ္ၿပီး၊
သိၿပီး ေတာ့ လုပ္ပါတယ္။
ဘုရားကို ၾကည္ညိဳရင္
တရားနဲ႕ပူေဇာ္ပါ။
( ရသေလာက္ သတိပ႒ာန္တရားေလးနဲ႕ေနပါ )
အေပ်ာ္ဆံုးလူဆိုတာ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ေကာင္းတဲ့
အရည္အခ်င္းေတြကို အျမင့္မားဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး
ျဖစ္ေအာင္ ထုတ္ေဖာ္လိုက္တဲ့ လူပဲ။
ဆရာဝန္ဆိုရင္ လူနာကို ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေအာင္
ဆိုၿပီးေတာ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊အျပည့္နဲ႕ကုသေပးလိုက္တယ္
ဆိုရင္ သူ႕မွာ ေမတၱာ၊ေစတနာအျပည့္ပါတဲ့စိတ္ထား
ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္မႈ သေဘာရွိပါတယ္။
စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ၊ ျမင့္ျမတ္မႈရဖို႕က ေတာ့
ဝိပႆနာတရားကို တကယ္ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္မွ
ျဖစ္မွာပါ။
တရားအားထုတ္လို႕ ပိုၿပီးသတိ၊ သမာဓိ ၊ေတြ
ရင့္က်က္ၿပီး ပိုသိမ္ေမြ႕တဲ့အာရံုေတြကိုသိႏိုင္တဲ့
အဆင့္ေရာက္ရင္ေတာင္မွ
အာနာပါနနဲ႕ ထိသိကို
အေျခခံအေနနဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ
လက္မလႊတ္သင့္ဘူး။
တကယ္ အဓိကအက်ဆံုးအလုပ္က
အသိဉာဏ္ ပါ။
ဘဝျဖစ္လာတာဟာ အသိဉာဏ္ရဖို႕ဆိုရင္
စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမွ၊
စိတ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္မႈရွိမွ၊
ျဖစ္ႏိုင္မယ္။
တရားဆိုတာ သစၥာတရား၊
အမွန္တရား။
အမွန္တရားကို တကယ္သိခ်င္ရင္
သစၥာရွိမွပဲ ျဖစ္တယ္။
ရိုးသားမႈအျပည့္အဝ ရွိမွပဲ ျဖစ္တယ္။
ဘဝရဲ႕အရည္အေသြးကိုေကာင္းေစတာ
အသိဉာဏ္ပါ။
အသိဉာဏ္ရွိဖို႕ဆိုတာ အသိရွိမွ ျဖစ္မယ္။(ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက )
