သို႕
ခ်စ္တဲ့အေမ
သားသတိရစြာျဖင့္စာေရးလိုက္ပါတယ္။
ဒီႏိုင္ငံမွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးေတြထိန္ထိန္လင္းေနတယ္အေမ။
ေရာက္လာကထဲက မီးပ်က္တာလည္းတစ္ခါမွ မရွိပါဘူး။
“မီးပ်က္ဖူးလား” လို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႕ေတြအံၾသေနၾကတယ္။
“ဘာကိုေမးတာလဲ” တဲ့။
သူတို႕ေတြနားမလည္တဲ့ေဝါဟာရျဖစ္ေနပံုရတယ္။
အေမတို႕ဆီမွာေရာ မီးမွန္မွန္လာေနၿပီလား။
အေမက ကုိးရီးယားကားေတြဆို ႀကိဳက္တတ္ေတာ့
မီးမပ်က္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ အေမစိတ္ခ်မ္းသာမွာ
အမွန္ပဲလို႕ေတြးေနမိတယ္။
ဒီမွာေတာ့ ေန႕ေန႕ညည မီးေတြထိန္ထိန္လင္းေနတာပါပဲ။
ေန႕နဲ႕ညဟာ အတူတူလိုျဖစ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္အလုပ္စရတုန္းက အေၾကာင္းကိုေျပာရအုန္းမယ္။
အလုပ္ကရၿပီ၊ ဘယ္ေနရာမွာ အလုပ္ဆင္းရမွန္းမသိဘူး။
အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားက လိပ္စာနဲ႕
GPS လို႕ေခၚတဲ့ ကားမွာပါတဲ့ေျမပံုလမ္းညႊန္ကိုသာေပးလိုက္တယ္။
လိုက္မပို႕ဘူး။သူကလည္းအလုပ္ကိုဖ်က္ၿပီးလိုက္မပို႕ႏိုင္ဘူးေလ။
အလုပ္ကို ဘယ္လိုသြားရမယ္ဆိုတာ မသိတာေၾကာင့္
အလုပ္ရတဲ့အတြက္ ဝမ္းမသာႏိုင္ဘူး။ စိတ္ရႈတ္ေနရတယ္။
ကားေမာင္းရင္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေမာင္းရမယ္ဆိုေတာ့
၁၅-မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။
က်ေနာ္သြားမယ့္လမ္းေၾကာင္းမွာ ကာပူးလိမ္း(Carpool
lane)ရွိတယ္တဲ့။
အဲဒီလမ္းေၾကာင္းကို မွားေမာင္းမိရင္
ဒဏ္ေငြက ေဒၚလာတစ္ေထာင္ေက်ာ္ေဆာင္ရမယ္တဲ့။
ပိုလန္႕သြားတာေပါ့။
ျမန္မာေငြနဲ႕တြက္ရင္ ဆယ္သိန္းေက်ာ္ေပးရမယ့္အလုပ္ကေတာ့
လန္႕စရာပါအေမ။
အလုပ္ကရမယ့္လခက တစ္ေထာင္ရဖို႕မေသခ်ာေသးခ်ိန္မွာ
ဒဏ္ေဆာင္ရမယ့္ကိစၥက ေသခ်ာေပါက္ေပးရမယ့္ကိစၥဆိုေတာ့
လန္႕တာေပါ့။
စားစရာမရွိ၊ေလွ်ာ္စရာရွိဆိုသလိုျဖစ္ေနမွာစိုးမိပါတယ္။
အမွန္ေျပာရရင္ ကားလိုင္စင္စာေမးပြဲသာ ေအာင္ၿပီးလိုင္စင္သာရလာတာ
ကာပူးလိမ္း(Carpool lane)ကို မသိခဲ့ဘူး။
အိမ္ရွင္လင္မယားက ေျခာက္လန္႕စကားကိုေျပာၿပီး
အလုပ္ကိုသြားၾကေလရဲ႕။
က်ေနာ့္မွာ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိဘူး။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႕က မိန္းမက
တစ္ပတ္တစ္ရက္ရတဲ့နားရက္ျဖစ္ေနတယ္။
မိန္းမကို ေျပာျပရတာေပါ့။
မိ္န္းမက အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့အဖိုးအဖြားေတြကို
အကူအညီထပ္ေတာင္းတယ္။
သူတို႕က လိုလိုလားလား လိုက္ပို႕ေပးပါတယ္။
သူတို႕ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္တာမေျပာပါနဲ႕ေတာ့။
လက္ေတြ႕ေမာင္းၾကည့္ေတာ့မွ ကာပူလိမ္း(Carpool
lane)ဆိုတာကိုသိရေတာ့တယ္။
ကာပူလိမ္း(Carpool lane)ဆိုတာက
အေမရိကန္မွာက လူတစ္ေယာက္ကားတစ္စီးႏႈန္း
ေမာင္းေနၾကတယ္။
ရံုးခ်ိန္ဆိုရင္ ကားေတြအရမ္းၾကတ္တယ္။
အဲဒါကို ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႕လမ္းတစ္လမ္းကို ကားေမာင္းသူအပါအဝင္
ႏွစ္ေယာက္နဲ႕အထက္
ပါမွ ေမာင္းခြင့္ရတဲ့ကားလမ္းကိုေခၚတာပါ။
အျမန္လမ္း(Express Way)လို႕ေခၚတဲ့ကားလမ္းေတြမွာေတာ့
ကာပူလိမ္း(Carpool lane)က
ကားလမ္းရဲ႕ညာဖက္မွာရွိေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။
ဖရီးေဝး (Free Way)ေတြမွာေတာ့
ကားလမ္းရဲ႕ဘယ္ဖက္မွာရွိတာကိုေတြ႕ရတယ္။
အျမန္လမ္း(Express Way)နဲ႕ ဖရီးေဝး (Free Way)…….
ဘာကြာသလဲလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့
အျမန္လမ္း(Express Way)က တစ္နာရီမိုင္
(၄၅-၅၀)အတြင္းေမာင္းႏွင္ရတဲ့လမ္းေတြျဖစ္တယ္။
မီးပြိဳင့္ေတြလည္းရွိတယ္။မီးပြိဳင့္တိုင္းမွာ
ကြန္ပ်ဴတာကင္မရာေတြတပ္ဆင္ထားတယ္။
ဖရီးေဝး (Free Way)ကေတာ့ တစ္နာရီမိုင္
၆၅မိုင္အထက္ေမာင္းႏွင္ႏိုင္တဲ့လမ္းေတြျဖစ္တယ္။
ဖရီးေဝး (Free Way)မွာ မီးပြိဳင့္ေတြမရွိဘူး။
Exit ဆိုတဲ့ထြက္ေပါက္ေတြကေတာ့လမ္းရဲ႕ညာဖက္မွာရွိတယ္။
အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေတြေပါ့။
အခိ်န္တိုင္းလိုလို ကားေတြကလည္းျပည့္ေနတာပဲ။
အေမေရ…
ေန႕တိုင္း တစ္ေန႕ကို တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေမာင္းေနတဲ့အတြက္
က်ေနာ္ကားေမာင္းကၽြမ္းက်င္ေနၿပီ။
ျမန္မာျပည္ျပန္လာရင္ ကားတစ္စီးကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းၿပီး
ျမန္မာျပည္အႏွံဘုရားဖူးသြားၾကရေအာင္ေနာ္။
မိန္းမရဲ႕အမ်ိဳးအိမ္မွာ ေနရတာ ေရာက္စမွာေတာ့
ေကာင္းသလိုလိုပါပဲ။
လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးအလုပ္ရလာေတာ့
ဝင္ေငြလည္းအထိုက္အေလွ်ာက္ရလာခ်ိန္မွာ
ဘယ္လုိသေဘာထားေတြေျပာင္းသြားသလဲမသိပါဘူး။
သူတို႕ရဲ႕အတိတ္ကေရႊထီးေဆာင္းခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုေျပာတာမ်ားလာတယ္။
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႕ဝင္ေငြက္ို
သူတို႕စီမံခန္႕ခြဲဖို႕နည္းမ်ိဳးစံုလုပ္လာတယ္။
က်ေနာ္တို႕ကို အိ္မ္မွာရုပ္ေသးရုပ္ေလးေတြလိုေနေစခ်င္ပံုရတယ္။
လႊမ္းမိုးဖို႕ႀကိဳးစားလာတယ္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လာတယ္။
စားခ်င္တိုင္းလည္းမစားရ၊
အိပ္ခ်င္တိုင္းလည္း မအိပ္ရ၊
ေနခ်င္တိုင္းလည္းမေနရတဲ့ဒုကၡကိုခါးစည္းၿပီးခံစားရတာေန႕စဥ္နဲ႕အမွ်ပါပဲ။
က်ေနာ္က တစ္ေန႕ကို တစ္နပ္သာ စားတတ္တဲ့သူပါ။
အလုပ္သြားလို႕ထမင္းဟင္းထည့္ျပန္ရင္လည္း
မ်ားလို႕၊ေနာက္လူအတြက္မက်န္လို႕၊ဆိုတဲ့အသံကို
ေနာက္ျပန္ၾကားရေတာ့
စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
အစားနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးအေျပာခံရတာကို ခံစားရတယ္။
ေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္ လံုးဝကို မစားပဲ
အျပင္မွာပဲဝယ္စားတဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။
ေဆြမိ်ဳးေတြလို သေဘာထားသလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။
ဒီေတာ့ အိမ္ရွင္၊အိမ္ငွားေတြလို သေဘာထားတာပဲေနမွာပဲဆိုၿပီး
ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေနျပန္ေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလအိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ေျပာလို႕မၿပီးဘူး။
ပူညံပူညံနဲ႕နားညီးေအာင္ၾကားေနရတယ္။
လြတ္လပ္ခ်င္လို႕ျမန္မာျပည္ကထြက္လာပါတယ္။
ဒီေရာက္ေတာ့ ဟိုေလာက္ေတာင္
မလြတ္လပ္တဲ့ေနရာကိုေရာက္ေနသလိုခံစားရတယ္။
ရုပ္ေသးရုပ္ေတြေနမွႀကိဳက္မတဲ့လား
ဘယ္လိုေနရလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။
အဝင္လြယ္ၿပီးအထြက္ခက္ေနတယ္အေမေရ…
တင္းၾကပ္တဲ့စည္းကမ္းေတြထုတ္လာတယ္။
ည(၉-နာရီ)ထက္ေနာက္မက်ေအာင္ျပန္လာရမယ္တဲ့။
လူသတ္သမားေတြကပ္ပါလာရင္ဘဲနဲ႕လုပ္မလဲတဲ့။
သူတို႕ေတြ ဘာကိုေၾကာက္ေနသလဲမသိပါဘူး။
သူတို႕ရဲ႕အတိတ္ကိုလည္း မေမးျဖစ္ပါဘူး။
စိတ္လည္း မဝင္စားပါဘူး။
သူ႕တို႕အတိတ္က သူတို႕နဲ႕ပဲဆိုင္တယ္။
ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ခဲ့ရင္ေတာ့
ေၾကာက္ေနရမွာပဲ။
ည (၉-နာရီ)ဆိုတာ ေရာက္စတုန္းက
မိုးေတာင္မခ်ဳပ္ေသးဘူး။
ေနေရာင္ျခည္ကို ျမင္ေနရတုန္းပဲ။
အခုဆိုရင္ မိုးခ်ဳပ္ကာစပဲရွိေသးတယ္။
ေဆြမိ်ဳးလိုလည္းေနလို႕မရ၊
အိမ္ရွင္အိမ္ငွားလိုလည္းေနမရဆိုေတာ့
ဘယ္လိုေနရမွာလဲ။
ေနာက္ဆံုးေနလို႕မျဖစ္ေတာ့မွန္းသိေတာ့
အျပင္မွာ
အိမ္ငွားဖို႕ႀကိဳးစားရေတာ့တယ္။
ဒါကိုသိသြားေတာ့ မႀကိဳက္ျပန္ဘူး။
နည္းမ်ိဳးစံုတားျမစ္တယ္။
ေအာ္…လြယ္လြယ္ကူကူ
တစ္လရွစ္သိန္းရေနေတာ့လည္း
ဘယ္လက္လႊတ္ခ်င္မလဲဆိုတာကို နားလည္လိုက္မိပါတယ္။
ဆက္ေနရင္
အက်ယ္က်ယ္မၿငိမ္းဖြယ္ျဖစ္လာႏိုင္တာမို႕
လင္မယားႏွစ္ေယာက္တိုင္ပင္ၿပီး
အိမ္ခန္းတစ္ခန္းကို
တစ္လဆယ္သိန္းေက်ာ္နဲ႕ငွားလိုက္တယ္။
အဲဒီအခန္းကိုမေျပာင္းခင္တစ္ပတ္အလိုမွာေတာ့
အေမေရ..
ရုပ္ရွင္ထဲက
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့အတိုင္းပါပဲ။
ေလေၾကာင္း တိုက္ပြဲကျပင္းထန္လြန္းလွတယ္။
တစ္ဖက္သတ္ပါအေမရာ..
က်ေနာ္တို႕က ဗံုးက်ဲခံရသူေတြပါ။
အေမသိေအာင္ေျပာျပတာပါ။
စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႕။
ေရႊမရွိရင္ မ်ိဳးမေတာ္ပါဘူး။
ဒါကိုေဆြမ်ိဳးလို႕ေခၚပါတယ္။
ငယ္စဥ္တုန္းက မရခဲ့ဖူးတဲ့အေတြ႕အႀကံဳေတြကို အခုမွ
မဆန္႕ရင္ကာ ရေနပါလား။
အခုရတဲ့အေတြ႕အႀကံဳေတြက ခါးသီးလြန္းလွပါတယ္။
အေမကိုမလိမ္၊မညာေျပာျပတာပါ။
အဲဒါက အေမရိကန္ေရာက္ျမန္မာတစ္ေယာက္ရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳလို႕
သေဘာထားလိုက္ေပါ့။
ကဲ...အေမလည္း က်န္းမာေရးကိုဂရုစိုက္ပါဦး။
က်ေနာ္ကေတာ့ လူကေတာ့ က်န္းမာတယ္။
စိတ္မက်န္းမာေတာ့ေပါင္ခ်ိန္(၂၀)ေက်ာ္ေလာက္က်သြားတယ္။
ကိုယ္ရည္စစ္သြားတာေပါ့ေလ။
ဒါပါပဲ
အေမကိုခ်စ္တဲ့သား
ေအာင္ဝင္းဟိန္း
ဆန္ဟိုေဆးၿမိဳ႕(San Jose)
ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္(California)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု(USA)
၁၁-၂၁-၂၀၁၁
