“ မေန႕ကေဆး ကိုေပးပါ...”

“ ေရႊယံုေလး ”ေဆးဆိုင္တြင္ျဖစ္တယ္။

လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေဆးလာဝယ္တယ္။

“ပါရစီတေမာေဆး တစ္ဘူးေပးပါ”

ဆိုင္ရွင္ ေဒၚေရႊယံုက

“ပါရစီတေမာေဆးေတြ ဒီေန႕ကစၿပီး ေစ်းတက္သြားၿပီရွင့္”

ေဆးဝယ္သူ လူငယ္ေလးက

“ အဲဒါဆိုရင္ မေန႕က ေဆးကိုေပးပါ”

“ လာၾကည့္ၾကပါအုန္း...”

က်ေနာ္တို႕ရြာဟာ

မီးရထားသံလမ္းေဘးတြင္ တည္ရွိတဲ့ ရြာကေလးျဖစ္ပါတယ္။

ကားမေရာက္ပါ။

ေမွာင္ခိုေခတ္က သူေ႒းတစ္ဦးဟာ သူ႕ရဲ႕ခ်မ္းသာမႈကိုျပခ်င္တာနဲ႕

စက္ေလွနဲ႕ ကားတစ္စီးတင္လာပါတယ္။

ကားကို တစ္ရြာလံုး အေသအခ်ာၾကည့္ၾကပါတယ္။

မျမင္ဖူးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ထူးဆန္းေနပါတယ္။

လူႀကီးေရာ၊ကေလးပါ ဝိုင္းၾကည့္ၾကပါတယ္။

လူႀကီးတစ္ဦးက

ၾကည့္ၿပီးသေဘာထားမွတ္ခ်က္ေပးၾကပါတယ္။

“အင္း အနက္ေရာင္ပဲ”

အားလံုးက ေထာက္ခံဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ကားကို လက္ႏွင့္ကုိင္ၾကည့္ပါတယ္။

“အင္း သံနဲ႕လုပ္ထားတာပဲ”

အားလံုးက ေခါင္းညိတ္ၾကျပန္တယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္က အိတ္ေဇာပိုက္(exhaust pipe)ကို

လက္ႏွင့္ စမ္းကိုင္ၿပီး ေအာ္ေျပာလိုက္တာက…

“ေဟ့..ဒီမွာလာၾကည့္ၾကပါအုန္း၊

ဒီေကာင္က အထီးႀကီးကြ”

“ ပိုျမန္ခ်င္သလား?...”

တစ္ခါတုန္းက သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းေပၚတြင္

က်ီးကန္းႏွစ္ေကာင္းနားေနၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္တစ္စီး

ေကာင္ကင္တြင္ ျဖတ္ပ်ံသြားတယ္။

က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ကေျပာတယ္။

“ေတာ္ေတာ္ျမန္တဲ့ငွက္ႀကီးပဲ”

က်န္က်ီးကန္း ျပန္ေျပာတာက..

“မင္းအၿမီးကို မီးရႈိ႕ၾကည့္ပါလား၊

မင္းသူ႕ထက္ေတာင္ ျမန္သြားဦးမယ္..”

“ ျငင္းခံုၿပီး သေဘာထားကြဲေတာ့…”

တစ္ခါတုန္းက

ငုံးအုပ္တစ္အုပ္ဟာ လယ္ကြင္းတစ္ခုအနီးမွာေနၿပီး

အစာအတြက္လယ္ကြင္းကို ဆင္းေလ့ရွိပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ငုံးတို႕မွာ ျပႆနာတစ္ရပ္နဲ႕ ႀကံဳေနရပါတယ္။

အနီအနားမွာ မုဆိုးတစ္ဦးေနထိုင္ပါတယ္။

အဲဒီကမုဆိုးက ငံုးေတြကို ပိုက္ကြန္နဲ႕ ဖမ္းၿပီး ေစ်းမွာ ေရာင္းစားေနပါတယ္။

အဲဒီမုဆိုးက ေခါင္းေဆာင္ငံုးငွက္ရဲ႕အသံကို တူေအာင္လုပ္တတ္ပါတယ္။

မုဆိုးက အသံတုနဲ႕ေအာ္လိုက္ရင္ ငံုးေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္ငံုးရဲ႕ အသံလို႕ယူဆၿပီး

ငံုးအုပ္ေတြဟာ အသံလာရာကို အုပ္လိုက္ပ်ံသြားတတ္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ မုဆိုးက ပိုက္ကြန္နဲ႕ အုပ္ၿပီး ငံုးေတြကို ဖမ္းတတ္ပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ငံုးက ငံုးေတြ အားလံုးကို အစည္းအေဝးေခၚပါတယ္။

အဲဒီအစည္းအေဝးမွာ မုဆိုးရဲ႕အသံက သူတို႕အတြက္ လွည့္စားမႈျဖစ္ေစၿပီး

ဒုကၡေပးေနေၾကာင္း၊ ေနာက္တစ္ႀက္ိမ္ ပိုက္ကြန္မွာ မိခဲ့ရင္ ပိုက္ကြန္ေပါက္ေတြက

ေခါင္းေတြထြက္ၿပီး အားလံုးတစ္ၿပိဳင္နက္ ထပ်ံဖို႕နဲ႕

ဆူးေပါတဲ့ ခ်ံဳပုတ္ေပၚမွာ နားရန္ ၫွိႏႈိင္းထားပါတယ္။

ပိုက္ကြန္က ဆူးေတြနဲ႕ၿငိေနတဲ့အခါ

ငွက္ေတြအားလံုး ပိုက္ကြန္မွ လွ်ိဳထြက္ၾကရန္ ေျပာထားပါတယ္။

မုဆိုးလည္း ဆူးခ်ံဳတြင္ ၿငိေနတဲ့ သူ႕ပိုက္ကြန္ကို ျပန္ျဖဳတ္ဖို႕

တစ္ေနကုတ္အလုပ္ လုပ္ရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႕အစာေကာင္းေကာင္း ရွာစားႏိုင္ေၾကာင္း

ေခါင္းေဆာင္ငံုးငွက္ႀကီးက ရွင္းျပပါတယ္။

ငံုးငွက္တို႕ဟာ ၫွိႏႈိင္းထားတဲ့အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ၾကရာ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

မုဆိုးဟာ ႀကံဳေတြ႕လာရတဲ့အေျခအေနသစ္ေၾကာင့္ အလြန္ညစ္ၿပီး

“ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ” လို႕ သူ႕ဇနီးနဲ႕တိုင္ပင္ပါတယ္။

သူ႕ဇနီးကစိတ္ကူးတစ္ခုေျပာျပပါတယ္။

“ ငံုးငွက္ေတြ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ ရန္ျဖစ္တဲ့အထိ ေစာင့္ၿပီးမွ ဖမ္းသင့္တယ္”

လို႕ေျပာျပပါတယ္။

ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ ၾကာတဲ့အခါ ငံုးငွက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း မသင့္မတင့္ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ငွက္တို႕ဟာ မုဆိုးရဲ႕ ပိုက္ကြန္မွာ မိၾကပါတယ္။

ပိုက္ကြန္နဲ႕အတူ ပ်ံတက္ၿပီး ေျမမွာ နားၾကတဲ့အခါ တစ္ေကာင္နဲ႕ တစ္ေကာင္ တ္ိုက္မိ၊ခိုက္မိၾကပါတယ္။

အစကတည္းက စိတ္ထဲတြင္ အၫႈိးအေတးရွိေနတဲ့ငွက္တို႕ဟာ စတင္ရန္ျဖစ္ၾကပါေတာ့တယ္။

တစ္ေကာင္ ႏွစ္ေကာင္မွ စၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္းငွက္ေတြ အားလံုး ပါလာၾကပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကာလာတဲ့အခါ မုဆိုးလာေနတာကို ငွက္ေတြေတြ႕ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္ဘက္ကို ပ်ံမယ္၊ ညာဘက္ကိုပ်ံမယ္စသည္ျဖင့္ ျငင္းၾက၊ ခံုၾကပါတယ္။

အဲဒီလို သေဘာထားကြဲၿပီးေနာက္

ျငင္းခံုေနတဲ့အတြက္ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မပ်ံသန္းႏိုင္ပဲ

မုဆိုးရဲ႕ ဖမ္းဆီးျခင္းကို ခံရၿပီး၊ ေစ်းမွာ ငံုးေၾကာ္အျဖစ္ ေရာင္းစားခံရပါေတာ့တယ္။